Wachten, betalen en zwijgen: de wanhoop van adoptieouders

Door Lorin Parys op 19 september 2016, over deze onderwerpen: Adoptie, Welzijn

Maaike Coucke (35) en Laurens Jans (36) zijn beiden jurist en wonen in Gent. Ze staan al 7,5 jaar op de wachtlijst voor internationale adoptie. Ze willen het stilzwijgen doorbreken. 'Velen zijn bang om zich uit te spreken, omdat ze niemand voor het hoofd willen stoten en hun adoptie niet in gevaar willen brengen. Maar wij vinden dat het nu toch te gortig is geworden. Ofwel schaf je internationale adoptie af, ofwel organiseer je ze.'

Vorige vrijdag ontvingen ze net als 51 andere gezinnen een mail van de Vlaamse centrale autoriteit inzake adoptie (VCA) - zeg maar de Vlaamse adoptie-ambtenaar - waarin te lezen stond dat er zich problemen voordoen met adoptie uit Ethiopië. De VCA kan niet garanderen dat ze ooit een adoptiekind uit dat land mogen verwelkomen.

Daarmee valt het tweede grootste herkomstland voor internationale adopties - na Oeganda - al dan niet tijdelijk stil.

Coucke en Jans stonden al van maart 2015 op de wachtlijst van het adoptiebureau Ray of Hope, voor adoptie uit Ethiopië. Ze hebben liefst 21.000 euro aan werkingskosten en projectsteun ter plaatse betaald. Dat geld zijn ze nu kwijt. 'Zo wordt adoptie wel iets erg elitairs', vinden ze.

Drie kinderen tegelijk

Het echtpaar uit Gent heeft er al een lang adoptieparcours opzitten. Aanvankelijk wilden ze adopteren in Colombia, waar ze zich aanmeldden voor twee kinderen tegelijk. Er werden er hen drie aangeboden. 'We moesten terug naar de Belgische rechter om een geschiktheidsvonnis voor drie te krijgen. Intussen werden de drie aan een Frans echtpaar toegewezen. Dat was hard.'

Toen hun adoptiebureau de samenwerking met Colombia zonder veel poespas stopzette, zat niets anders op dan onderaan een andere wachtlijst te herbeginnen.

'Het is hoog tijd om nu eindelijk een centrale wachtlijst voor internationale adoptie te installeren, zoals Lorin Parys (N-VA) dit weekend nog vroeg. Het is nu urgent. Dat geldt trouwens ook voor het wetsvoorstel om komaf te maken met de bevoegdheidsconflicten tussen alle beleidsniveaus over adoptie, wat voorlopig stof ligt te vergaren in de Kamer.'

Gelukkig hebben ze nog steeds hun geschiktheidsvonnis voor drie adoptiekinderen. Onlangs vernamen ze dat ze nog altijd op de wachtlijst staan in Colombia en dat ze bijna aan de beurt zijn.

Maar ondertussen is er geen Vlaamse adoptiedienst meer die met dat land samenwerkt. Het is een bijna Kafkaiaans verhaal, maar volgens het tweetal niet uitzonderlijk. 'Iedere adoptiekandidaat kan je wel zijn eigen maf verhaal vertellen.'

Ze hebben nu een aanvraag ingediend voor zelfstandige adoptie in Colombia, zonder tussenkomst van een adoptiebureau. Het is onderzocht en goedgekeurd door de Vlaamse adoptie-ambtenaar. Zo zien ze stilaan toch licht aan het eind van de tunnel. 'We hopen dat er niet nog een ander beleidsniveau stokken in de wielen steekt. Want dat is wat voortdurend gebeurt in al deze adoptiekwesties: men zegt wel dat het de herkomstlanden zelf zijn die moeilijk doen, maar het zijn vooral de Belgische overheden die te versnipperd zijn en elkaar aldoor tegenwerken.'

Foto-album

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is