Waar blijft de regeling voor het draagmoederschap?

Door Lorin Parys op 7 mei 2014, over deze onderwerpen: Vruchtbaarheid, Pleegzorg en adoptie, Holebi's en transgenders, Anders durven denken en doen

De uitspraak van de rechter in Versailles die de adoptie van een zoontje door een lesbische meemoeder tegenhoudt, wekt terecht ongeloof (DM 5/5). Het lesbische koppel zou de wet omzeild hebben door een beroep te doen op de diensten van een Belgisch fertiliteitscentrum. In Frankrijk blijft een fertiliteitsbehandeling voorbehouden aan heteroseksuele koppels en dus spreekt de rechter over 'fraude'.

Wij kijken vaak meewarig naar landen als Frankrijk, waar moeilijke ethische thema's niet geregeld raken. Maar we hoeven ons niet te hard op de borst te kloppen, want ook bij ons zijn drama's over afstamming van kinderen nog steeds mogelijk. Zo hebben wij nog steeds geen regeling over draagmoederschap.

Een paar jaar geleden maakte de Belgische Samuel zo'n nachtmerrie mee. Hij werd geboren uit een Oekraïense draagmoeder met sperma van één van zijn twee Belgische papa's. Onze ambassade in Oekraïne vermoedde commercieel draagmoederschap waardoor de kleine Samuel geen papieren kreeg en zo'n 2,5 jaar in een weeshuis in plaats van thuis heeft doorgebracht. Het argument was toen dat sommige rechters in ons land oordelen dat iemand betalen om je kind op de wereld te zetten indruist tegen onze openbare orde en dat het afleveren van een paspoort dus ook een overtreding zou zijn. De druk van de publieke opinie kreeg Samuel toen thuis maar een regeling om de spelregels vast te leggen over wat kan en wat niet wanneer het over draagmoederschap gaat, bleef uit.

Nooit tegen betaling

Wij hebben een duidelijk voorstel dat ervoor moet zorgen dat mensen zich niet aan avonturen wagen ten koste van kinderen. Het zijn niet ouders die recht hebben op een kind, maar kinderen die recht hebben op ouders. Dat principe moet vooropstaan in ons beleid. Een kind mag nooit meer de dupe zijn van een lacune in onze wetgeving. Nu kan één rechter draagmoederschap als een inbreuk op de openbare orde beschouwen, terwijl een andere het perfect legaal kan vinden omdat de wet er niets over zegt.

Het eerste principe is dat draagmoederschap nooit tegen betaling mag zijn. Simpel omdat we niet in mensen handelen. Een tweede is dat draagmoederschap voorbehouden moet blijven voor koppels die zelf geen kinderen kunnen krijgen. Op die manier vermijden we luxedraagmoeders voor mama's die wel een kind willen en kunnen dragen, maar het makkelijker vinden om daar een buik voor in te huren. Omdat homo's en sommige lesbiennes zelf geen kinderen kunnen krijgen, kunnen zij uiteraard ook een beroep doen op draagmoederschap. Een derde principe is dat een draagmoeder steeds met een eicel van een andere moeder moet werken. Zo vermijden we een biologische band tussen draagmoeder en kind. We vinden dat de kandidaat-draagmoeder al mama moet zijn, zodat ze kan inschatten waar ze aan begint.

En een vierde principe is dat draagmoederschap een verhaal is van rechten van het kind en plichten van de wensouders. Daarom willen wij dat de wensouders een geschiktheidsevaluatie ondergaan, zoals vandaag al het geval is met adoptie of pleegzorg. De wensouders hebben plichten, o.a. dat één van de ouders een biologische band heeft met het kind, dat ze beloven het op te voeden, voor de kosten van de zwangerschap in te staan en zich te laten omkaderen.

Wij moeten ervoor zorgen dat we niet op een ochtend wakker worden met een krantenkop over een kind dat de dupe is omdat de politiek erbij stond en ernaar keek.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is