Blogitems met de tag: Ondernemerschap

Fleur Délice?

Wie zegt dat je niets kunt leren van televisie te kijken? Ik heb in één week tijd twee keer iets opgestoken van dat vermaledijde medium. De eerste keer kwam ik Susan Boyle en mezelf tegen op YouTube. De tweede keer kreeg ik een les in ondernemerschap bij de dames uit Mijn restaurant in Diest. 

47 jaar is ze en de incarnatie van een timide huisvrouw die samenwoont met haar kat. Brits, verre van moeders mooiste en nog nooit gekust. Dat is zowat de korte bio van Susan Boyle. Ze deed mee aan het Britse televisieprogramma Britain's got talent. Bij haar verschijning op het podium zag je de juryleden met de ogen rollen, het publiek anticiperend gniffelen over de ongetwijfeld erbarmelijke uitvoering van 'I dreamed a dream' uit Les Misérables die hen te wachten stond, en de camera's alles in gereedheid brengen om wat zich als een perfect uitlachmoment aankondigde, in elk detail in beeld te brengen.

Niets aan Boyles verschijning kon jury en publiek voorbereiden op wat toen gebeurde. De dame uit Blackburn was nog maar aan haar tweede strofe bezig en haar zoetgevooisde stem deed de jury tranen, het publiek opveren en de camera's een triomf registreren. Niet zomaar een perfect gezongen lied met een grote stem, maar de overwinning van een vrouw zonder geluk op de vooroordelen van een natie.

En zo zet televisie je aan het denken. De spontane uitbarsting van applaus was veel meer dan een simpele erkenning van Susans talent. Het was een collectieve verontschuldiging voor elke keer dat we iemand niet naar waarde hebben geschat op basis van een onterecht vooroordeel. En in het geniep applaudisseerde ook de Susan Boyle in elk van ons mee die wraak nam voor elke keer dat wij onterecht zijn benadeeld.

In Vlaanderen zijn we niet vrij van vooroordelen. Na Lernout & Hauspie hangt er een geurtje aan elke ambitieuze ondernemer. En een landgenoot die claimt het nieuwe aidsmedicijn te willen uitvinden, zullen we niet geloven. Wij hebben dus al veel Susans met talent links laten liggen. Het cynische daarvan is dat wij het zijn die de rekening betalen. Elke keer dat vooringenomenheid talent nekt, rendeert dat talent niet voor onze samenleving. Gelukkig laat niet iedereen zich daardoor uit het veld slaan, want ondertussen bouwt een Belgisch bouwbedrijf de hoogste toren ter wereld, verfilmt Steven Spielberg ons Kuifje en digitaliseert het Kortrijkse Barco cinemazalen van LA tot Laos.

Ook de zussen Mariani uit Tienen, die in Diest Fleur Délice uit de grond stampen, kunnen meespreken over vooroordelen. Fleur Délice is een nieuwe eetgelegenheid uit het VTM-programma Mijn restaurant en Rebekka en Deborah behoren, zacht uitgedrukt, niet bepaald tot het lijstje topfavorieten. Vooraf vroeg ik me dan ook af of mijn bezoek zondagavond aan het restaurant delicieus of desastreus zou uitdraaien. Het werd een beetje van beide, maar vooral een goede les in ondernemerschap.

Bij mijn bezoek zagen de dames er behoorlijk gestrest uit. Ik denk dat ze aan hun derde kok in evenveel weken zitten. Deze keer wel een goede, want ik vond het eten best behoorlijk lekker. Maar welke cursus kan je als ondernemer voorbereiden op hoe moeilijk het zal zijn om goed opgeleid personeel te vinden -zelfs met een job voor de camera als troef? En een businessplan schrijven is niet voor iedereen weggelegd, zelfs al zorgt het programma zelf voor de nodige financiering. Een zaal runnen, het eten op tijd serveren en de klanten de juiste afrekening presenteren... Niet zo eenvoudig als het lijkt. Het is een verhaal van vallen en opstaan, van volhouden en opnieuw beginnen.

Mijn restaurant geeft Vlaanderen een voorsmaakje van de immense moeilijkheidsgraad en het vereiste doorzettingsvermogen die nodig zijn om een zaak op poten te zetten. Het heeft de verdienste om Vlaanderen meer bij te brengen over ondernemerschap dan een verplichte cursus bedrijfsbeheer aan de universiteit ooit zal kunnen. Schooltelevisie mag dan zijn afgeschaft, gelukkig is er nog VTM.

vrijdag 17 april 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Flanders DC integreert Flanders Fashion Institute en Bizidee

Als voorzitter van Flanders DC ben ik trots op de externe evaluatie die onze organisatie heeft gekregen: een panel internationale experts, duizenden Vlamingen en bedrijven, tientallen beleidsmakers en eeb onafhankelijk Nederlands bureau hebben een half jaar onze werking geëvalueerd en zagen dat het goed was. Nu heeft de Vlaamse regering beslist onze opdracht uit te breiden naar de creatieve sectoren en ook nog meer aandacht te schenken aan ondernemerschap.

Door verdere vereenvoudiging wordt Flanders DC hub voor ondernemingscreativiteit in Vlaanderen - Op voorstel van Vlaams minister van Economie en Innovatie Patricia Ceysens stemde de Vlaamse regering vandaag (15 mei) in met de nieuwe beheersovereenkomst vzw Flanders DC 2009-2014. Flanders DC krijgt daarvoor jaarlijks 3,5 mio €.

 Flanders DC werd in 2004 opgericht door de Vlaamse regering met het doel om de Vlaamse regionale concurrentiekracht te versterken door het stimuleren van creativiteit, innovatie, ondernemerschap en internationalisering. Flanders DC focust daarbij op vier doelgroepen: onderwijs, beleid, het brede publiek en vooral de bedrijfswereld.

Na een periode van vijf jaar werd Flanders DC positief geëvalueerd door onder meer een panel van internationale experts. De evaluatoren stellen unaniem dat Flanders DC haar activiteiten in Vlaanderen moeten verder zetten, liefst in samenwerking met zoveel mogelijk partners.

Dit werd de aanleiding voor een nieuwe beheersovereenkomst voor de periode 2009-2014. In deze nieuwe beheersovereenkomst wordt een belangrijk nieuw accent gelegd. Flanders DC moet mee de creatieve sectoren aanzetten tot meer ondernemingscreativiteit. Deze creatieve sectoren worden immers steeds belangrijker in het Vlaams economisch weefsel maar ontbreken vaak een aantal ondernemersvaardigheden. Door deze bijkomende focus beoogt Flanders DC zowel ondernemend Vlaanderen creatiever te maken als creatief Vlaanderen ondernemender.

In opvolging van het rapport Soete dat een pleidooi houdt voor een vereenvoudiging van het innovatielandschap werd er bovendien voor geopteerd om de activiteiten van Flanders Fashion Institute enerzijds en van de Ondernemersplanwedstrijd - Bizidee anderzijds in te bedden in de werking van Flanders DC. Op deze wijze kan met minder middelen meer worden bereikt. Verder wordt de samenwerking tussen Flanders DC met het Agentschap Ondernemen, IWT en FIT die elk verantwoordelijk zijn voor één van de kernprocessen van een kennisgedreven economie - ondernemen, innoveren en internationaliseren - versterkt.

De performantie-indicatoren zijn opnieuw ambitieus opgesteld: jaarlijks moeten bijvoorbeeld 2.500 deelnemers uit de bedrijfswereld deelnemen aan een actie van Flanders DC; voor de onderwijswereld gaat het om een bereik van minimaal 10.000 deelnemers tegen het eind van de beheersovereenkomst in 2014. Eveneens tegen het eind van de beheersovereenkomst moet Flanders DC met zijn partners minimaal 1,2 miljoen Vlamingen hebben geconfronteerd met het belang van ondernemingscreativiteit.

Flanders DC in het kort
Flanders DC, of voluit Flanders District of Creativity vzw, is de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit, in 2004 opgericht door de Vlaamse regering. De organisatie werkt aan een cultuur van innovatie in Vlaanderen om de concurrentiekracht van onze regio op peil te houden.

• Flanders DC is bij het grote publiek vooral bekend van De Bedenkers, het ‘één'-programma dat het mee initieerde, en het Creativity World Forum.

• Verder verspreidt Flanders DC kennis over creativiteit, innovatie en ondernemerschap i.s.m. haar kenniscentrum aan de Vlerick Leuven Gent Management School. Om te leren uit het buitenland heeft Flanders DC een netwerk van innovatieve regio's uit drie continenten opgezet.

• Ten slotte sensibiliseert Flanders DC rond creativiteit en een professionelere aanpak ervan. Daartoe bouwt Flanders DC hulpmiddelen voor wie creatief aan de slag wil gaan. Zo kan men een gratis online-opleiding ‘creatief denken' volgen, de creativiteit testen, een eigen ondernemend profiel opmaken, of in een online-game ontdekken hoe men als bedrijfsleider scoort op innovatie.

Meer info: www.flandersdc.be - www.flandersdc.be/blog.

 

zaterdag 16 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Ondernemers kunnen de wereld veranderen.

 Heel knap filmpje dat weing commentaar behoeft. Een betere samenvatting dan waarin ik geloof had ik zelf niet kunnen maken. En goedkoop gemaakt met een boodschap die to the point en effectief is. Als iedereen zijn ondernemende kwaliteiten aanspreekt, kunnen we de wereld aan. Waar wachten we op?

dinsdag 19 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: De fout van Napoleon

Antwerpen, Brussel en Gent. Enkele steden waar we in Vlaanderen het meest trots op zijn. Niet enkel voor wat ze in het verleden presteerden, maar ook voor wat ze voor onze toekomst betekenen. Het zijn onze innovatieve hotspots die vooraan in de wereldwijde strijd van de kenniseconomie staan. Dat is buiten de onderzoekers van het World Economic Forum en McKinsey gerekend. Die zetten ons met een flinke dreun terug in de realiteit, die verder reikt dan onze landsgrenzen. In een internationale rangschikking van innovatieclusters bengelen ze helemaal achteraan. Zowel in Europa als in de wereld.

In een zogenaamde Innovation Heat Map hebben onderzoekers aan de hand van 700 variabelen factoren blootgelegd die een regio tot een innovatieve regio doen uitgroeien. Om te beginnen heb je infrastructuur nodig, denk maar aan snelle internetverbindingen of wegen. En een stabiele overheidsomgeving, niet meteen iets waar wij in uitblinken. Als die ingrediënten aanwezig zijn, moet je als regio durven kiezen voor specifieke sectoren. Een goed recept is om eerst specialist te worden in een nieuwe sector en dan je focus te verbreden als regio.

Maar het verdict van het rapport voor Vlaanderen is hard. Antwerpen is volgens de onderzoekers een 'krimpende plas'. Daarmee willen de onderzoekers aangeven dat de stad tussen 1997 en 2006 een negatieve groei van het aantal octrooien kende en dat slechts een betrekkelijk smalle basis van bedrijven tekent voor de economische vooruitgang van de regio. Een krimpende plas is een regio die er niet in slaagt het lijstje van zijn vernieuwers te verbreden en dus langzaam zakt in de waardeketen.

Gent valt in de categorie van de 'stille meren'. Een traag groeiend innovatie-ecosysteem dat wordt geleid door een klein aantal grote bedrijven in een beperkt aantal sectoren. Brussel doet het in dezelfde categorie van stille meren nauwelijks beter. Opsteker is wel Brugge, dat verbaast met een octrooigroei van 7 procent, al blijft ook daar het aantal bedrijven zeer beperkt. Beerse met Janssen Pharmaceutica innoveert op zijn eentje evenveel als half Antwerpen of Gent. Op Europees vlak is het dus jaloers kijken naar steden als Eindhoven, Regensburg en Kiel, die de kroon spannen. Mondiaal blijft Silicon Valley als een rots in de innovatiebranding staan en komt er een rits Aziatische steden aanzetten als nieuwe toppers.

Het feit dat we te weinig octrooien registreren en een schamel aantal bedrijven oprichten, doet ons dus de das om. Op de vraag hoe het komt dat we zo weinig ondernemend zijn in ons land, heeft professor Leo Sleuwaegen van de KU Leuven een kort maar origineel antwoord: het is de schuld van Napoleon.

De consul, keizer en koning schonk ons niet enkel de meter, de codex en het Concordaat. Hij was ook de man die een verregaande en gestandaardiseerde bureaucratie in het leven riep. Het onderwijs en de staat werden geregisseerd door uniforme regels. En iedereen die een functie bekleedde, kende zijn strak afgelijnde takenpakket. Daarbinnen was iedereen vrij. Zo verspreidde Napoleon het concept van de negatieve vrijheid - bedacht door Hobbes en Locke - in heel Europa. Het idee dat je veilig bent zolang je binnen de lijntjes kleurt, sijpelde zo door in onze collectieve psyche. Dat moeten we dus omdraaien.

We hebben nood aan positieve vrijheid als ruggengraat van onze cultuur. Vlaanderen als innovatienatie vergt Vlamingen die uitgaan van hun eigen capaciteiten om iets te realiseren, zonder zich te verschuilen achter een woud van regeltjes. Een cultuur van positieve vrijheid introduceren is niet makkelijk na 230 jaar Napoleon, maar wel de opdracht van ouders, overheid en omgeving. Of zoals T.S. Eliot zei: we moeten niet dromen van voorschriften, reglementen en regels die zo volmaakt zijn dat niemand nog uit zichzelf dient te ondernemen.

Deze column verschijnt in De Standaard http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=K82D09C7 

vrijdag 24 juli 2009 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Vrouwen boven

Ik wilde mijn column deze week wijden aan het prangende vraagstuk of vrouwen minder of meer ondernemend en creatief zijn dan mannen. Maar toen viel de regering, reed Yves voor de vijfde keer naar de koning, achterna gezeten door de kamervoorzitter. En legde Linda De Win live het surrealisme dat over ons land nederdaalt pijnlijk bloot. God weet hoe lang we nu al zeuren over drie letters. Dat ben ik, samen met u, grondig beu. Kan er dan niemand een creatieve oplossing verzinnen? Uit een studie die Flanders DC net gepubliceerd heeft blijkt dat vrouwelijke ondernemers meer belang hechten aan creativiteit. Wat als er woensdagavond meer vrouwen hadden aangeschoven om BHV op te lossen?

Gebrek aan zelfvertrouwen

Uit diezelfde studie blijkt ook dat het aantal vrouwelijke ondernemers gestegen is sinds 2003. Maar het gaat om zeer beperkte absolute aantallen, in lijn met onze algemene en bedroevend lage ondernemerschapsgraad. Tot daar het goede nieuws. Waar ik van schrok was dat vrouwen een pak meer belang aan zekerheid, een vast inkomen en vaste uren hechten. Daarom kiezen ze vaak een betrekking boven een baan die ze zelf creëren. En het wordt nog erger. Als je kijkt naar de vrouwelijke studenten hoger onderwijs, de groep met het grootste potentieel, dan blijkt daar de ambitie om een eigen zaak op poten te zetten merkelijk lager ligt dan bij hun mannelijke tegenhangers. En de zelfkastijding stopt daar niet. Vrouwen vinden van zichzelf dat ze minder vaardigheden en kennis hebben om een bedrijf op te richten. Ze hebben minder zelfvertrouwen en meer angst om te falen.

Sioen en De Craene

Niet erg fraai dus. Klopt dat nu echt dat vrouwen geen ondernemer willen worden omdat ze vaste uren nastreven? Ik ging te rade bij twee straffe ondernemende vrouwen uit de raad van bestuur van Flanders DC. Isabel De Craene is de oprichtster en bezielster van ArtCézar, een frisse kunstgalerij in Wakkerzeel. Danielle Sioen is bestuurder bij het gelijknamige textielbedrijf en ontwerpt juwelen in haar eigen atelier. Wat blijkt? De twee dames geven de vrouwen die kiezen voor een job met vaste uren omdat ze zo denken hun gezinleven makkelijker te kunnen organiseren overschot van ongelijk. "Het is net omgekeerd", zegt De Craene, "sinds ik zelf onderneem, kan ik ook zelf mijn agenda bepalen. Kinderen van school oppikken, een boodschap doen of vrijwilligerswerk plan ik nu gewoon in. Ik werk later wel door. Dat soort flexibiliteit lag niet zo makkelijk toen ik bediende was." zegt Isabel De Craene.

Luxe om te falen

"Het klopt wel dat vrouwen soms het nodige zelfvertrouwen ontberen om een zaak te starten. We hebben het er met vriendinnen vaak over maar eigenlijk stimuleren we elkaar te weinig. Ik kan het iedereen nochtans aanraden, ik heb me nooit beter gevoeld als moeder én als iemand die een bijdrage levert aan de economie sinds ik mijn eigen zaak uit de grond heb gestampt," voegt ze er aan toe.
Voor Sioen is starten geen zaak van zelfvertrouwen, wel van de luxe om te kunnen falen. "Die hebben veel vrouwen niet en dat houdt hen tegen. Als je enige broodwinner bent, dan ga je wel twee keer nadenken voor je het risico neemt," zegt ze. En het blijft opboksen tegen de clichés. Danielle Sioen: "Mannen beschouwen wat vrouwen doen, zeker in de creatieve sector, als ‘bezigheidstherapie'. Terwijl een man die ontwerpt of een kunstgalerij runt en evenveel geld verdient ‘een onderneming leidt'. Bizar."

Risicospreiding

Sioen wijst nog op een andere reden waarom vrouwen minder ondernemen. "Hoeveel koppels ken jij waarvan de man een baan heeft en de vrouw zelfstandige is? Mannen eisen nog altijd het meeste aanzien op en organiseren een vorm van risicospreiding. Het resultaat is dat de man onderneemt en vrouwen al snel werknemer worden terwijl een deel van hen best werkgever zou willen zijn. Dat is ook een realiteit," besluit Sioen, "waar vrouwen zelf iets aan kunnen doen." Doodjammer dat zoveel potentieel blijft liggen.

En ik blijf me afvragen of we even diep in de puree hadden gezeten met een vrouwelijke premier en Alexandra, Joëlle, Marianne, Yvettte, Jean-Lucille, Jean-Michèle, Eliette en Didette rond de tafel?

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 23 april 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Stop de innovatietrein!

Stel u even voor dat u op het perron staat van een willekeurig Belgisch station. U wilt de trein nemen naar huis maar weet niet meteen welke de snelste is. Dan surft u van op uw iPhone toch gewoon even naar iRail.be. Die routeplanner vertelt u in één, twee, drie of u op het juiste perron staat te wachten, of er een snellere verbinding is en wanneer de volgende trein komt aangestoomd. Ah, de NMBS. Eindelijk een overheidsbedrijf dat mee is en vanuit de klant denkt. Ik krijg als reiziger mijn informatie op het ogenblik dat die relevant is voor mij en in de vorm die ik wil. Op mijn telefoon. Onze nationale spoorwegen verdienen een onderscheiding voor innovatie binnen de overheid, denk ik dan.

Waanzin

Klein probleem. De iPhone toepassing is niet van de NMBS maar van een schrandere student. Die begon met iRail.be omdat de site van de spoorwegen niet leesbaar was op een mobieltje. Nu zou je denken dat de NMBS schrandere student prompt een job zou aanbieden. In plaats van een betrekking kreeg hij een boze brief, alhoewel schrandere student de Belgische spoorwegen al twee jaar geleden op de hoogte stelde van zijn routeplanner. Zij het per email. De eerste adviseur en afdelingschef heeft de site gisteren offline laten halen. Door de treinuren van de NMBS te gebruiken voor zijn applicatie maakte schrandere student zich volgens onze spoorwegen ‘schuldig aan het strafrechtelijk misdrijf van namaak'. Iemand bij de NMBS heeft dus bevolen dat die waanzin - waardoor ze meer en beter geïnformeerde reizigers zouden kunnen vervoeren - meteen moest stoppen. Ik volg niet meer.

Raw data

De NMBS zal nu ongetwijfeld uitleggen dat ze zelf ook een routeplanner aan het bouwen zijn. En dat is nu net het probleem. Niet alleen is dat rijkelijk laat, het is ook volstrekt onnodig. Als elke organisatie zelf zijn eigen toepassing maakt, kunnen applicatiebouwers niet langer databases van verschillende organisaties in één toepassing combineren. En daar ligt nu net de winst voor de consument. Niemand is geïnteresseerd in het nemen van een trein. Wat ik echt wil is een film gaan bekijken in de stad. En al wat ik wil weten is hoe ik snel van bij mij thuis naar de dichtstbijzijnde filmzaal geraak. De echte applicatie die ik dus zoek combineert de info van De Lijn, het Vlaams Verkeerscentrum, de MIVB, de NMBS en Kinepolis. En alles wat een ontwikkelaar van een toepassing daarvoor nodig heeft zijn is de data in zijn 'ruwe' vorm.

Stroom van creativiteit en ondernemerschap

Als we niet-persoonsgebonden informatie van overheid en bedrijven publiek maken, kunnen we immers een stroom aan creativiteit en ondernemerschap ontgrendelen. De overheid moet hierin de weg wijzen, niet de deur op slot doen. Stel dat de Vlaamse overheid informatie over kinderopvang of de scholenrapporten publiek beschikbaar zou maken op een gestandaardiseerde manier. Dan zou u binnenkort een huis kunnen aanklikken op een immosite en meteen de beschikbare plaatsen in de kinderopvang op een kaartje te zien krijgen samen met de beoordeling van de scholen in de buurt. Met zulke informatie van een efficiënte overheid ben ik geholpen. En nee, we hoeven niet aan elke organisatie te vragen eigen toepassingen te verzinnen. We laten daar de creativiteit van applicatiebouwers overal ter wereld op los, net zoals de iPhone AppStore dat doet. Ik ben er zeker van dat vandaag onbevroede combinaties en echte innovaties het licht zullen zien.

Van mijn erf

We hebben een kans om in het nieuwe federale regeerakkoord komaf te maken met de ‘van mijn erf' mentaliteit. Een verplichte, publieke Application Programming Interface (API) in de beheersovereenkomsten van de NMBS en van elke andere overheidsorganisatie laat applicatiebouwers toe om toepassingen te bouwen die gebruik maken van die publieke data. Net zoals dat al lang in het buitenland het geval is. Dan kunnen we onze overheid alsnog een prijs uitreiken voor het stimuleren van creativiteit en ondernemerschap.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 18 juni 2010 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy