Dom zijn doet wel pijn

Door Lorin Parys op 27 januari 2015, over deze onderwerpen: Blog

Afgelopen zondag hielden we een babyborrel voor de kleinste telg van ons gezin. Daar hadden we familie, vrienden en ook het handvol mensen dat voor het bedrijfje van mijn echtgenoot en mezelf werkt, op uitgenodigd. Het werd een leuke zondagmiddag met bubbels, cupcakes en een pak mensen die we graag zien. Toch ontbrak er iemand, Badra. Ze is de jonge dame die voor ons werkt en de boel aan de kant houdt. Altijd beleefd en trouw op post maar zondag was ze er dus niet bij. Dus vroeg ik haar gisteren hoe dat kwam. Na haar antwoord, had ik er even geen meer. De reden dat ze zondag had geskipt, zei ze, was niet omdat ze geen zin had om te komen maar omdat ze onze andere gasten ‘niet wilde bang maken’.

Vestimentaire keuze is eigen keuze

Om die gekke redenering te begrijpen, moet je weten dat Badra van Marokkaanse afkomst is. Als enige in haar familie draagt ze op straat een hoofddoek en een gewaad uit één stuk. Dat is haar beslissing, de rest van haar familie denkt daar helemaal anders over. Een keuze waar ze trouwens ook bij ons lang de negatieve gevolgen van heeft moeten dragen. Zo maande onze oudste haar een tijdlang steevast aan ‘kap af en zak uit’ te doen telkens ze bij ons langskwam. Ze is ook de enige in haar familie die haar geloof consequent belijdt. Maar Badra verdenken van enige vorm van extremisme is een hachelijke onderneming, ze werkt tenslotte al jaren voor twee getrouwde mannen en heeft daar niet het minste probleem mee.

Maar nu blijkt dat de vestimentaire keuze van Badra ook verstrekkendere gevolgen heeft dan de uitspraken van onze oudste spruit. De voorbije dagen op de trein zaten er mensen in haar buurt die ostentatief en luid beweerden dat alle moslims terroristen waren. Een fenomeen waar ze zelfs al geen aanstoot meer aan neemt. Maar vorige week donderdag stapte een groepje jonge dames op de trein die in de buurt van Badra wilde komen zitten. Dat gebeurde niet vooraleer ze haar kleding monsterden en haar vervolgens de prangende vraag stelden of ze onder haar djellaba ‘een bom had zitten.’

Ik  wist niet of het om te lachen of te huilen was maar de dames in kwestie waren blijkbaar bloedserieus. De vraag was niet alleen dom omdat terroristen doorgaans niet waarheidsgetrouw antwoorden op dergelijke vragen. Ze was ook dom omdat ze keihard inhakt op de psyche van een totaal onschuldige burger. Ze was pijnlijk omdat ze meteen ook luid en duidelijk de boodschap geeft dat iemand als Badra die perfect geïntegreerd is, hier geboren en getogen is, Nederlands spreekt en werkt, hier toch niet welkom is.

'Je ne suis pas Charlie'?

De vraag was dus even dom als de tussenkomt van Filip Dewinter die in de Kamer de koran de bron van alle kwaad noemde en het boek zo goed bleek te kennen dat hij het ondersteboven in de lucht hield. Maar de vraag was vooral achterlijk omdat ze erop wijst dat we met onze twee voeten in de val trappen die terroristen voor ons spannen. De val die erin bestaat om een scheidingslijn te installeren waar er geen is, tussen moslims en niet-moslims. De enige grens die telt is tussen ons en zij die onze fundamentele waarden en vrijheden aanvallen. Maar als de onwetendheid zo onpeilbaar diep is dat we alle moslims als een monolitisch blok beschouwen waarbinnen iedereen identiek denkt en handelt, dan winnen we een oorkonde voor imbeciliteit. Zeker wanneer we dan ook nog eens schijnen te denken dat het om een monolitisch terroristisch blok zou gaan. Ter info, er zijn meer dan anderhalf miljard moslims in de wereld.

In dS Avond getuigden gisteren twee Mechelaars van allochtone origine over de dagelijkse beledigingen die ze sinds enkele weken meemaken. Er is zelfs een verhaal van kleuters die op de speelplaats niet langer willen spelen met een andere vijfjarige omdat hij ‘terroristisch’ zou zijn. Nog geen twee weken geleden was iedereen Charlie en was de vrije meningsuiting het hoogste goed. De kans bestaat dat de dames van de trein ‘Je Suis Charlie’ hebben gescandeerd op facebook en de vrije meningsuiting hebben verdedigd maar ondertussen wel vergeten zijn dat die zich ook uitstrekt tot de kledingkeuze en religie van hun buurvrouw op die trein. 

Foto-album

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is