Blogitems met de tag: Schuld

Paradox van Parys: L’Etat C’est Moi

We stijgen een plaatsje in de lijst van competitieve landen die het Wereld Economisch Forum (WEF) gisteren bekend maakte. Hoera. Maar wat blijkt? De overheid, die de smeerolie moet zijn in ons economisch radarwerk, is de stok in ons wiel. Nu weet ik wel dat sinds de gebeurtenissen van een jaar geleden de roep om meer overheid steeds luider klinkt. De redenering is dan dat te weinig overheid ons genekt heeft en we meer regels moeten verzinnen om minder heibel te krijgen in de toekomst.

De nieuwste cijfers van het WEF zouden de aanhangers van die theorie reden twee keer moeten doen nadenken. Volgens het nieuwste Competitiviteitsrapport is de overheid in ons land al lang geen deel van de oplossing meer, maar maakte ze deel uit van het probleem.

In dat rapport rangschikt het WEF 133 landen en gebruikt het daarvoor een aantal factoren. Globaal bezetten we plek 18 in die lijst. Maar drie factoren hangen als een economische albatros rond onze nek. Het aantal overheidsregels zet ons op plaats 112 in de tabel. Ecuador, Ivoorkust en Kameroen doen het beter; enkel landen als Zimbabwe, Bangladesh en Rusland hebben nog meer regels. Niet echt iets om trots op te zijn. Bovendien hebben we van de 133 landen de op tien na zwaarste schuldgraad. En de kers op de taart is onze belastingsdruk: met plaats 130 doen enkel Argentinië, Hongarije en Brazilië slechter.

Nu we krap bij kas zitten is de omvang van ons overheidsapparaat trouwens een bijzonder relevante discussie. België telde in 2004 meer dan 34 ambtenaren per 1.000 inwoners. In Nederland waren dat er 23. In Cyprus 4. Het zou natuurlijk kunnen dat we al die overheidswerknemers nodig hebben om performant te zijn. Maar ook dat blijkt niet waar. In internationale vergelijkingen halen we een performantiescore van 79%, veel slechter dan de score van onze Noorderburen met een kleiner overheidsapparaat. Ergens gaat er dus iets fout. Daar moeten we het echt eens over hebben. Uw en mijn kinderen zullen er binnen een paar jaar niet mee kunnen lachen als we laten betijen en de lont aan een bom onder hun toekomst aansteken.

Maar het is een beetje makkelijk om alles op het aantal ambtenaren te steken want de overheid dat zijn u en ik. Dat vraagt een mentaliteitswijziging, ook bij onze ondernemers. Nog niet zo lang geleden zat ik in een panelgesprek over economie en innovatie. Daarbij viel me op dat onze verwachtingen ten opzichte van de overheid haast genetisch bepaald lijken. Ten eerste had de moderator de neiging om elke vraag aan een panellid te beginnen met ‘Wat moet de overheid daaraan doen?'. En ieder panellid pikte daar plichtsbewust op in met een antwoord dat steevast begon met ‘De overheid moet...'.
Maar moet de overheid wel zoveel? En moeten wij wel zoveel verwachten? Is het niet makkelijker een zaak te beginnen, te innoveren en te internationaliseren met minder regels? Waarom is het bijvoorbeeld nodig dat de overheid in een socio-economische vergunning bepaalt hoeveel sokken een winkelier mag verkopen en hoe zijn assortiment eruit ziet? En waarom moeten daar mensen op toezien met sancties en boetes? Zoiets gaat mijn pet te boven.

Het antwoord is dus niet meer overheid - want daar hebben we er al genoeg van - maar een slimmere overheid. Wereldwijd was de slinger misschien doorgeslagen naar te weinig regulering van de financiële markten maar lokaal was hij bij ons al lang uit de bocht gegaan, in de andere richting. Het is dus tijd om de slinger naar het midden op te schuiven. Meer regulering internationaal. Minder regels nationaal. Zodat ondernemers kunnen ondernemen en consumenten consumeren. En wij er allemaal wel bij kunnen varen.

vrijdag 11 september 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: De Helaasheid der Belgen

Ik kan nog nauwelijks volgen wanneer het ons land betreft. In het Europees parlement vinden ze dat België gewoon geen land is, althans dat is de mening van een Brit die Herman Van Rompuy het charisma van een dweil aanwreef. De pot die de ketel verwijt. Volgens Geert Noels is België wel een staat, maar bevindt die zich ondertussen mentaal geheel bezuiden onze taalgrens. Hij vindt dat ons land lijdt aan een vergaande vorm van ‘Wallonisering'. En Thomas Leysen van het VBO vreest dat we nog veel verder naar het zuiden zijn gezakt en dat we het Griekenland aan de Noordzee zijn.

Galiiërs en Hellenen

Want ‘Griekenland' is ondertussen een krachtterm waarmee de dappere Vlamingen de daver op het lijf wordt gejaagd. We geraken het maar moeilijk eens over de koning in Congo of een brug onder Brussel maar zijn merkwaardig eendrachtig in ons verlangen zo min mogelijk op Galliërs of Hellenen te lijken. Ik ben het daar niet mee eens want we zouden beter wat Griekser zijn.

Grieken beslissen

En dan heb ik het niet over het mediterrane klimaat en idyllische eilanden, die wil ik met pleize importeren. En ook niet over de valse statistieken (pleonasme?) en de jamboel in Athene die ik ons land niet toe wens. Waar ik jaloers op ben in Griekenland is dat er daar beslist wordt. En dat heel veel mensen beseffen dat het dringend is. En dat hun politici doen waar ze voor gekozen zijn, kiezen. In Griekenland snijdt de staat. Tien procent minder uitgaven, geen paas-, kerst- of zomerbonus voor zij die voor de staat werken, een hogere pensioenleeftijd voor iedereen en een jacht op belastingsfraudeurs.

Protest en steun

Echt gelukkig worden de Grieken daar natuurlijk niet van. In de straten protesteren de vakbonden, de jongeren zijn boos omdat ze belastingen moeten betalen voor de ouderen en niemand is echt blij met de 6.5 miljard euro besparingen. Maar een opiniepeiling deze week maakt duidelijk dat meer dan de helft van de Griekse kiezers het plan steunen en de regering heeft geen intentie om te beknibbelen op de besparingen.

Brussel

Switch naar Brussel eerder deze week - al had het even goed een andere planeet kunnen zijn. België moet dit jaar, relatief ten opzichte van zijn economie, de grootste lening in Europa aangaan om zijn staatshuishouden rond te krijgen: 86,8 miljard euro. Dat is meer dan bijvoorbeeld Griekenland en Portugal samen. Bovendien hangen wij, na, juist, Griekenland, het meest af van buitenlandse investeerders om onze staatsobligaties te kopen. Een hervorming of twee zou hier dus ook op zijn plaats zijn.

Nieuwe ideeën en oude reacties

Zo lanceert onze premier het prima idee deze week dat mensen op pensioen onbeperkt mogen bijverdienen. Logisch want op die manier helpen ze via hun bijdragen om de sociale zekerheid betaalbaar te houden. Zijn woorden waren nog niet koud of de vakbond had het idee al begraven. Pensioenleeftijd naar boven? Zelfde ritueel, de ‘regering moet niet riskeren met een nieuw solidariteitspact te komen'. En ook bij ons was er protest in de straat. Niet over 6.5 miljard euro besparingen die de regering zou beslist hebben maar over maar over het eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden. Bedienden betoogden in Brussel en bekladden het VBO met mest. Ze willen - terecht - dat de ‘schandelijke scheiding' tussen bijvoorbeeld de ontslagbescherming van arbeiders en bedienden wordt opgeheven, maar enkel indien zij daar niets voor moeten inleveren. Dat lijkt een beetje makkelijk en vooral voorbijgaan aan het economisch klimaat. Wie moet dat dan betalen?

Grieks drama

Kan het toeval zijn dat net gisteren bleek dat het aantal mensen met veel vertrouwen in onze politici niet te meten is wegens statistisch te onbeduidend? Om een Grieks drama te voorkomen, moeten we nu beslissingen nemen die ons allemaal een beetje pijn doen of wachten tot morgen wanneer ze zo ingrijpend zijn dat ze ons allemaal diep in het vlees zullen snijden.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 19 maart 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy