Blogitems met de tag: Talent

Paradox van Parys: Terug naar de Kerktoren

Niets zo sterk als de roep van de roots. Vorig weekend vierden we de verjaardag van een vriend die met vrouw en kind in Londen woont. Hij doet iets met financiering voor een grote instelling, zij iets met marketing in een internationaal concern. Het was een verrassingsfeestje voor hem maar zij hadden de grootste verrassing voor ons, want tijdens de festiviteiten maakten ze hun nakende terugkeer naar het Vlaamse vaste land bekend. Na omzwervingen op drie eilanden - New York, Sydney en The City - had iedereen hen opgegeven als verloren voor het vaderland. De feestvierders waren dus verbaasd.

Ex-expat

Maar eigenlijk was dat geheel onterecht want bij nader inzien waren de helft van de aanwezigen ex-expats. Een van de vrienden had net een stek in Antwerpen gekocht na een baan in Londen. Een andere had zijn werk voor een milieu advies bedrijf in Oxford geruild voor een carrière in de vaderlandse politiek en weer een andere was op de terugweg van Dubai. Als ik snel tel, ken ik zo meer dan tien Vlaamse koppels die afgelopen tijd van heinde en verre naar Vlaanderen zijn terug gekeerd.

Elastische Vlaamse Klei

En omdat het nooit te vroeg is om van een trend te gewagen besloot ik dat hier meer aan de hand is dan puur toeval. De website van de FOD Economie geeft me gelijk. Het aantal Belgen dat sinds 1998 jaarlijks uit het buitenland naar huis keert stijgt exponentieel. De teller staat op meer dan 35.000 per jaar. Een evolutie die gelijke tred houdt met het aantal Belgen dat jaarlijks afscheid neemt en dat afklokt op meer dan 40.000 per jaar. In totaal wonen meer dan een half miljoen Belgen buiten de grenzen. De Vlaamse klei bestaat dus nog steeds, al is de nieuwe samenstelling een tikkeltje elastischer.

Odysseus

Landgenoten die liever hier dan daar het mooie weer maken zijn goed nieuws voor onze economie. Echte innovatie is vooral een verhaal van confrontatie van verschillende inzichten. En als je een tijdje in het buitenland hebt gewoond en gewerkt dan breng je nieuwe kennis mee naar hier. Dat heeft de Vlaamse regering een tijdje geleden ook ingezien. Ze heeft daarom het Odysseus programma in het leven geroepen om wetenschappelijk toptalent de weg naar Vlaanderen te doen vinden. Het programma zorgt ervoor dat wetenschappers onderzoek van wereldniveau kunnen doen in Vlaanderen en daarvoor tot anderhalf miljoen euro per jaar opstrijken. Wat blijkt? Meer dan de helft van de Odysseus-onderzoekers zijn Vlaamse verloren zonen.

Wat hebben wij dat anderen niet hebben?

Wat heeft Vlaanderen dan dat Californië, Canada en Canberra ontberen? Uit mijn eigen, geheel onwetenschappelijke, enquête blijkt: ouders en een goede sociale zekerheid. Zeg maar de krachten van de natuur en de zorgen van nonkeltje staat. Je moeder en vader drie straten in plaats van drie vluchten verwijderd is eens zo handig als je zelf klein grut in huis hebt. Een groep vrienden in je stad met wie je hetzelfde culturele kader deelt, is net iets persoonlijker dan een groep nieuwbakken kennissen met wie je een pagina op facebook deelt. En, zo blijkt, een lange afwezigheid doet ook verlangen naar onze sociale zekerheid. Want bijna gratis naar de dokter is in verre landen ook vaak een verre droom. En wat niemand zei, maar misschien ook wel speelt is dat je in Vlaanderen een grote vis in een kleine vijver kan zijn, terwijl je in het buitenland vaak een kleine vis in een ietwat grote vijver bent.

Persoonlijke heimat

Ikzelf ben gisterenavond nog even langs mijn persoonlijke heimat gelopen. Mijn moeder informeerde langs haar neus weg of wat ik in de krant schrijf elke week ergens uit afschrijf. En mijn vader had omstandige commentaar bij de wisselende kwaliteit van mijn stukjes. Niets zo heilzaam als in twee minuten met je twee voeten op de grond te worden gezet door de twee mensen die je eigenhandig op de wereld hebben gezet. Nu weet ik weer waarom ik ben teruggekeerd uit het buitenland.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

donderdag 25 februari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: CLB, de risée

Flashback naar de refter van het Sint-Pieterscollege, hartje Leuven, 22 jaar geleden. Als vlijtige student in het eerste middelbaar zat ik toen met potlood in de aanslag en zweetparels op het voorhoofd diep voorover gebogen aan een lessenaartje mijn hoofd te breken over vragen van het PMS. Toen het Psycho, Medisch en Sociaal Centrum, nu het CLB of Centrum voor Leerlingenbegeleiding. Of ik graag eieren bakte? Of ik al eens in de tuin werkte? En of ik wist hoeveel a²-b² was?

