Kind op bestelling

Door Lorin Parys op 25 februari 2015, over deze onderwerpen: Adoptie, Gewongen adopties, Pleegzorg, Welzijn

Kinderen hebben het recht te weten waar hun roots liggen, vindt ook Lorin Parys (N-VA), zelf vader van twee pleegkinderen en een adoptiekindje. “Als je met de eerste generatie mensen praat die geboren zijn via een spermadonor, inmiddels allemaal dertigers, dan hoor je wat voor schadelijke gevolgen het kan hebben als iemand niet te weten kan komen waar hij vandaan komt. Het is een fundamentele vraag, belangrijk voor de ontwikkeling van elk individu. Daarom vind ik het anonieme spermadonorschap niet meer van deze tijd, de regeling die we daarover in België hebben, moet worden aangepast, met ruimte voor nuances. Het tegenargument is dat de donorpool zou opdrogen als het anonieme donorschap wordt afgeschaft. Maar in Engeland blijkt dat niet het geval te zijn. Bovendien, als die pool inderdaad zou opdrogen, is dat dan een reden om kinderen geen recht op roots geven? Het recht van het kind primeert, niet dat van de ouders, dat is de basis. Ik denk niet dat ik het me zelfs maar kan voorstellen wat het doet met de psyche van de mens als hij niet weet hoe hij ter wereld is gekomen. Nu, de praktijk wijst uit dat kinderen vanaf een bepaalde leeftijd echt niet plots een band met hun biologische vader wensen. Ze willen gewoon weten waar ze vandaan komen, dat is voor de meesten meer dan genoeg.” 

Pleegouder wordt staatsambtenaar

Voor degenen die niet van de mogelijkheden op de fertiliteitsmarkt willen gebruik maken, bestaat er natuurlijk nog altijd de optie om te adopteren ofwel een pleegkind in huis te nemen. Dat zijn twee fundamenteel verschillende manieren om voor een kind te zorgen maar tegenwoordig worden Belgische kandidaat adoptieouders – zo’n 800 in totaal - wel over de mogelijkheid van pleegzorg ingelicht. “Ik heb samen met mijn echtgenoot ruim 5 jaar op de wachtlijst voor adoptie gestaan,” zegt Parys. “We kenden pleegzorg al omdat we al twee pleegkindjes in huis hadden maar niemand heeft er ons tijdens die 5 jaar ooit over ingelicht. Al die andere ouders die plek hadden voor een kind in hun leven, kregen daar dus ook niets over te horen. In pleegzorg is er een wachtlijst met kinderen, in adoptie een voor ouders. Pleegzorg heeft een andere finaliteit maar als maar één van die 800 kandidaten voor een pleegkind zou kiezen, dan hebben we het wel over één leven dat helemaal kan veranderen.”

Ook op vlak van pleegzorg zijn er internationale verschillen. In Frankrijk bijvoorbeeld wordt een pleegvader of –moeder als staatsambtenaar beschouwd en ook in die functie betaald.

“Daar ben ik absoluut op tegen,” reageert Parys. “Ik weet niet hoeveel ze precies krijgen maar het zal iets rond de 2.400 euro zijn. Het mooie aan pleegzorg is juist dat het op vrijwillige basis gebeurt en niet omwille van… tja, commercie durf ik het niet te noemen maar je bent intussen wel een staatsambtenaar. Bij ons krijg je ook een vergoeding voor pleegzorg – ik geloof dat we iets van 400 euro per kind per maand krijgen – maar dat is een groot verschil met het model in Frankrijk. In Nederland en in Engeland pakken ze het nog anders aan. Daar gaan ze er niet per definitie van uit dat een pleegkind altijd herenigd moet worden met de geboorteouders. Bij ons wel, hier wordt de situatie van een pleegkind bijna om het jaar geëvalueerd met het uitgangspunt in gedachte dat het kind zo snel mogelijk weer terug naar huis moet. In de VS hebben ze een totaal andere filosofie. Daar kunnen pleegkinderen die anderhalf jaar geen contact meer hebben gehad met hun geboorteouders, sowieso geadopteerd worden. Nu, in België moeten we zeker niet zo ver gaan. Ik pleit er wel voor dat een pleegkind niet altijd per sé terug naar de ouders moet. Opnieuw: de rechten van het kind staan voorop. Laat ons de situatie per geval bekijken. Als ouders 2 jaar niets van zich laten horen, moet een kind dan elk jaar door het proces gaan van evaluatie door de jeugdconsulent en de pleegzorgdienst om dan de rechter te laten beslissen dat de pleegzorg met een jaar wordt verlengd zoals iedereen al vermoedde? Je geeft daarmee het kind constant de boodschap dat het toch niet helemaal zeker is dat het kan blijven. In zo’n geval moeten we durven een beslissing op lange termijn te nemen. Zodat een kind de zekerheid meekrijgt dat het ervan uit mag gaan veilig op te groeien in het pleeggezin. Mochten de ouders weer boven water komen, dan kan er een bezoekregeling komen, intensief of juist minder frequent, naar gelang de situatie. Op deze manier combineer je de voordelen van het huidige Belgische systeem en het Angelsaksische model dat het nadeel heeft dat de banden met de ouders doorgeknipt worden vanwege de mogelijkheid van adoptie. Door de combinatie van de twee systemen kan de band met de ouders behouden blijven maar je geeft een kind ook de zekerheid dat het zich veilig mag voelen en hechten in het pleeggezin.”

Bron: Knack - Joanie De Rijke

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is