Vlaanderen zoekt 300 nieuwe pleeggezinnen

Door Lorin Parys op 24 oktober 2014, over deze onderwerpen: Welzijn

Vlaanderen wil snel 297 nieuwe pleeggezinnen vinden, omdat er zoveel baby's, peuters en kleuters wachten op een warme thuis. Tegelijk wachten er 800 kandidaat-adoptiegezinnen op een kind. Te gek voor woorden, vindt Lorin Parys (N-VA).

Van onze redactrice Veerle Beel

BRUSSEL - Lorin Parys en zijn man stelden zich meer dan vijf jaar geleden kandidaat voor binnenlandse adoptie. Afgelopen zomer werd hen een pasgeboren meisje toevertrouwd, dat ze Mabel noemden. Zopas werd de adoptie geofficialiseerd.

Intussen zijn ze al langer de pleegouders van Onno (5) en Ada (2). Parys, die Vlaams parlementslid is voor N-VA, vindt dat de vele kandidaat-adoptiegezinnen die er nu zijn (zowat 800 in het totaal), beter geïnformeerd moeten worden over pleegzorg.

'Ik weet uit ervaring dat dit nu niet gebeurt. Wie zich kandidaat stelt voor adoptie, krijgt helemaal geen informatie over pleegzorg. Als het adoptiedecreet straks gewijzigd wordt, willen wij beide systemen dichter bij elkaar brengen, door middel van een informatieplicht', zegt Parys. 'Veel mensen weten bijvoorbeeld niet dat er ook langdurige pleegzorgplaatsingen bestaan.'

Ook moet er een beter statuut voor pleegouders komen. 'Nu hebben zij geen recht op ouderschapsverlof en is het vaak onduidelijk wat hun rechten zijn, als het kind toch terug naar zijn ouders moet. Omgangsrecht zou gegarandeerd moeten zijn.'

Wachtlijsten te lang

Sanne Pauwels (46) en Rudi Witters (52), die in Leuven wonen, waagden als nieuw samengesteld gezin al enige tijd geleden de sprong. 'We hebben adoptie overwogen, maar slechts heel kort. De wachtlijsten zijn veel te lang, en ondertussen zijn er zoveel kinderen die op een warm nest wachten', zegt Sanne.

'Toen we mochten kennismaken met Fro, die negen maanden oud was, zagen we in het centrum waar ze verbleef, nog andere leuke peuters. Voor hen waren nog geen pleegouders gevonden. Even schiet het door je hoofd om ze dan maar allemaal mee te nemen, maar dat gaat natuurlijk niet.'

Sanne en Rudi hebben elk een zoon uit een vorig huwelijk. Rudi voedde eerst zijn zoon in co-ouderschap op, maar op zijn twaalfde koos die ervoor om bij zijn moeder te blijven wonen. De zoon van Sanne heeft autisme en verblijft al sinds zijn 3,5 jaar op internaat. Twee ervaringen die hen leerden dat je van je eigen kinderen ook niet zeker bent hoe lang ze bij je blijven.

En dus verwelkomden ze eerst Fro (nu 3,5) en onlangs ook Max (3 maanden) in hun huis.

Knop omdraaien

'O, ik zou natuurlijk de ogen uit mijn kopbleiten als Fro of Max ooit terug naar hun biologische ouders zouden moeten', zegt Sanne. 'Maar het zijn in ieder geval langdurige plaatsingen. En we hebben besloten die knop om te draaien: de kinderen hebben ons nu nodig.'

Baby Max gaat na de herfstvakantie voor het eerst naar de kinderopvang. Gelukkig kreeg Sanne van haar werkgever prompt ouderschapsverlof, dat nu dus afloopt. Ze doet het officieel om voor haar zoon Thomas te zorgen, die nochtans op internaat zit. Sanne en Rudi zijn het eens met Parys: 'Pleegouders zouden ook verlof moeten kunnen nemen, zoals adoptieouders. Er is tijd nodig om je aan elkaar te hechten.'

Rudi blijft voortaan op woensdag thuis voor de kinderen, dankzij tijdskrediet dat hij nog op valreep'zonder motivatie' kon opnemen. De nieuwe regering schafte dat af. Je kunt nog wel tijdskrediet aanvragen om voor je kinderen te zorgen, maar

pleegkinderen tellen daarvoor niet mee. Ook dat kan beter, vindt het stel.

Toch zouden ze het iedereen aanraden: 'We hebben allebei een drukke job en een geëngageerd leven. Soms is het combineren lastig, maar dat is hetzelfde als voor andere gezinnen. Opvoeden is voor ons niet anders: soms doodvermoeiend, vaak ongelooflijk plezant!'

Meer informatie over pleegzorg vind je hier: www.pleegzorgvlaanderen.be. Meer lezen over Sanne en Rudi: www.patchworkmama.be

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is