Tag cloud
innovatie creativiteit economie crisis leuven open vld europa campagne ondernemerschap ondernemen begroting belastingen jobs onderwijs vlaanderen ondernemers vrouwen eu taal flanders dc kapitalisme subsidies banken overheid voorzitterjun/2013 mei/2013 apr/2013 maa/2013 feb/2013 jan/2013 dec/2012 nov/2012 okt/2012 sep/2012 aug/2012 jul/2012 jun/2012 mei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Blogitems met de tag: Vlaanderen
Paradox van Parys: Terug naar de Kerktoren
Niets zo sterk als de roep van de roots. Vorig weekend vierden we de verjaardag van een vriend die met vrouw en kind in Londen woont. Hij doet iets met financiering voor een grote instelling, zij iets met marketing in een internationaal concern. Het was een verrassingsfeestje voor hem maar zij hadden de grootste verrassing voor ons, want tijdens de festiviteiten maakten ze hun nakende terugkeer naar het Vlaamse vaste land bekend. Na omzwervingen op drie eilanden - New York, Sydney en The City - had iedereen hen opgegeven als verloren voor het vaderland. De feestvierders waren dus verbaasd.
Ex-expat
Maar eigenlijk was dat geheel onterecht want bij nader inzien waren de helft van de aanwezigen ex-expats. Een van de vrienden had net een stek in Antwerpen gekocht na een baan in Londen. Een andere had zijn werk voor een milieu advies bedrijf in Oxford geruild voor een carrière in de vaderlandse politiek en weer een andere was op de terugweg van Dubai. Als ik snel tel, ken ik zo meer dan tien Vlaamse koppels die afgelopen tijd van heinde en verre naar Vlaanderen zijn terug gekeerd.
Elastische Vlaamse Klei
En omdat het nooit te vroeg is om van een trend te gewagen besloot ik dat hier meer aan de hand is dan puur toeval. De website van de FOD Economie geeft me gelijk. Het aantal Belgen dat sinds 1998 jaarlijks uit het buitenland naar huis keert stijgt exponentieel. De teller staat op meer dan 35.000 per jaar. Een evolutie die gelijke tred houdt met het aantal Belgen dat jaarlijks afscheid neemt en dat afklokt op meer dan 40.000 per jaar. In totaal wonen meer dan een half miljoen Belgen buiten de grenzen. De Vlaamse klei bestaat dus nog steeds, al is de nieuwe samenstelling een tikkeltje elastischer.
Odysseus
Landgenoten die liever hier dan daar het mooie weer maken zijn goed nieuws voor onze economie. Echte innovatie is vooral een verhaal van confrontatie van verschillende inzichten. En als je een tijdje in het buitenland hebt gewoond en gewerkt dan breng je nieuwe kennis mee naar hier. Dat heeft de Vlaamse regering een tijdje geleden ook ingezien. Ze heeft daarom het Odysseus programma in het leven geroepen om wetenschappelijk toptalent de weg naar Vlaanderen te doen vinden. Het programma zorgt ervoor dat wetenschappers onderzoek van wereldniveau kunnen doen in Vlaanderen en daarvoor tot anderhalf miljoen euro per jaar opstrijken. Wat blijkt? Meer dan de helft van de Odysseus-onderzoekers zijn Vlaamse verloren zonen.
Wat hebben wij dat anderen niet hebben?
Wat heeft Vlaanderen dan dat Californië, Canada en Canberra ontberen? Uit mijn eigen, geheel onwetenschappelijke, enquête blijkt: ouders en een goede sociale zekerheid. Zeg maar de krachten van de natuur en de zorgen van nonkeltje staat. Je moeder en vader drie straten in plaats van drie vluchten verwijderd is eens zo handig als je zelf klein grut in huis hebt. Een groep vrienden in je stad met wie je hetzelfde culturele kader deelt, is net iets persoonlijker dan een groep nieuwbakken kennissen met wie je een pagina op facebook deelt. En, zo blijkt, een lange afwezigheid doet ook verlangen naar onze sociale zekerheid. Want bijna gratis naar de dokter is in verre landen ook vaak een verre droom. En wat niemand zei, maar misschien ook wel speelt is dat je in Vlaanderen een grote vis in een kleine vijver kan zijn, terwijl je in het buitenland vaak een kleine vis in een ietwat grote vijver bent.
