http://www.lorinparys.be/index.php en lorin@lorinparys.be Copyright 2010 2010-03-11T23:50:15+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_stark_in_mijn_wc_-_deel_2/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_stark_in_mijn_wc_-_deel_2/#When:22:50:15Z Het Belgisch paviljoen voor de Wereld Expo in Shanghai is gisteren voorgesteld. En ja, we ondernemen pogingen om onze creatieve industrie in de schijnwerpers te zetten. Al zullen er ongetwijfeld zijn die smalend doen over het terras met friet, wafels en ijs en de kunsthoek in het restaurant. De stoelen van Van Severen, de aankleding van Jan Hoet Jr. en de architectuur van Coninx zijn stappen in de goede richting. Vorige week hadden we hier over het onaangeroerd potentieel van onze creatieve industrie. En het gebrek aan export van onze Vlaamse iconen is daarbij een van onze pijnpunten. Hieronder zeven werken om zeven hinderpalen uit de weg te ruimen die de groei van deze belangrijke economische sector hinderen. Ze zijn bedoeld voor discussie en amendering, maar vooral voor actie.Zeven werkenHinderpaal één: ons onderwijs voor creatieve richtingen gaat er te vaak prat op geen ondernemerschapsvaardigheden bij te brengen. Daar dwalen we want niet is zo beknottend voor de creativiteit als een modeontwerper zonder klanten en een architect zonder bestellingen. Het eerste werk moet, bij wijze van spreken, er in bestaan om onze studenten de knepen van Excel bij te brengen. Daarmee bedoel ik dat een creatieveling op zijn minst moet beseffen dat er zoiets als bedrijfsvoering bestaat. En dat hij best een sterk team vormt met iemand die kaas gegeten heeft van ondernemen. Dat bewijst ook een doorlichting van de aanvragen bij CultuurInvest, een fonds dat startkapitaal verschaft aan creatieve ondernemers. 70% van de aanvragen wordt stopgezet omdat de indieners ‘dromers ' zonder plan zijn.Verkokering en samenwerkingHinderpaal twee, ons beleid is te verkokerd. Creatieve industrie beperkt zich niet tot één vakje maar gaat over cultuur, economie, onderwijs en innovatie. Gelukkig laten de beleidsbrieven van de betrokken ministers goede intenties optekenen op dat vlak. Nu omzetten in daden. Hinderpaal drie, de sector zelf is geen toonbeeld van samenwerking. In tijden van open innovatie is dat paradoxaal. Onze Noorderburen zijn in hetzelfde bedje ziek, een recent rapport besluit: "In de creatieve industrie is amper sprake van samenwerking. Het niveau van zelforganisatie ligt zeer laag, focus en samenwerking schieten te kort." Dat kunnen we oplossen door de creatieve industrie als een cluster binnen Vlaanderen in Actie te definiëren. Zo kunnen we helpen investeren in labo's voor designers, broedplaatsen voor ontwerpers en hardware voor productontwikkelaars. En ondernemersvaardigheden aanleren. Traditionele economie en creatieve industrieHinderpaal vier: het water tussen traditionele economie en creatieve industrie is te diep. Daar moeten we leren uit Mannheim waar ze een Pop Academie hebben opgericht waar nu meer dan 60 bedrijven uit de muziek industrie rond zijn gehuisvest of uit Ludwigsburg waar er meer dan 200 bedrijven rond de film school flokken.Niet meten is niet wetenHinderpaal vijf: we meten niet en daarom weten we niet. Dat hoopt Flanders DC op te lossen door dit voorjaar nog een kenniscentrum creatieve industrie boven de doopvont te houden. Hinderpaal zes: vandaag remt het systeem van intellectuele eigendom innovatie af in plaats van er een turbo achter te steken en is het veel te duur. Daar moeten we Europees actie ondernemen. En tenslotte, exporteert onze creatieve industrie te weinig. Daar kunnen we wat aan verhelpen door samen te werken met Flanders Investment & Trade. En niet enkel bier en frieten in ons Shangais uitstalraam te zetten. Discussie en actieOndernemerschapsonderwijs, een geïntegreerd beleid, een georganiseerde sector, een eigen ViA cluster, een brug naar de traditionele economie, nieuwe vormen van intellectuele bescherming en een export gerichte creatieve industrie maken het verschil. Laat de discussie beginnen. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-03-11T22:50:15+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_starck_in_mijn_wc_-_deel_i/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_starck_in_mijn_wc_-_deel_i/#When:19:39:18Z Ik stond laatst in een niet nader genoemd warenhuis op zoek naar een niet nader genoemd prozaïsch stukje huisraad. In de relevante rayon bekroop me een flinke portie onbeslistheid in het aanzicht van de schier oneindige voorraad keuzemogelijkheden. Een van de redenen trouwens waarom ik uiterst zelden met een winkelopdracht het huis uit wordt gestuurd. Ik kon een exemplaar op de kop tikken dat vervaardigd was uit wit plastiek en perfect alle nodige functionaliteiten bezat. Maar uiteindelijk ben ik overstag gegaan voor een versie die meer weg had van een bloempot. Thuis gekomen moest ik uitleggen dat ik ons huishouden had voorzien van een Philippe Starck wc borstel die ons veertien euro kostte. De prijs van het witte plastieken exemplaar, 99 eurocent, heb ik nagelaten te vermelden want de heer Starck pretendeerde op geen enkele manier onze pot schoner te vegen.Traditionele economie en creatieve industrieU vraagt zich ondertussen af waarom ik u in de kolommen van deze kwaliteitskrant onderhoud over de aanschaf van een eenvoudige wc borstel? De verklaring is simpel en terug te brengen tot begin deze week. Want op maandag verkeerde ik in het aangename gezelschap van de cultuurmanagers die ons land rijk is. Die bliezen verzamelen voor de tiende verjaardag van het fonds voor cultuurmanagement aan de Universiteit van Antwerpen. Een indrukwekkend lijstje van mensen die met de creatieve industrie bezig zijn - zoals mode, design, toneel en architectuur- boog zich daar over het onderwerp ‘De verbeelding opnieuw aan de macht'. Ik mocht vertellen wat er mis gaat in het trouwen van de traditionele economie met onze creatieve industrie. Een leuke opdracht die een mens verplicht na te denken over hinderpalen en oplossingen. Maar daarover volgende week meer. Plat en overvloedEerst wil ik u drie redenen vertellen waarom we er best voor zorgen dat creativiteit een belangrijke rol speelt in onze traditionele economie. Eén, in een wereld die plat is en waar elk product overal ter wereld kan worden gemaakt, duikt het spook van de prijsconcurrentie op. Die winnen we nooit meer. Dus moeten we het verschil maken door origineel uit de hoek te komen. En dat is niet makkelijk want, en dat is de tweede reden, heel veel van onze potentiële klanten in de Westerse wereld hebben alles al. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld zijn er meer televisies dan gezinsleden en meer en meer auto's dan rijbewijzen. De enige manier om die groep een functioneel artikel te slijten is door er betekenis aan toe te voegen. RevolutiesEn tenslotte, verandert de wereld razendsnel. Neem nu communicatietechnologie. Sinds het begin van vorige eeuw duikt er elk decennium een nieuwe doorbraak op met de telegrafie, de fotografie, de telefonie, de cinematografie, de radio, de televisie, de fax, de pc en het wereldwijde web. Enkel als je sterke inhoud kan maken en emotie oproepen, ben je mee als regio. En daarbij kunnen wij ons voor een keer spiegelen aan een bedrijf. NicheApple kiest een duidelijk niche uit, heeft geen ambitie de grootste te worden maar genereert meer winst dan zijn concurrenten. Zo bedroeg Apple's omzet op de computermarkt in 2008 veertig procent minder dan die van Dell, maar was hun winst twee keer zo hoog als die van hun rivaal. En op de telefoonmarkt haalt Apple slechts 8% marktaandeel maar 32% van de wereldwijde winst in de markt. De reden is simpel. Apple voegt design toe aan zijn producten en maakt er hebbedingen van waar mensen aan verknocht zijn. En graag hun portefeuille voor openen. Zeven werkenInhoud en betekenis zijn ook onze grootste toegevoegde waarde. Dat is niet frivool of cultureel want ondertussen werken er meer mensen in die creatieve industrie dan in pakweg de textiel of automobielindustrie in ons land, al moet die het zonder hoogmis doen. Maar niet getreurd, volgende week presenteren we u de zeven werken die onze creatieve industrie laten doorbreken en Vlaanderen het Apple onder de regio's maakt. Of wat veertien euro kan te weeg brengen. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 2010-03-04T19:39:18+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_terug_naar_de_kerktoren/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_terug_naar_de_kerktoren/#When:21:14:58Z Niets zo sterk als de roep van de roots. Vorig weekend vierden we de verjaardag van een vriend die met vrouw en kind in Londen woont. Hij doet iets met financiering voor een grote instelling, zij iets met marketing in een internationaal concern. Het was een verrassingsfeestje voor hem maar zij hadden de grootste verrassing voor ons, want tijdens de festiviteiten maakten ze hun nakende terugkeer naar het Vlaamse vaste land bekend. Na omzwervingen op drie eilanden - New York, Sydney en The City - had iedereen hen opgegeven als verloren voor het vaderland. De feestvierders waren dus verbaasd.Ex-expatMaar eigenlijk was dat geheel onterecht want bij nader inzien waren de helft van de aanwezigen ex-expats. Een van de vrienden had net een stek in Antwerpen gekocht na een baan in Londen. Een andere had zijn werk voor een milieu advies bedrijf in Oxford geruild voor een carrière in de vaderlandse politiek en weer een andere was op de terugweg van Dubai. Als ik snel tel, ken ik zo meer dan tien Vlaamse koppels die afgelopen tijd van heinde en verre naar Vlaanderen zijn terug gekeerd. Elastische Vlaamse KleiEn omdat het nooit te vroeg is om van een trend te gewagen besloot ik dat hier meer aan de hand is dan puur toeval. De website van de FOD Economie geeft me gelijk. Het aantal Belgen dat sinds 1998 jaarlijks uit het buitenland naar huis keert stijgt exponentieel. De teller staat op meer dan 35.000 per jaar. Een evolutie die gelijke tred houdt met het aantal Belgen dat jaarlijks afscheid neemt en dat afklokt op meer dan 40.000 per jaar. In totaal wonen meer dan een half miljoen Belgen buiten de grenzen. De Vlaamse klei bestaat dus nog steeds, al is de nieuwe samenstelling een tikkeltje elastischer. OdysseusLandgenoten die liever hier dan daar het mooie weer maken zijn goed nieuws voor onze economie. Echte innovatie is vooral een verhaal van confrontatie van verschillende inzichten. En als je een tijdje in het buitenland hebt gewoond en gewerkt dan breng je nieuwe kennis mee naar hier. Dat heeft de Vlaamse regering een tijdje geleden ook ingezien. Ze heeft daarom het Odysseus programma in het leven geroepen om wetenschappelijk toptalent de weg naar Vlaanderen te doen vinden. Het programma zorgt ervoor dat wetenschappers onderzoek van wereldniveau kunnen doen in Vlaanderen en daarvoor tot anderhalf miljoen euro per jaar opstrijken. Wat blijkt? Meer dan de helft van de Odysseus-onderzoekers zijn Vlaamse verloren zonen. Wat hebben wij dat anderen niet hebben?Wat heeft Vlaanderen dan dat Californië, Canada en Canberra ontberen? Uit mijn eigen, geheel onwetenschappelijke, enquête blijkt: ouders en een goede sociale zekerheid. Zeg maar de krachten van de natuur en de zorgen van nonkeltje staat. Je moeder en vader drie straten in plaats van drie vluchten verwijderd is eens zo handig als je zelf klein grut in huis hebt. Een groep vrienden in je stad met wie je hetzelfde culturele kader deelt, is net iets persoonlijker dan een groep nieuwbakken kennissen met wie je een pagina op facebook deelt. En, zo blijkt, een lange afwezigheid doet ook verlangen naar onze sociale zekerheid. Want bijna gratis naar de dokter is in verre landen ook vaak een verre droom. En wat niemand zei, maar misschien ook wel speelt is dat je in Vlaanderen een grote vis in een kleine vijver kan zijn, terwijl je in het buitenland vaak een kleine vis in een ietwat grote vijver bent. Persoonlijke heimatIkzelf ben gisterenavond nog even langs mijn persoonlijke heimat gelopen. Mijn moeder informeerde langs haar neus weg of wat ik in de krant schrijf elke week ergens uit afschrijf. En mijn vader had omstandige commentaar bij de wisselende kwaliteit van mijn stukjes. Niets zo heilzaam als in twee minuten met je twee voeten op de grond te worden gezet door de twee mensen die je eigenhandig op de wereld hebben gezet. Nu weet ik weer waarom ik ben teruggekeerd uit het buitenland. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 2010-02-25T21:14:58+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_the_belgians_are_coming/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_the_belgians_are_coming/#When:09:19:48Z Afgelopen weekend heb ik doorgebracht met belangrijk en omvangrijk veldonderzoek naar onze Vlaamse creatieve industrie. Vrij vertaald, ik ben gaan winkelen. Ik wou weten hoe onze bekende designers het er van afbrengen in de Big Apple en nam de proef op de som in het energieke Meatpacking District van Manhattan. Een buurt die onder stroom staat met hippe hotels, baanbrekende bars en modieuze merken. En wie op zoek is naar de allerlaatste mode, begint best bij Jeffrey. Een poepchic warenhuis waar je een weldoordachte outfit kunt aanschaffen die de buitenwereld moet doen geloven dat je die nonchalant uit je kast hebt geplukt.Hot in the capital of coolVoor de gewone stervelingen onder ons beperkt een tripje naar dat walhalla van de goede smaak en exorbitante prijzen zich evenwel tot kijken en niet aanraken. Een stel stijlvolle sportschoenen die eruit zien alsof ze door de eerste de beste stukadoor dagelijks gebruikt zijn bij het uitvoeren van pleisterwerkzaamheden kost al gauw 600 dollar. Bij het binnenkomen vroeg ik toch dapper of ze misschien iets hadden van een Antwerpse designer. De verkoper keek me een beetje vreemd aan. Ik maakte me al klaar om uit te leggen dat het hier een stad niet ver van Brussel betrof. Maar even later begreep ik zijn verwarring want mijn vraag leidde tot een lange en enthousiaste rondleiding door de helft van de winkel. Ivan, zoals de man heette, liet me rekken met Margiela t-shirts, vesten en broeken van Ann Demeulemeester, schoenen van Raf Simmos en een collectie van "Dries" hemden zien terwijl hij honderduit vertelde over de professionele successen en levensverhalen van elke ontwerper. Er was maar één conclusie: we are hot in the capital of cool. NY Fashion WeekDat is goed nieuws. Want maandag hadden we met het Flanders Fashion Institute, onderdeel van Flanders DC, een pak volk uitgenodigd op de 44ste verdieping van het NY Times gebouw, de kantoren van Flanders House. Opzet was om zeven nieuwe designers te lanceren op de Amerikaanse markt. Geen beter tijdstip dan de NY Fashion Week om Amerikaanse pers, professionele aankopers en fashionistas warm te maken voor de producten van onze creatieve industrie. Daarom liet Showroom Antwerp niet alleen zeven nieuwe mode ontwerpers los maar ook zeven Vlaamse juweel ontwerpers die met Antwerpse diamant de HRD Awards hadden gewonnen. En ook een speciale fotoreeks, door Flore Zoé, die het hele ontwerp proces van idee tot uitvoering in beeld bracht waren van de partij. Small but mighty BelgiumEn dat het een succes was. Het was over fraaie koppen lopen. Diane Von Fürstenberg, ontwerpster, uitvindster van de wrap dress en voorzitter van de Amerikaanse Raad van Modeontwerpers, was laaiend enthousiast. De stukken van Anke Loh, Marc Philippe Coudeyre, Anna Heylen, Lenney Leleu, Stephan Schneider, Peter Ceursters en Idriz Jossa inspireerden lyrische reacties. De Amerikaanse pers noemde ons land achteraf ‘the gift that keeps on giving' op vlak van creativiteit. De meest invloedrijke mode blog merkte op dat ‘some of the biggest names in fashion have come out of small-but-mighty Belgium so it made sense that a presentation of up-and-coming Flemish designer would draw a big fashion week crowd and offer some very cool pieces.' Een andere dan weer riep Antwerpen uit tot ‘avant-garde stijl hoofdstad zonder gelijke'. En veel meer van dat. SinatraWe zijn dus echt wel meer dan bier en chocola en dat begint door te sijpelen. Onze creatieve industrie is ons uniek visitekaartje in de wereld en een belangrijke groei motor. Hoe meer we daar van exporteren, hoe meer jobs we hier creëren. Als we het nu ook zelf, met een vleugje New Yorkse zelfzekerheid, geloven, kunnen we het land van de creativiteit worden en de wereld laten zien dat de F in Fashion voor Flanders staat. Frank Sinatra zong het, de Vlamingen doen het. If you can make it there, you can make it anywhere. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 2010-02-19T09:19:48+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_zijn_rijke_belgische_kinderen_slimmer/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_zijn_rijke_belgische_kinderen_slimmer/#When:21:57:36Z Dat is de vraag die ik me stel bij het lezen van een artikel dat woensdag in deze krant verscheen. ‘In Vlaanderen zitten vier keer meer kansarme leerlingen in het beroepsonderwijs dan kinderen uit een gegoed milieu', zegt professor Hindriks van de UCL. In het algemeen secundair onderwijs zitten drie keer meer leerlingen uit een gegoed milieu. Het ASO is er dus voor de gegoede klasse, het TSO voor de middenklasse en het BSO voor de kansarme klasse. Het onderwijs in Vlaanderen - en Wallonië - zou moeten emanciperen maar bezondigt zich aan segregeren. Dat kan niet. Net zo min als een begaafde leerling achter mag blijven omdat hij voor ligt op de rest van zijn klas, mag een leerling zijn voorbestemd voor achterstelling louter door geboorte. De kans dat een leerling uit een bescheiden milieu zich dankzij zijn opleiding ‘opwerkt' tot een hogere sociale klasse, is bijzonder klein in België weet de studie van Hindriks nog.MigrantenDe OESO bevestigt en laat weten dat we er nog veel minder van bakken op school als het gaat over kinderen van migranten gaat. Bij de laag geschoolden vind je bij ons twee keer zo veel kinderen van migranten als Belgen. Zonen van immigranten hebben drie keer meer kans om geen werk te hebben of niet op school te zitten dan jongens uit een Belgische familie. Je kan, volgens de OESO, maar beter niet in België op school zitten als immigrant, want je kans op een baan is nergens anders in Europa slechter. Dat is ronduit een ramp als we een goed draaiende economie willen en het hoofd bieden aan de vergrijzing. Grenzen bereiktHoe kan dit allemaal? Het is in ieder geval niet alsof het beleid heeft stil gezeten. Integendeel. Sinds de jaren zestig werken we aan de democratisering van het onderwijs. Dat is bijna gratis in ons land. We hebben hopen studiebeurzen. In de lagere school geldt de maximumfactuur, geen uitstapjes boven een bepaald plafond. We hebben Centra voor Leerlingenbegeleiding. We besteden meer dan 7.000 EUR per kind in het onderwijs. En bijna het dubbele voor kansarme leerlingen. En toch blijkt dat het allemaal weinig zoden aan de dijk zet. Je afkomst bepaalt je toekomst. Gelijke kansen op school zijn, na decennia investeren, nog steeds geen feit. Het beleid moet blijven innoveren en experimenteren met het weghalen van de beschotten tussen ASO, BSO en TSO. De aangekondigde hervorming van het middelbaar, die leerlingen toelaten later te kiezen tussen richtingen, kan hier soelaas brengen. Je kan leerlingen individueler coachen en extra ondersteuning voorzien. Ouders aan zetMaar als we iets moeten leren uit vijftig jaar inspanning, is dat meer van hetzelfde geen optie is. Het past niet om te roepen dat de overheid meer moet doen, er is nog nooit meer gedaan. We zitten aan de grenzen van wat de overheid kan doen. En dus is het nu tijd om te zeggen dat ook de ouders hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Om zoon en dochterlief te stimuleren hun talenten maximaal te laten renderen. Om kinderen gezonde ambitie bij te brengen en verder te laten springen. Om te helpen zorgen voor een rijke woordenschat bij migrantenkinderen. In Leuven help ik af en toe een jonge Marokkaanse Belg met lezen en schrijven. Zonder extra hulp redt die jongen het eenvoudigweg niet. Maar naschoolse bijles is zinloos als er thuis enkel Marokkaans wordt gesproken, als de scouts in het weekend niet kan, maar lessen Arabisch wel. Wat helpt een maximumfactuur als Nederlandstalige televisie afwezig blijft maar Al-Arabyia alomtegenwoordig is thuis? Daar zou ik het graag over hebben. De bal ligt in het kamp van de ouders. Want rijke of Belgische kinderen zijn niet slimmer dan hun collega's uit arme of migranten gezinnen. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 2010-02-11T21:57:36+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_my_toyota_is_van_plastiek/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_my_toyota_is_van_plastiek/#When:05:56:38Z Ik behoor tot de gelukzakken die zich zonder Toyota door het leven loodsen. Stel je voor dat je eerst een harperende vloermat aan je been hebt. En dat, een keer je dat euvel hebt verholpen, je moet vaststellen dat je gaspedaal een eigen leven leidt. En je dus opnieuw naar de garage moet voor een herstelling. Gevaarlijk en vervelend. Maar hopelijk schepen ze je daar bij Toyota dan niet met een Prius als vervangauto op. Want zoals ze onderhand ondervonden hebben in Japan, houdt miserie van gezelschap. Een Prius blijkt niet ongevraagd te versnellen zoals andere modellen, maar desgevraagd ook niet te stoppen. En het zat het merk niet mee want gisteren getuigde een onfortuinlijke Toyota bestuurster met de naam Akira Suzuki voor de internationale pers dat ze zich "niet langer veilig voelt in haar Toyota". O ironie.SoldenMaar het verhaal van Toyota is voor nog een andere dan louter technische redenen interessant. Het illustreert perfect de grenzen van een systeem waarin de overheid zich met overgave in de markt gestort heeft. Neem nu de Amerikaanse Etienne Schouppe. Die paste gisteren schaamteloos het spreekwoord ‘de een zijn dood, is de ander zijn brood' toe. De minister van Transport, met de toepasselijke naam Ray La Hood (wat zoveel betekent als ‘Ray De Motorkap'), raadde gisteren aan om alle Toyota's die onder het terugroeporder vallen meteen aan de kant te zetten. Hij vermeldde er nog net niet bij dat het solden is bij Buick of dat er koopjes te doen zijn bij aanschaf van een gloednieuwe Chevy. Je kan het hem ook moeilijk kwalijk nemen want de man is als vertegenwoordiger van de Amerikaanse regering natuurlijk ook eigenaar van GM. En de Amerikaanse schatkist hoestte vorig jaar 57.6 miljard dollar op om meerderheidsaandeelhouder te worden van het vlaggenschip van Detroit. In zo'n omstandigheden is elke extra verkochte Cadillac mooi meegenomen. Japanse Etienne SchouppeOndertussen zit de Japanse Etienne Schouppe ook flink verveeld met de zaak. Want ja, het ministerie van transport voert een diepgaand onderzoek naar de veiligheid van de productie bij Toyota, dat spreekt. Maar wacht eens even, wie heeft er in maart van 2009 meer dan 3 miljard dollar geleend aan datzelfde Toyota? Juist, de regering van Japan. Dat onderzoek zal dus wel de nodige diepgang hebben. Maar nu ook weer niet zoveel dat het buitenlandse merken de kans zou geven om marktaandeel te winnen van Japans' nationale trots. Of de veiligheid van de bestuurders hiermee gebaat is, is nog maar de vraag. Maar per slot van rekening brengt elke onverkochte Camry de afbetaling van die lening in gevaar. ObamaWij in Vlaanderen weten al langer dat de wereldwijde concurrentie voor de verkoop van uitstootmonsters op het scherp van de snee en via de politiek wordt gevoerd. Uiteindelijk doet die Nick Reilly, topman van GM, ook maar wat Obama hem opdraagt. Maar we zijn meer dan eens de pineut. Als burgers betalen we belastingen die de overheid prompt pompt in noodlijdende autobedrijven. Diezelfde overheid heeft als belangrijkste taak om haar burgers te beschermen. Dat doet ze door in te grijpen met regels en sancties. Maar de staat komt zichzelf tegen als groot aandeelhouder van industriële mastodonten wanneer zo'n sancties eigen bedrijven pijn kunnen doen. Het is immers verdomd moeilijk arbiter te zijn als je ook als speler op het veld staat. 12de man op het veldDaarom kies ik voor een overheid die zich toelegt op het fluiten van de wedstrijd, zonder ambiguïteit. Een overheid die slim reguleert maar niet participeert. Want de crash van Toyota is ook de crash van ons ‘nieuw' systeem waarin de overheid aan elke kant van de tafel zit en constant moet kiezen tussen de belangen en de veiligheid van alle burgers en haar rol als aandeelhouder.De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-02-05T05:56:38+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_parallellepipeda/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_parallellepipeda/#When:09:03:10Z Dinsdagavond legden een aantal moedige bedrijfsleiders een flinke brug naar de creatieve industrie in Vlaanderen. Ze defileerden in Vlaamse mode op de catwalk van de Modenatie in Antwerpen. Aanleiding was het samengaan van Flanders Fashion Institute met Flanders DC. De missie van het vernieuwde Flanders DC luidt ‘ondernemend Vlaanderen creatiever, en creatief Vlaanderen ondernemender' maken. En beiden samenbrengen. Want in die kruisbestuiving zit een onaangeroerde bron van rijkdom.De tijd dat de eenzame wetenschapper in zijn witstoffen jas en bünsenbrander innovaties baarde, is voorbij. Het tijdperk waarin een groep mensen uit dezelfde sector, met dezelfde opleiding en dezelfde invalshoeken dat deed, gelukkig ook. Van hen verwacht ik geen vernieuwing maar afstandsbedieningen vol nutteloze knoppen die uitsluitend productingenieurs genot bezorgen. Vandaag kan je enkel innoveren als je bereid bent over het muurtje te springen. Een mooi staaltje van wat er dan gebeurt kan je vanaf vandaag bekijken in Leuven. Daar presenteert Museum M de resultaten van een fascinerende ontmoeting tussen kunstenaars en wetenschappers op het snijvlak van disciplines. De curator van de tentoonstelling Parallellepipeda is drie jaar bezig geweest met de voorbereidingen. "Voor kunstenaars is drie jaar een eeuwigheid, voor onderzoekers een flits," zegt Edith Doove. Maar wetenschappers overtuigen om van hun erf te komen bleek geen sinecure. "Ze waren erg terughoudend alhoewel we soms al jaren met dezelfde materie bezig zijn, elk vanuit onze verschillende invalshoeken," zegt Anne-Mie Kerckhoven die tekeningen over beeld en perceptie maakt en samenwerkte met experten in nucleaire geneeskunde en experimentele psychologie . "Toch hebben we mekaar gevonden omdat kunstenaars en wetenschappers beiden bezig zijn met het verleggen van grenzen en het oplossen van problemen." Zo werkte Nick Ervinck met Professor Pierre Delaere die de eerste luchtpijptransplantatie uitvoerde, aan een gigantische uitvergroting van een slokdarm. Het hi-tech bedrijf Materialise heeft plannen om dat beeld in 3D om te zetten. Plastisch kunstenaar Koen Van Mechelen vond Jean-Jacques Cassiman, specialist in erfelijkheidsonderzoek, bereid om samen op zoek te gaan naar de cosmopolitan chicken. Dat is een nieuw superkippenras dat nu al 14 verschillende soorten kip van over de hele wereld combineet. En Wendy Morris werkte met wetenschappers aan oogbewegingsonderzoek aan de hand van haar tekeningen en schetsen om maar een paar voorbeelden te noemen. Zo'n samenwerkingen leiden tot onverwachte ontdekkingen en inzichten. Dat wisten ze op Rensselaer Polytechnic, een universiteit in de staat New York, al langer. Daar hebben ze die multidisciplinariteit structureel ingebed. Elke student is verplicht een aantal lessen kunst, biotechnologie en wiskunde te volgen. En de universiteit heeft 's werelds krachtigste academische supercomputer gelinkt aan een baanbrekend media lab en een biotechnologie incubator. Kankeronderzoekers bijvoorbeeld kunnen nu in een gigantische zwarte ruimte in het medialab letterlijk in een kankercel rondlopen en beter de structuur van zo'n cel begrijpen door ze te ervaren. Wij kunnen dat ook. Stel je even voor dat nanotechnologie onderzoekers bij IMEC er in slagen om een microchip in sportkleding te verwerken die je trainingsschema opmaakt en je vertelt wanneer je te hard loopt. En stel je voor dat je die kennis combineert met de kunde van een Vlaamse topontwerper, dan heb je gegarandeerd kassa. En vermenigvuldig dat met ontelbare andere kruisbestuivingen tussen ons talent uit verschillende werelden in Vlaanderen en we brengen een commerciële tsunami op gang. Combineren is innoveren. Waar wachten we op? De Paradox van parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Parallellepipeda loopt tot 25 april in het Museum M in Leuven www.mleuven.be 2010-01-29T09:03:10+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/flanders_fashion_institute_en_flanders_dc_trouwen/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/flanders_fashion_institute_en_flanders_dc_trouwen/#When:08:22:30Z Dinsdag 26 januari vieren Flanders DC en Flanders Fashion Institute hun samen gaan in de Antwerpse Modenatie. Flanders Fashion Institute wordt een onderdeel van Flanders DC maar blijft haar naam, ondertussen een sterk merk in de Vlaamse en internationale modewereld, behouden."Het samengaan van beide organisaties kadert in het efficiënter inzetten van de middelen voor innovatie én binnen de nieuwe opdracht van Flanders DC om zowel te werken aan het creatiever maken van ondernemend Vlaanderen als aan het ondernemender maken van creatief Vlaanderen," zegt Lorin Parys, voorzitter van de vernieuwde organisatie. "We willen samen het onbenut potentieel van de Vlaamse creatieve sectoren laten renderen. Dat is belangrijk voor de economie omdat de creatieve industrie de nieuwe economische snelgroeier is." Om de kruisbestuiving tussen traditionele sectoren en de creatieve industrie in de verf te zetten, werden een aantal CEO's gekleed door bekende Vlaamse modeontwerpers voor een catwalk défilé in de Modenatie. Deelnemers zijn: CEO                                              Bedrijf                     OntwerperBruno Segers                      RealDolmen         Ann De MeulemeesterChristine Conix                   Conix Architects    NatanInge Geerdens                   CV Warehouse      Anna HeylenPeter Hoogland                   Casino Kursaal     Stijn HelsenIngrid Walry                       Sebeco                 Annemie VerbekePeter Vavedin                     Ambiorix              Tim Van SteenbergenPhilippe D'heygere              Kortrijk Expo         Stephan SchneiderRon Embrechts                   Care NV                Scabal Het resultaat is te bekijken op dinsdag 26 januari om 20.00u in de Modenatie. Minister-President Kris Peeters, bevoegd voor economie en Viceminister-President Ingrid Lieten, bevoegd voor innovatie en voogdijminister van Flanders DC, leiden de avond in. De organisatie richt zich naar de hele creatieve economie. Flanders DC start daarom het eerste kenniscentrum van de creatieve industrie op dat het economisch belang van verschillende sectoren zal monitoren en ondernemers uit de creatieve economie zal bijstaan, in samenwerking met een aantal partners. Pascal Cools leidt het nieuwe Flanders DC als algemeen directeur, Edith Vervliet is directeur FFI. Meer info: Koen Peeters - Communicatiemanager Flanders DC - koen.peeters@flandersdc.be - tel.: +32 216 24 88 46 - gsm: +32 473 693 392 Flanders District of Creativity vzw in het kort Flanders DC is de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit, opgericht door de Vlaamse regering. Flanders DC heeft als missie om ondernemend Vlaanderen creatiever te maken en creatief Vlaanderen ondernemender. Flanders DC bouwt daarom aan kennis, sensibiliseert en ontwerpt handige hulpmiddelen voor wie creatief en ondernemend aan de slag wilt en richt zich op ondernemers, leerkrachten, leerlingen, beleidsmakers of het grote publiek. FFI is onderdeel van Flanders DC en stimuleert ondernemerschap in de mode-industrie in Vlaanderen, begeleidt ontwerpers in hun loopbaan en promoot mode uit Vlaanderen nationaal en internationaal. Meer info: www.flandersdc.be - www.flandersdc.be/blog Opinie 2010-01-26T08:22:30+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_leuven_zonder_inbev/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_leuven_zonder_inbev/#When:22:21:15Z Is als een café zonder bier. En dat is niet enkel zo voor het straatbeeld aan de Vaartkom waar het gerstenat wordt gebrouwen. Als ik in zeven haasten van de trein waai en er zich een bittere hopgeur in mijn neusgaten nestelt, dan weet ik dat ik thuis ben. In Leuven stroomt het bier door de aderen van de inwoners. En als er heibel is in de Stella, dan is er bonje in de familie. Het sociaal conflict aan de poorten in de Vuurkruisenlaan snijdt dwars door het hart van de stad.Antwerpen zonder GMMijn thuisstad zonder zijn historische brouwer is als Antwerpen zonder Opel. Meer dan twee duizend zeshonderd families zitten binnenkort zonder werk. Wat kan je daarover schrijven zonder te vervallen in platitudes die zout in de wonde strooien? Dat het een ramp is voor wie daar werkt. Dat het een sociaal bloedbad is voor Vlaanderen. En dat de Duitsers hun slag hebben thuis gehaald. Vooruitgang?Zulke gebeurtenissen zijn ofwel zo dichtbij of van zo'n omvang dat ze het vertrouwen in de vooruitgang an sich onderuit halen. Veel mensen hebben het moeilijk om nog te geloven dat onze kinderen het beter zullen hebben dan zij zelf. Want hoe overtuig je sommige Leuvenaars dat ons systeem voor welvaart zorgt maar zij hun baan dreigen te verliezen en hun bazen samen 80 miljoen euro verdienen? Wat vertel je een vader en een moeder die beiden aan de slag zijn bij Opel Antwerpen over multinationale bedrijven die lak hebben aan regionale en federale overheden? Kapitalisme zonder vriendenDe vrije markt neemt. En dat is lelijk. Bedrijfseconomisch is de uitleg simpel maar koud. Er wordt een vijfde minder bier gedronken in ons land en dus moet het bedrijf zich aanpassen aan de klant, zegt de directie. Er worden minder auto's verkocht in Europa en dus moet er een fabriek dicht, zegt Nick Reilly. Op een dag als vandaag heeft het kapitalisme weinig vrienden. Begrijpelijk maar niet billijk. Individueel vs. CollectiefWant het kapitalisme geeft ook. Het is makkelijk te vergeten dat voor eeuwen het gemiddelde wereldwijde inkomen 200 dollar was. Het bedrag dat een gemiddelde werknemer in een geïndustrialiseerd land vandaag in één dag opstrijkt. Voor lange tijd werden we gemiddeld 25 of 30 jaar, vandaag is dat globaal 65 jaar. En armoede blijft een wereldwijd probleem maar de markt heeft de voorbije decennia al miljoenen Indiërs, Brazilianen en Chinezen uit de armoede getild. Zoals steeds hangt die vooruitgang dus af van het tijdstip waarmee je vergelijkt en de individuele situatie waarin je je bevindt. Veel meer mensen hebben het veel beter dan een eeuw geleden dankzij de vooruitgang van het kapitalisme. Maar zo'n algemene waarheid kan niet op tegen de persoonlijke en schrijnende verhalen van afgedankte arbeiders en hebzuchtige bazen die de achterkant van het systeem illustreren. Vooruitgangsdenken is verarmdMaar ook ons vooruitgangsdenken zelf is aan vernieuwing toe. Zoals een kerstessay in The Economist terecht opmerkte is dat de afgelopen jaren verarmd en verengd. Vooruitgang is niet hetzelfde als BNP. De Verlichting geloofde in de 18de eeuw dat bedrijven voor welstand konden zorgen en die op zijn beurt voor verlichting. Dat eerste is gebeurd. Maar het tweede is niet gevolgd. Het zijn gebeurtenissen zoals vandaag die ons de kans geven om die vernieuwde vooruitgang te verwezenlijken. Want de grootste roem ligt niet in het nooit struikelen maar in het recht krabbelen elke keer we vallen. Zo kan dat half miljard overheidssteun voor Opel nu in slimme innovaties worden gestopt. Zoals een investering in een elektrische auto die op termijn meer mensen werk verschaft, een flexibelere arbeidsmarkt met veilig vangnet en steun voor de uitbouw van een florissante creatieve industrie. Fout communismeDe onderwerping van het individu aan het collectieve is gelukkig voltooid verleden tijd. Het communisme heeft gefaald omdat het onvoldoende het individueel belang als drijfveer van het menselijk handelen erkende. Het kapitalisme mag niet hetzelfde lot beschoren zijn voor de omgekeerde reden. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-01-21T22:21:15+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/pardox_van_parys_port-au-chagrin/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/pardox_van_parys_port-au-chagrin/#When:20:39:53Z Een vriend van me is net uit Port-au-Prince vertrokken waar hij voor de VN werkte. Nooit gedacht ooit blij te zijn dat hij nu in een container in de Groene Zone van Bagdad woont. Zoals hij vaak vertelt, hebben sommige mensen het ongelooflijke ongeluk niet hier maar op een eiland geboren te zijn. Als dat eiland in de Caraïbische zee ligt, jarenlang bestuurd wordt door potentaten als Papa en Baby Doc die zich aan corruptie en geweld laven, dan heb je pas echt brute pech. Want dat betekent dat je dagelijks op zoek kan naar water en eten op gevaar van je leven. Dat je huis een hut is en je hoofdstad Port-au-Prince. Als je aan die weinig benijdenswaardige cocktail een aanzienlijke aardbeving toevoegt die je familie decimeert en je hut nivelleert dan schiet de Nederlandse woordenschat te kort.2 dollarSommige mensen zijn voor het geluk geboren. Jammer genoeg is Haïti al decennia lang de het bewijs dat het omgekeerde ook waar is. Het land produceert een bruto nationaal product van twee dollar per persoon per dag. 80% van de bevolking leeft in armoede. Het staat helemaal onderaan het lijstje van beste plekken om te wonen en helemaal bovenaan de rangschikking van meest corrupte regimes. HispaniolaNochtans begon het allemaal beloftevol: de Haïtianen waren ooit de eerste onafhankelijke staat in Latijns Amerika, de eerste post-koloniale onafhankelijke natie in de wereld met een zwarte leider aan het roer en het enige land dat onafhankelijkheid verkreeg door een succesvolle slavenopstand. Waarom de Haïtiaanse republiek een fiasco is terwijl de Dominicaanse Republiek, de enige buur op het eiland Hispaniola, tekent voor de grootste economie van Centraal Amerika is een raadsel. Het is niet alsof Trujillo in wreedheid of corruptie het onderspit moest delven voor Papa Doc. OpportuniteitZelfs voor de aardbeving was er dus weinig om vrolijk over te worden op het eiland. Maar vandaag, hoe vreemd dat ook klinkt met tienduizenden landgenoten onder het gruis, is de dag dat Haïti zijn kans moet grijpen. Want uit het puin van wat Haïti gisteren is geweest en vandaag is kan een modelstaat uit de grond rijzen die komaf maakt met de demonen uit het verleden. Het land moet niet heropgebouwd worden maar heruitgevonden. En van een ramp een trampoline voor een kwantum sprong in zijn ontwikkeling maken. MasterplanProfessor Dercon, Vlaming en ontwikkelingseconoom aan de Universiteit van Oxford, gaat akkoord. De VN was er net in geslaagd om niet langer de totale criminaliteit te laten regeren in de straten van de hoofdstad. Met de massale instroom van hulp is het eerst en vooral belangrijk, zegt hij, om de fragiele vormen van bestuur niet opnieuw overhoop te halen en omkooppraktijken te weren. Daarna kunnen we samen met de Haïtianen een innovatief masterplan opstellen. Zo zouden de Zuid-Koreanen met hun expertise in het ontwikkelen van vooruitstrevende steden kunnen helpen. Of zou Aad Breed met zijn ‘piramide stad' van pas komen. In zo'n stad kunnen 100.000 mensen wonen en werken op één vierkante kilometer en is alles te voet bereikbaar. Op vlak van infrastructuur moeten we niet gewoon het sanitair herstellen maar innoveren in het waterbeheerssysteem. Het heeft niet langer zin landlijnen aan te leggen. Haïti kan het eerste volledig draadloze ontwikkelingsland worden. En naast landbouw kan de internationale gemeenschap helpen om het toerisme te ontwikkelen. Of taksvrije exportzones opzetten zoals in Shanghai die producten vervaardigen voor naaste buur Amerika. Het parlement en presidentieel paleis moeten letterlijk én figuurlijk heropgebouwd worden met hulp van experts. En persoonlijk kan ik me geen beter land voorstellen om ‘one laptop per child' te introduceren. 12-12Ik hoop dat het heruitvinden van Haïti een voorbeeld wordt van hoe collectieve emotie ook tot een positieve aardverschuiving kan leiden. Ondertussen kan u storten op 12-12. Doen. Tenslotte hebben we geen enkele verdienste aan het feit dat we hier in plaats van daar geboren zijn. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-01-14T20:39:53+00:00