http://www.lorinparys.be/index.php en lorin@lorinparys.be Copyright 2010 2010-07-09T06:59:34+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/de_paradox_van_parys_de_toekomst_van_de_standaard/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/de_paradox_van_parys_de_toekomst_van_de_standaard/#When:05:59:34Z Peter Vandermeersch verlaat de krant. De Standaard is haar gezicht en kapitein kwijt. Dat hoeft niet erg te zijn. Er lopen heus nog een paar andere mensen rond op aarde die een krant kunnen leiden. Maar in een tijdperk waarin alles wordt gepersonaliseerd, moet een krant door iemand worden geïncarneerd. En dat een krant ook een kapitein nodig heeft, wordt best geïllustreerd door de huizenhoge golven op de woelige krantenzee.Laatste krant ter wereldWant in oktober 2044 slaan we de laatste krant ter wereld open. Als je de jaarlijks dalende lezerstrend van de sector doortrekt, dan lezen we binnen 34 jaar onze laatste courant. Misschien wordt De Standaard, met zijn stijgende oplagecijfers, wel de laatste der Mohikanen. Ook het verdwijnen van de krant hoeft niet erg te zijn zolang we maar met iets nieuws op de proppen komen. Voor een product dat zichzelf per definitie elke dag heruitvindt, kan dat geen probleem zijn. Of toch? Lezer wil mee beslissenVandaag wordt de essentie van hoe een krant gemaakt wordt, in vraag gesteld door de lezer. Die wil mee beslissen over de inhoud. Voor een krant is dat vreemd. Terwijl elk ander succesvol product gestoeld is op de wensen van het grootst mogelijk aantal klanten, is dat net omgekeerd voor kranten. Daar leest de klant wat de krant beslist hem voor te schotelen. Als enkel lezersaantallen telden was de redactie al lang overgegaan tot het dagelijks publiceren van een blote deerne op pagina drie. Kwestie van de circulatie de hoogte in te pompen. Zo werkt dat niet bij een krant als De Standaard. Een dagblad is immers een schoolvoorbeeld van ‘curated consumption'. Ik koop een krant omdat ik een ploeg vertrouw. Een ploeg die mij, een bepaald soort lezer, begrijpt. En die elke dag, met vallen en opstaan, selecteert wat ik interessant vind. Daar heb ik als lezer weinig over te zeggen. Meest gelezen artikels - genre ‘BV wereld geshockt over outing Bart en Luc' - indachtig, prijs ik me daar soms gelukkig over. De wereld op zijn kopMaar niets is voor altijd. Deze week start Yahoo met een nieuwe nieuwsbenadering. Zij laten lezers beslissen welke artikels moeten worden geschreven. Hoe? Simpel. Ze monitoren zoektermen en clicks en vissen zo uit waar u interesse in hebt. Zo merkte Yahoo Sports tijdens de vorige olympische spelen dat veel surfers wilden weten waarom duikers douchen na hun wedstrijd. Dus lieten ze gezwind een artikel schrijven over het ‘douchemysterie' - het heeft te maken met het soepel houden van de spieren. En kon hun commercieel departement onmiddellijk gerichte advertenties voor duik- of douchegerij bij dat artikel verkopen. Echt nieuw is de aanpak niet. Twee miljoen Koreanen lezen OhMyNews, een krant gemaakt door meer dan 30.000 burger-journalisten. En in Wisconsin beslissen lezers elke dag online wat het hoofdartikel van de krant van morgen wordt. KeuzesMet andere woorden, er dringen zich belangrijke keuzes op. Wat vroeger éénrichtingsverkeer was, is nu een drukke tweerichtingsstraat. Dat kan een krant niet negeren. Maar in welke mate laten ze de lezer mee regeren? En welke geloofwaardige businessmodellen kan De Standaard uit zijn ‘curator' status distilleren om te profiteren van lifestyle diensten en producten onder die naam? Pertinente vragen over vernieuwing die alleen een sterke redactie, aangevoerd door een dito algemeen hoofdredacteur, kan beantwoorden. De toekomst van De Standaard is in hun én onze handen. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-07-09T05:59:34+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/de_paradox_van_parys_maak_het_internet_ons_dommer/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/de_paradox_van_parys_maak_het_internet_ons_dommer/#When:05:30:32Z Elke week een column. Pakweg 50 keer per jaar een heldere gedachte op papier. Of toch een poging daartoe. Dat lukt, met enig eufemisme, de ene week al wat beter dan de vorige. Maar waar ik zelden last mee heb, is met de keuze van een idee. Het onderwerp vindt mij. Soms klap ik gewoon mijn laptop open en ontdek ik zelf pas na een paar minuten tokkelen waar het over gaat. Het is heerlijk om voor een paar uur stapelverliefd te worden op een gedachte. Die rond te draaien in je hoofd en daarna af te leveren op papier. In 3.500 tekens, netjes ambachtelijk verpakt in 550 woorden. Klaar. Want wanneer de aardappelschillen op de Mens & Economie-sectie belanden, ben ik mijn onderwerp meestal alweer vergeten. Op zoek naar nieuwe inspiratie, een nieuwe liefde voor een week.Geheim van creativiteitWaar die vandaan komt, is moeilijk te achterhalen. ‘Het geheim van creativiteit is je bronnen weten te verbergen.' Dat komt niet van mij. Mijn bron is ene Albert Einstein, beruchtom zijn creatieve hersenspinsels in een tijd zonder informatiesnelweg. Vandaag speelt dat internet een enorme rol in onze collectieve inspiratie. We hebben allemaal al wat van hetinternet geplukt en gebruikt op het werk. Het lijkt alsof we allemaal een pak verstandiger zijn geworden, want we kunnen ons beroepen op de kennis van miljoenen mensen. Maarklopt dat wel, dat het internet ons slimmer maakt? Korte en lange termijnNeen. Wired Magazine - en ik laat alweer mijn bron zien - schrijft dat, elke keer dat we online gaan, we terechtkomen in een omgeving die oppervlakkig en snel denken promoot. Het internet breekt onze focus en herorganiseert ons brein. De hersenarchitectuur van ervaren webgebruikers verandert door veelvuldig surfen. En niet ten goede. Want onze intelligentie hangt af van hoeveel informatie we overbrengen van ons kortetermijngeheugen naar ons langetermijngeheugen. Uit dat langetermijngeheugen kunnen we dan putten om complexe ideeën te vormen. Maar die overgang tussen korte- en langetermijngeheugen is ook een flessenhals. Het kortetermijngeheugen is een klein vatje, het langetermijngeheugen een bodemloos vat. De informatieoverdracht tussen beide werkt beter als je maar één ding tegelijkertijd doet. Want een korte onderbreking veegt de inhoud van wat we aan het opslaan zijn in ons kortetermijngeheugen, onherroepelijk weg. Minder creatief?Laat nu net die onderbreking de essentie zijn van het internet. Mails, tweets, chatgesprekken en Facebook melden ons wanneer een muis een scheet in een fles laat. Als we iets online lezen, worden we meteen afgeleid door links, reclame en filmpjes. En dus slaan we minder op. We weten dus wel meer, maar worden niet intelligenter. En sommigen beweren dat onze hedendaagse technologie, met zijn constante instantverlangen naar analyse, creativiteit verhindert. Dat we daardoor de tijd en ruimte ontberen om bijvoorbeeld goede boeken te schrijven ‘in stilte en in het donker', zoals Proust zei.Niet akkoordIk ga daar niet mee akkoord. Het internet ontsluit een schat aan kennis. We beslissen nog altijd zelf of we de computer aan- of uitzetten. En hoeveel we ons laten onderbreken. Gelukkig maar dat ons brein zich aanpast. Stel je voor dat we met de schedelinhoud van een primaat voor ons scherm zouden zitten. Maar welaan, de vakantie is een excellente toetssteen voor deze theorie. U zet alles eens uit en laat ons daarna weten of u slimmer bent teruggekeerd. Geniet ervan. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-07-02T05:30:32+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_slaap_lekker_obama/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_slaap_lekker_obama/#When:07:00:19Z Vijfentwintig jaar geleden, in de nacht van 3 december 1984 om precies te zijn, ontsnapte er kort na middernacht veertig ton methylisocyanaat uit een pesticidefabriek in het Indiaanse Bhopal. Het werd de ergste industriële ramp uit de geschiedenis van de mensheid. Twee maand geleden, op 20 april 2010 om precies te zijn, ontplofte het booreiland Deepwater Horizon in de Golf van Mexico. Elke dag ontsnapt er 9.500 m³ ruwe olie vlakbij de Mississippi-delta. Het werd de ergste industriële ramp op zee uit de geschiedenis van de Verenigde Staten. Niks om vrolijk van te worden. Op het eerste zicht twee gelijkaardige verhalen over hebberige bedrijven en desastreuze gevolgen. Maar er zijn kleine verschillen in de passie waarmee de Amerikaanse president de twee rampen aanpakt.Duizenden dodenVoor de kust van Louisiana was BP - vreemd genoeg steevast British Petroleum in de mond van Amerikaanse regeringsfunctionarissen - verantwoordelijk voor een booreiland waar snelheid primeerde op degelijkheid. Er vielen 11 doden en 17 gewonden bij de explosie op het booreiland. In Bhopal was het Amerikaanse Union Carbide verantwoordelijk voor een fabriek waar veiligheid geen prioriteit was. Er vielen duizenden doden in de uren, dagen en jaren na de ramp. Meer dan een half miljoen mensen werden ziek of gehandicapt. Bhopal vs. Golf van MexicoTerwijl de catastrofe in Bhopal duizend keer groter is dan de ramp in de Golf van Mexico, is het antwoord van de Amerikaanse president 180 graden anders. Vorige week verplichtte Obama BP 20 miljard dollar op een rekening te storten om de eerste kosten van de ramp te betalen. Hij zwoer een dure eed dat BP tot de laatste cent zou betalen en alles zou opruimen. Zijn ministerie van justitie bereidt burgerlijke en strafrechtelijke zaken tegen het Britse bedrijf voor. En het congres was er als de kippen bij om de hele BP-top naar Washington, D.C. te vorderen. Een Brits bedrijf dat in de V.S. een milieuramp veroorzaakt weet dus waar het aan toe is. Twee matenMaar als een Amerikaans bedrijf in het buitenland een ramp veroorzaakt, blijkt een mensenleven minder waard. Het Amerikaanse ministerie van justitie weigert Warren Anderson, de toenmalige baas van Union Carbide die op de vlucht sloeg tijdens een bezoek aan Bhopal, uit te leveren. De Amerikaanse justitie verklaarde zich onbevoegd om de claim van 3,3 miljard dollar van India tegen het chemisch bedrijf te behandelen. Union Carbide betaalde tenslotte maar 470 miljoen dollar voor alle schade. En niemand in de Verenigde Staten haalt het in zijn hoofd Dow Chemical, de nieuwe eigenaar van de onderneming, te verplichten de site van de catastrofe nu eens eindelijk op te ruimen. Einde aan de hele zaakStraffer nog, in de week voor Obama BP de arm omwrong, vond een Indiase strafrechtbank plots de tijd om een vonnis in de zaak-Bhopal te vellen. Acht ex-werknemers van Union Carbide India kregen een straf van twee jaar cel en een boete van 2.100 dollar. Union Carbide India moest 11.000 dollar ophoesten. Obama's viceminister voor Buitenlandse Zaken hoopte dat 'deze uitspraak een einde zal helpen stellen aan de hele zaak.' DeugdDat de hypocrisie een deugd is die niet enkel in ons land met passie wordt beleden, wisten we al. Maar aan de overkant van de oceaan wordt ze dezer dagen met nog meer verve bedreven. Of hoe hoop kan veranderen in cynisme. Wel te rusten, meneer de president. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-06-25T07:00:19+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_stop_de_innovatietrein/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_stop_de_innovatietrein/#When:07:26:17Z Stel u even voor dat u op het perron staat van een willekeurig Belgisch station. U wilt de trein nemen naar huis maar weet niet meteen welke de snelste is. Dan surft u van op uw iPhone toch gewoon even naar iRail.be. Die routeplanner vertelt u in één, twee, drie of u op het juiste perron staat te wachten, of er een snellere verbinding is en wanneer de volgende trein komt aangestoomd. Ah, de NMBS. Eindelijk een overheidsbedrijf dat mee is en vanuit de klant denkt. Ik krijg als reiziger mijn informatie op het ogenblik dat die relevant is voor mij en in de vorm die ik wil. Op mijn telefoon. Onze nationale spoorwegen verdienen een onderscheiding voor innovatie binnen de overheid, denk ik dan.WaanzinKlein probleem. De iPhone toepassing is niet van de NMBS maar van een schrandere student. Die begon met iRail.be omdat de site van de spoorwegen niet leesbaar was op een mobieltje. Nu zou je denken dat de NMBS schrandere student prompt een job zou aanbieden. In plaats van een betrekking kreeg hij een boze brief, alhoewel schrandere student de Belgische spoorwegen al twee jaar geleden op de hoogte stelde van zijn routeplanner. Zij het per email. De eerste adviseur en afdelingschef heeft de site gisteren offline laten halen. Door de treinuren van de NMBS te gebruiken voor zijn applicatie maakte schrandere student zich volgens onze spoorwegen ‘schuldig aan het strafrechtelijk misdrijf van namaak'. Iemand bij de NMBS heeft dus bevolen dat die waanzin - waardoor ze meer en beter geïnformeerde reizigers zouden kunnen vervoeren - meteen moest stoppen. Ik volg niet meer.Raw dataDe NMBS zal nu ongetwijfeld uitleggen dat ze zelf ook een routeplanner aan het bouwen zijn. En dat is nu net het probleem. Niet alleen is dat rijkelijk laat, het is ook volstrekt onnodig. Als elke organisatie zelf zijn eigen toepassing maakt, kunnen applicatiebouwers niet langer databases van verschillende organisaties in één toepassing combineren. En daar ligt nu net de winst voor de consument. Niemand is geïnteresseerd in het nemen van een trein. Wat ik echt wil is een film gaan bekijken in de stad. En al wat ik wil weten is hoe ik snel van bij mij thuis naar de dichtstbijzijnde filmzaal geraak. De echte applicatie die ik dus zoek combineert de info van De Lijn, het Vlaams Verkeerscentrum, de MIVB, de NMBS en Kinepolis. En alles wat een ontwikkelaar van een toepassing daarvoor nodig heeft zijn is de data in zijn 'ruwe' vorm. Stroom van creativiteit en ondernemerschapAls we niet-persoonsgebonden informatie van overheid en bedrijven publiek maken, kunnen we immers een stroom aan creativiteit en ondernemerschap ontgrendelen. De overheid moet hierin de weg wijzen, niet de deur op slot doen. Stel dat de Vlaamse overheid informatie over kinderopvang of de scholenrapporten publiek beschikbaar zou maken op een gestandaardiseerde manier. Dan zou u binnenkort een huis kunnen aanklikken op een immosite en meteen de beschikbare plaatsen in de kinderopvang op een kaartje te zien krijgen samen met de beoordeling van de scholen in de buurt. Met zulke informatie van een efficiënte overheid ben ik geholpen. En nee, we hoeven niet aan elke organisatie te vragen eigen toepassingen te verzinnen. We laten daar de creativiteit van applicatiebouwers overal ter wereld op los, net zoals de iPhone AppStore dat doet. Ik ben er zeker van dat vandaag onbevroede combinaties en echte innovaties het licht zullen zien. Van mijn erfWe hebben een kans om in het nieuwe federale regeerakkoord komaf te maken met de ‘van mijn erf' mentaliteit. Een verplichte, publieke Application Programming Interface (API) in de beheersovereenkomsten van de NMBS en van elke andere overheidsorganisatie laat applicatiebouwers toe om toepassingen te bouwen die gebruik maken van die publieke data. Net zoals dat al lang in het buitenland het geval is. Dan kunnen we onze overheid alsnog een prijs uitreiken voor het stimuleren van creativiteit en ondernemerschap. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-06-18T07:26:17+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/brussel_verdient_parys/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/brussel_verdient_parys/#When:07:16:15Z Als jonge ondernemer ben ik het beu ons land te zien stil staan in plaats van vooruit te zien gaan. We hebben nood aan vernieuwing en verandering. Aan politiek die weer over de essentie gaat. Aan nieuwe mensen met frisse ideeën. Zodat de staat efficiënt functioneert en werk rendeert. En ondernemend Vlamingen hun dromen kunnen waarmaken. Ik wil niet aan politiek doen maar doen. Problemen van elke dag aanpakken. Redelijk en rechtlijnig. Zonder taboes of theater. Maar met resultaat en oplossingen. Omdat Brussel anders moet. Op 13 juni hoop ik op uw steun om op 14 juni ons land te veranderen en te snoeien om te groeien.    Programma Op www.lorinparys.be vindt u meer info over de vijf inhoudelijke voorstellen voor een nieuwe start die we tijdens deze campagne hebben gelanceerd: Onmiddellijk drempels voor ondernemerschap en investeringen in onze wetgeving wegnemen Pleegouders een statuut te geven De overheid op dieet te zetten in drie afleveringen: Afschaffen van de provincies Verminderen van het aantal ambtenaren, bv. door het vereenvoudigen van het belastingsformulier In de grondwet vastleggen dat de begroting in evenwicht moet zijn over een economische cyclus Snel actie ondernemen voor een lik-op-stuk justitie: De Wet Lejeune te verstrengen Snelrecht te verplichten Een nachtrechtbank op te richten Gezondheidszorg innovatief te benaderen: Nadruk op preventie Bewustmaking van de kosten en informatiedoorstroming Leuven: eeuwenoud, kerngezond Het Open Vld programma vindt u hier. Meer info over wie ik ben vind je hier en berichten die in de pers verschenen over onze acties vind je hier. Vriendelijke groet, Lorin Parys Open Vld – 2de Plaats Kamer Arrondissement Leuven Campagne '10 2010-06-12T07:16:15+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/louis_en_de_kinderstreken_van_parys_-_fietsen_in_de_diestsestraat/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/louis_en_de_kinderstreken_van_parys_-_fietsen_in_de_diestsestraat/#When:13:25:08Z Dat van dat gevoel voor humor van onze burgervader waarover we het in onze vorige blogpost hadden, moeten we bij deze enigszins nuanceren. En naar het fietsen in de Diestsestraat kunnen we dus voorlopig fluiten. Dat blauwen ook groen kunnen zijn, is blijkbaar reden tot azijn. 2010-06-11T13:25:08+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/louis_en_de_bloemen/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/louis_en_de_bloemen/#When:12:40:45Z De burgervader van Leuven kon er nog mee lachen. Dat gevoel voor humor kunnen we enkel appreciëren. Een groot verschil met de boete van vorig jaar omdat we de stoepen toen schoon spoten met een hogedrukreiniger. Wij waren graag bereid om op het aanbod van Louis Tobback in te gaan en onze bloemenperken te onderhouden. Maar terwijl het van de burgemeester mag, beslist het hoofd van de groendienst er anders over. Die liet alles weghalen. Begrijpe wie kan. Heeft u een leegstaand stadsperk in de buurt? Laat het ons weten, wij geven het graag een nieuwe start en komen het verfraaien en onderhouden. Campagne '10 2010-06-11T12:40:45+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_stadhuis_ziekenhuis/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/paradox_van_parys_stadhuis_ziekenhuis/#When:11:06:27Z We zijn dit weekend dus getrouwd. Een mijlpaal in een leven, vijftien minuten voor de schepen van de burgerlijke stand. Allemaal héél leuk! Pak gevonden, toffe verrassingen gekregen en vooral veel lieve mensen gezien. Het echte feest volgt deze zomer nog. Ondertussen zijn we in één dag van het stadhuis in het ziekenhuis beland. Onze pleegzoon heeft voor de derde keer in twee maand besloten om een bezoekje te brengen aan het UZ Gasthuisberg. Verlengd verblijf voor ouders inbegrepen.Luchtledige boterhammenDat betekent dus overnachten op een gammel uittrekzeteltje tussen wenende babies in de verzengende tropische hitte van de kinderafdeling. Dineren op het exquise cafetariavoedsel bestaande uit een uitgedroogde boterham, luchtledig verpakt met één schelletje ham als garnituur. En genieten van het betonnen uitzicht op de binnenkoer. Dat doen we uiteraard allemaal met plezier voor de gezondheid van onze spruit. En daar komt het ook weer goed mee. Dat is het belangrijkste. Morgen mag hij naar huis en zo hebben wij dit weekend wéér wat te vieren. OntuigesprokenDe stille solidariteit die hier heerst tussen ouders van zieke kindjes is treffend tastbaar. Onuitgesproken maar daarom niet minder troostend. De ongeschreven regel is dat je in de gang mekaar een korte begrijpende blik toewerpt en je het daarbij houdt. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Al wil niemand echt converseren. Potentieel te pijnlijk en eigenlijk heb je toch enkel oog voor het welzijn van je eigen zoon. Zelfs een korte blik op de gang hier kan je doordringen van de relativiteit der dingen. En je doen beseffen dat je je in het leven voorlopig tot de lottowinnaars mag rekenen. Blij hier te wonenMaar zo'n verblijf is ook goed om je eraan te herinneren dat we een fantastische gezondheidszorg hebben. Verpleegsters die echt bezorgd en begaan zijn met onze zoon. Met de lach, zelfs nadat ze quasi-dubbele shifts draaien. Dokters die uit menselijke interesse eens extra komen kijken. En specialisten die het ene onderzoek op het andere laten volgen om de echte oorzaak van de kwaal op te sporen. Met hypermoderne apparatuur. Zonder dat we daar over moeten nadenken. Fantastisch. Ik ben blij dat ik in dit land woon en niet over de plas. Maar er moet me iets van het hart. Quanta costa?Want als ik aan de dokter, die mijn zoon een echografie geeft, vraag hoeveel dat nu kost, volgt een verbaasde blik. "'t Is alleszins veel goedkoper dan een radiografie, en veel efficiënter," voegt ze er aan toe. Ok, duidelijk. Een beetje gezonde concurrentie tussen beide specialisaties kan geen kwaad. "Maar," dring ik aan, "ik wil niet weten hoeveel aan remgeld ik moet betalen maar hoeveel de procedure nu in zijn geheel kost." Het antwoord was kort: "Geen idee." Dokters kennen dus vooral hun nomenclatuur maar niet het bedrag op de factuur. Kijk, dat is jammer. Want nu krijgen we eens wat terug voor ons belastingsgeld en nu weten we nog niet eens hoeveel. CadeauMaar ook als patiënt wijst niemand je op welk geweldig cadeau je van de gemeenschap krijgt. Toen ik een aantal weken geleden het ziekenhuis buitenwandelde, na een verblijf van een week met onze pleegzoon, hoefde ik niets te betalen. Dat is uiteraard goed nieuws. Ongetwijfeld had onze pleegzoon er een paar tienduizenden euro aan onderzoek en zorg doorgejaagd. Ik wacht nog steeds op een rekening. Wanneer die in mijn bus valt zal ons verblijf zich in een ver verleden situeren. En zal ik me met moeite herinneren wat we allemaal gekregen hebben voor dat geld. DankbaarIndividuele verantwoordelijkheid betekent dat dokters en patiënten weten hoeveel van ons geld ze uitgeven. Niet om er aan te knibbelen. Wel omdat wij daar eigenlijk dankbaar voor zouden moeten zijn. Of op zijn minst bewust. Daarom zou het RIZIV je er elk jaar vriendelijk op attent mogen maken hoeveel je de gemeenschap hebt gekost. Kwestie van je eraan te herinneren blij te zijn Belg te zijn. De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. Paradox van Parys 2010-06-11T11:06:27+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/schoner_leuven_deel_ii_guerilla_urban_gardening/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/schoner_leuven_deel_ii_guerilla_urban_gardening/#When:05:19:09Z Nee vrienden, ik ben niet overleden. De foto aan uw linkerkant is deel II in de actie "Schoner Leven in Leuven". Zoals sommige onder u zich wellicht nog herinneren zijn we vorig jaar met de Vlaamse verkiezingen gestart met de actie Schoner Leuven. Die nam toen de vorm aan van het selectief schoonmaken van de Leuvense stoepen met een hogedrukreiniger. Door het wegspuiten van het vuil verscheen "Lorin Parys begint eraan" op de Leuvense stoepen. Dat kwam me toen op een proces verbaal van de Leuvense politie te staan. En een boete die ik aanvocht en ten slotte niet hoefde te betalen.Dit jaar wagen we ons aan guerilla stadstuinieren. Want deze nacht hebben we het eerste lege bloemperk aan het Leuvense station aangepakt. Guerilla stadstuinieren levert niet alleen een fraaiere stad op. Het planten van fris gras en verse bloemen in lege perken is ook symbool voor de nieuwe start die ons land nodig heeft, en de nieuwe mensen met frisse ideeën die wij nodig hebben in Brussel. Ik wil graag één van die nieuwe jonge mensen zijn die op 14 juni op een andere manier aan politiek doen in Brussel. Campagne '10 2010-06-10T05:19:09+00:00 http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/leuven_eeuwenoud_kerngezond/ http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog/leuven_eeuwenoud_kerngezond/#When:19:24:01Z Het is tijd dat Leuven duidelijke keuzes maakt en haar troeven uitstpeelt. Dat kan door gezondheidszorg in de meest ruime betekenis een vooraanstaande plek te geven in het verhaal van onze stad. Goed voor jobs, onderzoek, toerisme en economie. Ons uitgewerkt voorstel over het dna van Leuven, eeuwenoud kerngezond nu te zien op slideshare http://slidesha.re/cstg1X. Feedback graag. Het artikel in Het Nieuwsblad vind je hier http://tinyurl.com/3a95dbh.   Campagne '10 2010-06-09T19:24:01+00:00