Persoonlijke heimat
Ikzelf ben gisterenavond nog even langs mijn persoonlijke heimat gelopen. Mijn moeder informeerde langs haar neus weg of wat ik in de krant schrijf elke week ergens uit afschrijf. En mijn vader had omstandige commentaar bij de wisselende kwaliteit van mijn stukjes. Niets zo heilzaam als in twee minuten met je twee voeten op de grond te worden gezet door de twee mensen die je eigenhandig op de wereld hebben gezet. Nu weet ik weer waarom ik ben teruggekeerd uit het buitenland.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 25 februari 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Drempels voor investeerders wegnemen
Radio 1 interview http://tinyurl.com/38g6gx7
Interview in De Tijd http://tinyurl.com/2vgzc63
Vlaanderen haalt minder buitenlandse investeringen binnen, Wallonië meer. En net nu willen sp.a en Groen! notionale interest afschaffen. De notionele interest heeft al voor duizenden jobs gezorgd in ons land. Beide partijen willen het systeem afvoeren omdat een bedrijf er al eens oneigenlijk gebruik van zou maken. In die redenering zouden we dan ook de werkloosheidsuitkering moeten afschaffen omdat er al eens oneigenlijk gebruik van gemaakt wordt door burgers die daarnaast ook in het zwart werken. De remedie is niet de kip met de gouden eieren te slachten maar de rotte appels uit de mand te halen. De studie van Ernst & Young bevestigt dat de notionele interest een belangrijk element is om buitenlandse bedrijven hier te houden.
Beter & slechter
Dat ons land het beter doet op de internationale rangschikking van aantrekkelijke investeringslanden is geen reden tot hoera geroep. Dat resultaat is vooral te danken aan het feit dat de rest van Europa sneller achteruit boert. En dat moet ons zorgen baren. Omdat we zelf al geen al te ondernemend volk zijn, hangen we voor onze jobs en welvaart af van buitenlandse bedrijven. Zonder hen, verarmen we. En Europa als continent heeft hier een probleem.
Wallonië
Het feit dat Wallonië het beter doet dan Vlaanderen baart sommige mensen blijkbaar zorgen. Maar ze vergissen zich. Hoe meer investeringen Wallonië binnen haalt, hoe beter voor Vlaanderen. Dus best nog even wachten met de splitsing van ons land? Het probleem van Vlaanderen is niet dat Wallonië er meer jobs bij krijgt, wel dat Vlaanderen er minder aantrekt.
Laat ons eerlijk zijn, in Wallonië is investeren makkelijker want er zijn meer bedrjiventerreinen en kortere vergunningstermijnen.
Wat moet er dan veranderen?
We moeten stoppen met studeren en starten met uitvoeren. Over de Lange Wapper wordt al tien jaar gestudeerd, het is nog altijd wachten op de eerste schup in de grond. In Meise-Westrode houdt bij wijze van spreke één gezin al twintig jaar 3.000 jobs tegen en in Leuven is het uiterst moeilijk om nog bedrijventerreinen voor spin-offs te vinden.
Vijf concrete actiepunten:
1. Ik heb, samen met Pascal Weerts van Allen & Overy, een internationale vergelijking gemaakt over tien drempels die het investeren in ons land belemmeren en die in ons Wetboek op Vennootschappen staan. Geen enkel buurland heeft ze, ze zijn compleet achterhaald in de praktijk en niemand betwist ze. Dus die bepalingen kunnen er meteen uit.
Het gaat meer bepaald om de volgende artikels van het W. Venn.: artikel 32 (verbod leonijns beding), artikel 232 (verbod tot uitgifte van winstbewijzen, warrants en converteerbare obligaties in de BVBA), artikel 320 (verbod tot uitkering van interimdividend in de BVBA), artikel 480 (verplichting om aan aandelen zonder stemrecht een preferent dividend toe te kennen), 491 en 501 (automatisch recht voor houders van converteerbare obligaties en warrants om deze uit te oefenen bij kapitaalverhoging), 500 (verbod op gedwongen uitoefening van warrants en beperking tot een duur van vijf jaar), artikel 492 en 502 (de regels dat converteerbare obligaties en obligaties met warrants uitoefenbaar zijn bij vervroegde terugbetaling), 580 (beperkingen aan het recht voor obligatiehouders om stemafspraken te maken), 590 (procedure inschrijvingsbiljetten), 593 (termijnen "rights issue") en 598 (definitie "personeel" bij opheffing van het voorkeurrecht en verbod op korting bij private plaatsingen bij genoteerde ondernemingen). Meer info met een eenvoudig mailtje naar lorin@lorinparys.be
2. Een andere cultuur waarbij de overheidshandicap wordt omgezet in een postieve, efficiënte en meewerkende overheid. En waarbij iedereen weet dat de taart eerst moet worden gebakken alvorens je ze kan verdelen.
3. Kortere vergunningstermijnen, meer bedrijventerreinen.
4. Samenwerking tussen federale diplomaten en regionale investeringskantoren om België als investeringsland te promoten.
5. Notionele interestaftrek behouden zoals ook in het rapport van E&Y wordt benadrukt. Als internationale investeerders ergens een hekel aan hebben dan is het wel aan constant veranderende regelgeving. We mogen deze kip met de gouden eigeren niet slachten omdat we anders jobs verliezen.
woensdag 02 juni 2010 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Vlaamse Zelfgenoegzaamheid
"Op Vlaanderen ben ik niet langer trots. Ik zie de toekomst van mijn kinderen niet in Vlaanderen maar in het buitenland." Dat waren de woorden van Peter Leyman, de topman van Vlaamse werkgeversorganisatie Voka, in een Nederlandse krant. Maar hij was nog niet klaar: "Vlaanderen," zo ging Leyman verder, "zakt weg in zelfgenoegzaamheid." Daarom kiezen alsmaar meer bedrijven voor Wallonië als investeringsplek. Als ze überhaupt nog naar ons land komen, maakte de ex-Volvobaas zijn betoog af.
Heldere analyse, vreemde reacties
Dat is wat ik noem een heldere analyse gebracht in klare taal. Iets wat ik verwacht van een man die de helft van zijn tijd zijn oor te luister legt bij het Vlaamse bedrijfsleven. En de andere helft van zijn tijd, de sloffen van onder zijn voeten loopt om de politiek te overtuigen iets te doen. Leyman zal zich deze dag nog even heugen want de reacties op zijn uitspraken waren niet mals.
Ballingschap
Zakenkrant De Tijd was nog het strafst: "Ofwel is dat cafépraat, en daar hoort een man in zijn positie zich in een kranteninterview niet aan te bezondigen. Ofwel méént hij dat en pakt hij beter zelf ook zijn biezen." Pardon? Geen debat over of wat hij zegt waar is? Wel de stelling dat dit cafépraat is en dat als het klopt, Leyman beter in ballingschap gaat? Kras.
Essentie
Natuurlijk kan je je vragen stellen of Leyman dat zo nodig bij onze noorderburen moest gaan verkondigen. En blijkt dat hij in dat interview ook een feitelijk verkeerd bericht over een bedrijf de wereld heeft ingestuurd. Maar dat is de essentie van de discussie niet. Die gaat over de vraag: staan we stil of gaan we vooruit?
Zelfgenoegzaam
In die polemiek is het ironisch dat De Tijd Leyman zelf indirect gelijk geeft. Het is immers een tikkeltje zelfgenoegzaam om de boodschapper te fusilleren in plaats van de inhoud van zijn boodschap te fileren. En trouwens, waarom zou de baas van de werkgevers niet mogen zeggen wat hij echt vindt?
Lichtend voorbeeld?
Net deze week konden we uitgerekend op het Cubaanse syndicaat tellen om, zoals de Vlaamse werkgeversbaas, straffe uitspraken te doen. De vakbond in Cuba, toch niet meteen een gidsland als het op fundamentele vrijheden aankomt, stelde deze week boudweg dat: "Cuba dringend zijn economie moet hervormen. Onze staat kan en mag niet verder administraties ondersteunen met opgeblazen loonlijsten, die verliezen opstapelen, de economie hinderen, slechte gewoontes kweken en het gedrag van werknemers verkeerd vormen." De president, Raul Castro, had de daad al bij het woord gevoegd en besliste deze week een half miljoen Cubaanse ambtenaren te ontslaan. Volgens hem moeten Cubanen aan het ondernemen slaan.
Belgisch vakverbond
Onze vakbonden formuleerden deze week tijdens een betoging met zowat 3.000 vakbondsmensen ook een aantal forse eisen, zij het van een andere aard. Zo zou ons pensioen minstens gelijk moeten zijn aan 75 procent van het gemiddeld loon, mag er niet geraakt worden aan de pensioenleeftijd en moet het brugpensioen behouden blijven.
Zelf in vraag stellen
Ondertussen zakten wij weeral een plek op het lijstje van meest competitieve landen maar daar lijkt niemand echt wakker van te liggen. Terwijl de nummer één op die rangschikking allesbehalve zelfgenoegzaam is. Zwitserland, zo titelde een Zwitserse krant, vindt van zichzelf dat het veel te traag is in het werken met nieuwe technologie. Dat was de snoeiharde zelfevaluatie van de regering die meteen actie ondernam om daar wat aan te doen.
Conclusie
Dus in Cuba komt het ondernemen in zwang, in Zwitserland wordt aan de pijnpunten van de kampioen geschaafd en België vinden we blijkbaar dat alles goed gaat? Komaan zeg! In ons land is het makkelijk eerste van de klas te zijn, maar we zijn onderhand wel ongemerkt in de school van de kneusjes beland. Tijd voor actie.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 16 september 2010 - Geef je commentaar (10)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Back to the future
Vlaanderen is nog ver verwijderd van het doel om een echte topregio in Europa te worden. Dat was het nieuws dat de Studiedienst van de Vlaamse regering op woensdag de wereld instuurde. We zijn dus een middenmoter. Zucht. Echt vrolijk worden we daar niet van. Dus duiken we de geschiedenis in op zoek naar een tijdperk waarin we met Vlaanderen wel het innovatiefront aanvoerden. Inspiratie uit de oude doos die recepten bevat die vandaag nog relevant zijn. Niet dat een mens vrolijk werd van Europa zo'n tweehonderd jaar geleden. Kort samengevat was de hele wereld Bangladesh. Ongeveer iedereen, behalve koning, priester of admiraal, werd in armoede geboren en ging er ook weer in dood. Zo ongeveer op je 35ste. Dat was na een leven hard werken om rond te komen op wat vandaag drie euro per dag zou zijn. Onderwijs, gezondheidszorg of hygiëne? Zo goed als onbestaande.
Van één naar zeven miljard
Merkwaardig dan dat er in 1800 minder dan een miljard mensen op aarde leefden, van wie er 900 miljoen nauwelijks een menswaardig bestaan hadden. En terwijl we vandaag met zeven keer zoveel zijn, gemiddeld op 30 tot 130 euro per dag leven, de hongersnood afneemt en onze levensverwachting stijgt. Wat is er sindsdien gebeurd? De wereld werd welgesteld door de uitvinding van goedkoop staal, elektrische verlichting, beton, cafés, kranten, papier, enzovoort. Dat zegt professor McCloskey. Even terzijde, Donald McCloskey studeerde aan Harvard, speelde American football, was dertig jaar getrouwd en vader van twee kinderen. Tot hij zijn voornaam in Deirdre veranderde en transformeerde in de bekendste academische transseksueel.
Ommeslag in denken
McCloskey beweert dat die vooruitgang niet aan de buitenlandse handel lag, die was te onbeduidend om die grote ommezwaai te verklaren. Niet aan het imperialisme, want dat verrijkte de landen die er deel van uitmaakten niet. Het had niets te maken met het invoeren van eigendomsrechten, want die bestonden daarvoor al. En ook het protestantisme was niet de oorzaak, want hard werken was niet nieuw. Wat veranderde was de kijk op rijkdom en de creatie van welvaart. De wereld ontwikkelde een nieuw respect voor de bourgeoisie als bron van welvaart. En het gaf de handelaar eindelijk het respect dat hij altijd had ontbeerd.
Bisschoppen en baronnen
Dat gebeurde voor het eerst in de Nederlanden, aan het begin van de negentiende eeuw ook even ons land. De bisschoppen en baronnen keken niet langer neer op de bourgeoisie en de bourgeoisie stopte met zichzelf tot stilstand te reguleren via haar gilden. Die belangrijke verandering in houding is vervolgens overgewaaid naar Engeland, met de bekende economische gevolgen.
200 jaar geleden, en nu?
En zo was Vlaanderen tweehonderd jaar geleden toch een beetje de bakermat van innovatie. Sociaal, maar ook economisch. Vandaag heeft bourgeois opnieuw een slechte bijklank als versteend en verstard. Nochtans zouden we tweehonderd jaar later opnieuw echt bourgeois kunnen worden. Gewone mensen op zoek naar ongewone oplossingen voor nieuw, beter en goedkoper. Dat kan door mensen die risico nemen vrijheid te geven. Hen niet excessief belasten en geen regels zonder reden te verzinnen. En weer respect aan de dag leggen voor mensen die geld verdienen voor henzelf en voor de maatschappij. Dan zouden we opnieuw een echte topper in Europa kunnen worden.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 11 februari 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Het eiland Vlaanderen
We drijven steeds meer handel met elkaar, maar weten steeds minder van elkaar. Zo zou je onze relatie met onze noorderburen kunnen samenvatten. Wij kopen per jaar minstens voor 35 miljard euro bij de Nederlanders. Het land prijkt op nummer drie in het rijtje van onze belangrijke exportbestemmingen en op nummer één wat import betreft. Gisteren is het boek Beste buren verschenen. Het is een verzameling van essays waarin Belgen en Nederlanders over mekaar schrijven. Misschien wel de meest opvallende vaststelling is dat, hoewel we een taal delen, we steeds minder met elkaar gemeen hebben. De harde woorden vliegen in het rond. Wij bezondigen ons aan Hollanderhaat, worden ‘kwezelachtigheid', ‘katholiek gekruip' en ‘overdreven voorzichtigheid' verweten. Piet Piryns merkt terecht op dat onze boekentoptien maar heel weinig titels van boven de Moerdijk bevat. En dat zelfs het laatste verbindingsstreepje met onze noorderburen, het Nederlands, steeds dunner wordt.Maar wie kent er nog een bekende Nederlander?
Onbekend, onbemind
Dat we steeds minder Walen of Brusselaars tot onze vriendenkring rekenen, was intussen genoegzaam bekend. Ik zou er zelf niet in slagen de voltallige Waalse, de Brusselse of de Franse Gemeenschapsregering te debiteren. Laat staan vijf bekende televisiefiguren uit het zuiden van ons land op te noemen. En echte Franssprekende Belgen tel ik ook al niet bij mijn beste vrienden. Maar dat wisten we eigenlijk al en we gaven daar toch vooral de andere taal de schuld van. Nu blijkt met de groeiende kloof tussen ons en de Nederlanders dat die vlieger niet opgaat.
Knusse huismussen
En het bewijsmateriaal dat er wel degelijk meer aan de hand is, stapelt zich op. Zo bleek uit een recente enquête dat Leuvense studenten in het geheel niet geïnteresseerd zijn om op Erasmus te gaan of mee te doen aan een of andere vorm van uitwisseling. Ze blijven gewoon liever in Vlaanderen. In vergelijking met andere landen zijn wij ware huismussen. En terwijl de Europese Unie hoofdkwartier houdt in het hart van Brussel, lijkt het soms of ze op de planeet Mars zit. Er woont een hele kolonie interessante Europeanen in of rond onze hoofdstad en toch doen we geen enkele moeite om ze te leren kennen. Het is tijd om toe te geven dat we een cultureel probleem hebben. Eentje dat erin bestaat te allen prijze dicht bij huis te blijven. U mag dat ook letterlijk nemen. Vlamingen blijven veel thuis in hun vrije tijd. Slechts de helft gaat wel eens naar de film. Maar één op de vier gaat naar een museum. We kijken per dag wel twee en een half uur televisie. Maar niet meer naar de Nederlandse of Franse tv.
Relatie tussen innovatie en openheid van geest
Dat betekent dat het hier best wel gezellig is, maar daarmee zullen we het niet redden. Want ons opsluiten in Vlaanderen betekent ook ons afsluiten van de rest van de wereld. Dat is niet verstandig
omdat er een duidelijke link bestaat tussen creativiteit en openheid van geest. Hoe meer we ons afsluiten van vreemde prikkels, hoe minder we onszelf ertoe aanzetten om creatief te zijn. Creativiteit drijft op een openheid van geest. Innovatie wordt geboren op het snijpunt van verschillende visies. En laten creativiteit en innovatie nu net zijn wat we nodig hebben om onszelf te onderscheiden.
Eerste stap is weten dat je een probleem hebt
Maar het echte probleem is niet alleen dat we een cultureel kerktorenprobleem hebben, het probleem is dat we niet weten dat we een probleem hebben. De gemiddelde Vlaming vindt zichzelf een behoorlijke man of vrouw van de wereld met een open blik op de aardbol. Waarom we die aardbol dan niet verkennen en veroveren? Zou het dan toch aan onze ‘overdreven voorzichtigheid' liggen?
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 29 april 2011 - Geef je commentaar (2)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Hoe noordelijker, hoe nationalistischer?
Een paar weken geleden had ik in een Brussels restaurantje met een Catalaanse vriend van me afgesproken. Die legde me uit dat ze in Catalonië nationalisten hebben in alle kleuren van de regenboog. Van rood tot groen, van blauw tot oranje. Terloops liet hij vallen hoe jaloers hij was op de verregaande autonomie van de Vlamingen want dat hij het 'ook beu was om voor de luie Spanjaarden uit het zuiden van het land op te draaien.' Dat zette me aan het denken over het feit dat alle regio's in Europa met een nationalistische tendens in het noorden van hun moederland liggen. Toeval, of is hier meer aan de hand?
Geografie en autonomie
Vorige week behaalden de Schotse nationalisten een klinkende verkiezingsoverwinning. In Milaan ligt de separatistische Lega Nord op vinkenslag om haar overwinning uit 2008 nog eens over te doen. En bij ons heerst de idee dat de Latijnse en spilzieke overheidscultuur van bezuiden de taalgrens gestopt moet worden. Gaan nationalisme en geografie hand in hand of is dat de verkeerde vraag?
De eerste link lijkt nationalisme en economie. Want het is nu eenmaal een feit dat de 'afscheidingsgedachte' meer de kop opsteekt in regio's die het economisch prima doen. Daar heerst nu eenmaal vaker het gevoel dat de rest van het land de zuurverdiende rijkdom afroomt. Dat het noorden meer ontwikkeld is dan het zuiden is niet enkel een regionaal maar een mondiaal fenomeen.
Het weer of is er meer?
Eentje dat op zijn beurt vaak in verband wordt gebracht met klimaat. Omdat het in het zuiden in het algemeen een pak heter is, is het daar moeilijker om vee te telen of gewassen te verbouwen en dus ook om handel te drijven. Daardoor ontwikkelen warme landen zich minder snel. Probleem? Die redenering verklaart niet waarom Zuid-Afrika niet even rijk is als Frankrijk of waarom Argentinië het niet even goed doet als Canada. En zeg nu zelf, het temperatuurverschil tussen Blankenberge en Bastogne is geen plausibele verklaring voor onze hang naar nationalisme.
Cultuur en godsdienst
Ook voor Schotten, Catalanen en Lombarden lijkt er meer aan de hand dan het weer. En dus komt cultuur in het vizier. Zo hebben onderzoekers uitgevist dat Afrikanen en Zuid-Amerikanen sparen en ondernemen stukken minder belangrijk vinden dan Noord-Amerikanen. Dat is voor een deel ook religieus te verklaren. Canada bijvoorbeeld wordt bevolkt door protestanten, Argentinië door katholieke immigranten. Het positieve verband tussen protestantisme en kapitalisme hebben we hier al eens uit de doeken gedaan. Wij Vlamingen sluiten cultureel dichter aan bij de calvinisten van het noorden dan bij de Latijnse cultuur uit het zuiden. Maar de Lombarden en de Catalanen zijn dan weer even katholiek als de rest van hun land.
Zwaarden, paarden en ziektekiemen
En dus komen we toch terug bij geografie. Het boek Zwaarden, paarden en ziektekiemen van Jared Diamond vertelt hoe de Europese overheersing niet te danken is aan superieur intellect, wel aan geografie. Die toelaat hier meer planten en dieren, waaronder het paard als ultiem transportmiddel, te kweken. Onze overvloedige voedselvoorraden maakten dan weer specialisatie en innovatie mogelijk. En ook de zwaarden om andere volkeren te overtroeven.
Maar op een paar heuvels na is Vlaanderen bijna niet te onderscheiden van Wallonië. En ook Valencia verschilt niet dramatisch van Catalonië. Dat nationalisme met economie te maken heeft, staat vast. Maar waarom die het beter doet in noordelijke regio's? Toch toeval of heeft u een betere verklaring?
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 13 mei 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