Toets

Mijn klastitularis bazuinde dat vragen die je te moeilijk vond of waar je geen tijd voor had niet hoefde in te vullen. Dat deed ik met veel plezier dan ook niet. Per slot van rekening was het geen toets die op mijn schoolrapport zou verschijnen. Bij het horen van de bel, diende ik opgelucht mijn vragenlijst in. Verder niets meer over vernomen. Kous af.

Tuinbouw

Of dat dacht ik. Want dat was buiten de ijverige mensen van het CLB gerekend die mijn multiple choice antwoorden door een computer hadden gejaagd en mijn ouders met spoed uitgenodigd voor een gesprek met enkele onthutsende mededelingen. Als zwak begaafde student had ik nul komma nul kans om het middelbaar onderwijs, en al zeker niet het ASO, af te maken. Het ware dus beter, gezien mijn voorliefde om af en toe een ei te bakken, dat ik onmiddellijk zou overschakelen naar een beroepsrichting. Dat moest niet noodzakelijk kok school zijn, ik had tenslotte ook aangegeven al eens graag in de tuin te werken. Tuinbouw was dus ook een optie.

Toekomst gebaseerd op multiple choice

Mijn ouders zijn van het kritische soort. Voor hun eigen progenituur, maar even goed voor instellingen die hun toekomstoordeel over dat progenituur baseren op multiple choice. Met een gezonde dosis skepticisme besloten ze in de auto op de terugweg van het CLB om niets te vertellen over wat zich net voltrokken had en mij (en de betrokken scholen) vooralsnog te sparen van koken en tuinieren. De toekomst zou zichzelf wel uitwijzen. Pas toen ik na mijn universitaire studies naar het buitenland vertrok met een academische beurs op zak, heeft mijn pa het deksel over het CLB advies gelicht. Waarvoor dank.

Het CLB zat er boenk naast

Maar ik was blijkbaar niet alleen. De facebook groep ‘Het CLB zat er boenk naast' heeft op twee dagen tijd bijna vierhonderd aanhangers gevonden. Het verhaal van Fanny Douvere spreekt boekdelen. Fanny schakelde op haar 12de, op aanraden van het CLB, over naar het BSO want ‘een diploma zat er niet in voor haar'. Afgelopen maandag heeft Fanny haar doctoraatsthesis ingediend. Die heeft ze geschreven terwijl ze aan de slag was als hoofd van het UNESCO marine programma in Parijs. Voor mijn ouders, Fanny en mezelf is het CLB - een vaak grappige- voetnoot in onze persoonlijke geschiedenis. Maar voor veel jongeren blijft zo'n etiket geen voetnoot maar wordt het hun toekomst.

Geschiedenis herhaalt zich

Want vorige week zat in hartje Leuven een ander jongentje met potlood in de aanslag en zweetparels op het voorhoofd voorover gebogen aan een lessenaar een CLB test in te vullen. Die jongen is van buitenlandse afkomst, zit in het vierde leerjaar en hinkt twee jaar achterop omdat hij pas op zijn 8ste hier is komen wonen. Het CLB vindt nu dat hij best het vijfde en zesde leerjaar zou overslaan en zijn leeftijdsgenoten in het eerste middelbaar BSO zou vervoegen. Stel u eens voor dat u als alleenstaande Marokkaanse moeder de school en het CLB over de vloer krijgt die u vertellen dat uw zoon best overschakelt naar een andere onderwijsrichting. Wat doet u dan? Gelukkig hebben we met de mama afgesproken om eerst eens goed na te denken over wat nu echt best is voor haar zoon.

Etiket mag niet kleven

Daarom is het persoonlijk onderwijsdossier dat minister Smet eerder deze week voorstelde enkel een goed idee zolang het kinderen geen etiket geeft dat bestendig aan hen kleeft. Want niets is zo verrassend als de loopbaan van een kind.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
Mee debateren kan op http://www.standaard.be/meningen/forum/index.aspx?pagename=detail&forumid=1588880

donderdag 25 maart 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy