Unfair

Door Lorin Parys op 16 december 2014, over deze onderwerpen: Economie, Ondernemen

Een staking is ook een informatieoorlog. De Engelsen wisten al dat ‘all is fair in love and war’. Toch blijft het verwonderen dat in tijden van twitter en facebook de halve waarheid nog zo snel kan zijn. Een overijverige leerkracht stuurde me een flyer uit de leraarskamer. Hij was afkomstig van de Christelijke Onderwijscentrale. Daarin stond, tussen andere twijfelachtige waarheden, te lezen dat ambtenaren, en dus ook leerkrachten, tot 1.030 euro bruto aan pensioen zouden moeten inleveren. Voor de werknemers en zelfstandigen onder u, de vakbond doelt op het bedrag per maand. Een pensioen voor een leerkracht kan immers oplopen tot 3.850 euro. Die pensioendaling, houdt de vakbond voor, komt er onder meer omdat de studiejaren van overheidspersoneel niet langer zouden meetellen voor de pensioenberekening. Iets wat manifest onjuist is. In de plannen van de regering staat enkel dat de studiejaren niet meer zullen meetellen in de berekening van de gewerkte jaren die je nodig hebt om vroeger te stoppen met werken. Maar ze tellen wél nog mee voor de berekening van je pensioenbedrag. Het effect van de maatregel op de hoogte van het overheidspensioen? Nul.

Unfair

Als we de cirkel van solidariteit wijder trekken naar iedereen die werkt in dit land, is het logisch dat die maatregel er komt. Mensen die voor de overheid werken stoppen nu vroeger én krijgen meer pensioen dan werknemers en zelfstandigen. Dat is redelijk unfair. Ter info, die fictieve 1.030 euro die ambtenaren zouden inleveren per maand is net evenveel als het volledige gemiddelde werknemerspensioen.   
Soms is de informatie dus fout, soms krijg je hem gewoon niet van mensen die transparantie eisen. Dit weekend interviewde Veronique Goossens Marc Leemans en Rudy Deleeuw op Kanaal Z. Gevraagd naar hoeveel geld er in de stakingskas zat, refereerde Marc Leemans naar het administratief verslag van het ACV. Wel, het meest recente verslag op de site blijkt bijna vier jaar oud. En nergens valt daarin te lezen hoeveel geld er in de stakerskas zit. Als de interviewer vraagt waar het geld zit waarmee bonden het land platleggen, luidt het antwoord: “Dat geld zit overal waar het moet zitten.” Waarop Goossens: “En dat is waar?” Een lachende Leemans: “Dat ga ik u niet vertellen.”

Desinformatie 

En soms zit er informatie verstopt in een vraag die niet klopt. Zondag vroeg Tim Pauwels, een journalist wiens rustige vastheid ik doorgaans respecteer, in de Zevende Dag aan Bart De Wever wat de rentenier al bijgedragen had tot de inspanningen die we allemaal moeten leveren. Want, zo zei hij, de rentenier die zijn pand op de Meir via een patrimoniumvennootschap verhuurt aan een internationale keten die betaalt geen belastingen op zijn huurgelden, geen meerwaardebelastingen op zijn aandelen als ie zijn bedrijf ooit verkoopt en successierechten, die lost hij wel op. Bovendien betaalt hij ook geen meerwaarde op verkoop van het pand zelf als hij dat al meer dan vijf jaar bezit. Maar een snelle blogger had gezien dat hier iets schortte aan de vraag. Een rentenier die met zijn vennootschap aan een internationale keten verhuurt betaalt 33,99% vennootschapsbelastingen op de geïnde huur. Je kan weliswaar beroep doen op een paar aftrekposten dus ligt dat tarief in de praktijk lager. Als hij het geld aan zichzelf wilt uitkeren moet hij dat doen via een salaris met daarbij de nodige sociale lasten of via dividend aan 25% voorheffing. Bovendien beschouwt de fiscus de verkoop van een patrimoniumvennootschap als een vastgoedtransactie waardoor daar belastingen op betaald moeten worden en hebben professionele vastgoedbeleggers geen recht op een meerwaardevrije verkoop van een pand na vijf jaar. Laat staan dat je successierechten kan ‘regelen.’ Je kan trachten je kinderen de aandelen belastingsvrij te schenken maar de fiscus kijkt nauwgezet toe en herkwalificeert. Bovendien erven de kinderen een onverdeeldheid. Als ze hun geld willen, zullen ze of het pand moeten verkopen, een salaris of dividend uitkeren, of de aandelen verkopen. Het korte antwoord op vraag? De rentenier betaalt al snel veel meer belastingen op zijn kapitaalinkomsten dan sommigen willen doen geloven.

Geen geld lenen van onze kinderen

Fairness is het woord van de herfst. Eerlijkheid en billijkheid, daar staken de bonden voor. Ik ben daar ook voor. Maar mogen we dat dan van iedereen verwachten? Ik zal zo eerlijk zijn om toe te geven dat ik niet wil lenen van mijn kinderen maar vind dat we zelf onze zaken op orde moeten zetten. En dat ik vind dat staken tegen het neoliberaal beleid in een land met 55% overheidsbeslag, veel weg heeft van piket staan aan het Vaticaan met de eis dat de volgende paus katholiek zou zijn. 

Foto-album

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is