Adoptie kon ooit in 10 dagen. Nu duurt het 10 jaar

Door Lorin Parys op 23 september 2016, over deze onderwerpen: Adoptie, Pleegzorg, Welzijn

"Het kan 10 jaar duren voor je kindje bij je is." Dat is de boodschap je krijgt als je een kindje uit het buitenland wil adopteren. Toch is de interesse voor informatiesessies groot: 600 mensen tekenden dit jaar in. Maar vorig jaar kwamen amper 71 kinderen naar België, tegenover 162 in 2006, een daling met 60%. Waarom is adoptie zo moeilijk geworden?

De geadopteerde Stef Van Bellingen herinnert zich nog precies de komst van zijn broertje Wouter, de man die later bekend werd als 'de zwarte schepen van Sint-Niklaas'. In een interview verwoordt Stef het als volgt: "We zaten 's avonds aan tafel aardappelen te eten. De telefoon ging, vader nam op en riep naar ons moeder: 'Simonneke, ze vragen hier van Caritas Catholica of we nog een kleintje willen.' Na enkele seconden zei mijn moeder ja. Tien dagen later woonde Wouter bij ons." Van zo'n scenario kunnen de mensen die nu op de wachtlijst staan, alleen maar dromen. En daar zit het Verdrag van Den Haag voor veel tussen.

Met dat Verdrag is op zich niets mis, integendeel. Het stelt onder andere dat er voor een kind éérst een oplossing in eigen land gezocht moet worden. Als dat echt niet lukt, kan een kind door buitenlanders geadopteerd worden. Als allerlaatste stap. Steeds meer landen ratificeren het Verdrag of passen hun adoptiewetgeving in die zin aan.

"De vraag is wat er precies bedoeld wordt met dat zinnetje: alle oplossingen in eigen land moeten uitgeput zijn", vraagt Lorin Parys, Vlaams Parlementslid (N-VA) én zelf vader van één adoptiekind en twee pleegkinderen, zich af. "Sommigen vinden dat een kind beter af is in een instelling in eigen land dan in een buitenlands adoptiegezin. Ik vind dat onzin: wij hebben er jaren over gedaan om in te zien dat een kind het beter heeft in een gezin dan in een weeshuis. Waarom zouden we daar nu plots anders over denken omdat het kind een andere nationaliteit heeft?"

"Daarnaast heeft het Verdrag van Den Haag ook een pervers neveneffect. Herkomstlanden willen nu zó graag bewijzen dat ze zélf voor hun kinderen kunnen zorgen, ook al hebben ze geen goede oplossing. Ze vinden het schaamtelijk als uit de lijsten blijkt dat zij veel kinderen naar het buitenland 'sturen'." Het is deze trots en de economische opmars in sommige herkomstlanden die ervoor gezorgd hebben dat er nog nauwelijks kinderen uit China - ooit een groot 'adoptieland' - komen. En dat een land als Ethiopië het adoptielandschap helemaal aan het hertekenen is."

"In Ethiopië is de wetgeving volledig herschreven en is al het personeel dat zich bezighield met adoptie, bedankt", zegt Leen Du Bois van Kind & Gezin, dat in Vlaanderen verantwoordelijk is voor adoptie. "Het nieuwe personeel is zich nu aan het inwerken in de dossiers, maar dat vraagt tijd. Van onze kant de druk opvoeren, heeft geen zin, want dat zou geïnterpreteerd worden als een gebrek aan respect. Denemarken heeft de druk wél opgevoerd en het gevolg is dat alle procedures zijn stopgezet."

12.000 euro

Voor de meer dan vijftig Vlaamse gezinnen die op de wachtlijst staan voor Ethiopië, zit er dus niets anders op dan nog wat langer te wachten. Voor vijftien onder hen is dit ronduit schrijnend, want zij kregen al een kindtoewijzing, wat betekent dat ze al een naam én een foto hebben van 'hun' kindje. Maar of en wanneer ze zullen mogen afreizen, daar hebben ze geen enkel idee van.

Leen Du Bois: "Een ander gevolg van het Verdrag van Den Haag is dat er steeds meer kinderen met 'special needs' worden geadopteerd. Het gaat dan om oudere kinderen of kinderen met een medische problematiek, wat niet noodzakelijk betekent dat ze gehandicapt zijn. Voor hen is het moeilijker om in eigen land opvang te vinden. Dat geldt ook voor broertjes en zusjes die sámen geadopteerd moeten worden."

Niet elke kandidaat-adoptieouder is bereid om zo'n kind in huis op te nemen. Ook niet elk gezin kan het aan om zo'n kind op te voeden. Vorig jaar was de gemiddelde leeftijd van de buitenlandse adoptiekinderen 3,6 jaar. De helft van de kinderen had een 'specifieke ondersteuningsbehoefte'.

"Daarnaast is een kind adopteren gewoon duur", zegt Leen Du Bois. Op de website van adoptiedienst Ray of Hope staat te lezen dat één kind adopteren uit Ethiopië meer dan 12.000 euro zal kosten. Voor twee tel je meer dan 22.000 euro neer, zonder reis- en verblijfskosten.

Flinke ruzie

Los van dat internationaal verdrag is er natuurlijk ook nog de specifieke situatie van ons land. België zou België niet zijn als er geen sprake zou zijn van versnipperde bevoegdheden. Zo is Vlaanderen verantwoordelijk voor zowat alles wat met adoptie te maken heeft, maar de federale overheid zorgt voor de uiteindelijke goedkeuring én de visa. Regelmatig rollen beide overheden over elkaar heen, zoals onlangs nog, toen Vlaanderen groen licht had gegeven voor adopties uit Oeganda waarna de ambassade daar geen visa voor de kinderen wou uitreiken. Drie families zitten nog steeds vast in het Afrikaanse land. Dat komt, zegt Kind & Gezin, omdat de adoptiedienst de dossiers van die drie gezinnen te laat heeft ingediend. Intussen vergeet Kind & Gezin er wel bij te vertellen dat ze die fout als toezichthoudende overheid zélf had moeten opmerken. Kortom, ook de instanties die in Vlaanderen met adoptie bezig zijn, kunnen duchtig ruziemaken. En ook dát helpt kandidaat-adoptieouders natuurlijk niet vooruit.

Bron: Het Laatste Nieuws

 

Foto-album

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is