Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven crisis open vld europa campagne ondernemerschap ondernemen begroting belastingen jobs onderwijs vlaanderen ondernemers vrouwen eu taal flanders dc kapitalisme subsidies banken overheid voorzittermei/2013 apr/2013 maa/2013 feb/2013 jan/2013 dec/2012 nov/2012 okt/2012 sep/2012 aug/2012 jul/2012 jun/2012 mei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Blogitems met de tag: Ondernemerschap
Fleur Délice?
Wie zegt dat je niets kunt leren van televisie te kijken? Ik heb in één week tijd twee keer iets opgestoken van dat vermaledijde medium. De eerste keer kwam ik Susan Boyle en mezelf tegen op YouTube. De tweede keer kreeg ik een les in ondernemerschap bij de dames uit Mijn restaurant in Diest.
47 jaar is ze en de incarnatie van een timide huisvrouw die samenwoont met haar kat. Brits, verre van moeders mooiste en nog nooit gekust. Dat is zowat de korte bio van Susan Boyle. Ze deed mee aan het Britse televisieprogramma Britain's got talent. Bij haar verschijning op het podium zag je de juryleden met de ogen rollen, het publiek anticiperend gniffelen over de ongetwijfeld erbarmelijke uitvoering van 'I dreamed a dream' uit Les Misérables die hen te wachten stond, en de camera's alles in gereedheid brengen om wat zich als een perfect uitlachmoment aankondigde, in elk detail in beeld te brengen.
Niets aan Boyles verschijning kon jury en publiek voorbereiden op wat toen gebeurde. De dame uit Blackburn was nog maar aan haar tweede strofe bezig en haar zoetgevooisde stem deed de jury tranen, het publiek opveren en de camera's een triomf registreren. Niet zomaar een perfect gezongen lied met een grote stem, maar de overwinning van een vrouw zonder geluk op de vooroordelen van een natie.
En zo zet televisie je aan het denken. De spontane uitbarsting van applaus was veel meer dan een simpele erkenning van Susans talent. Het was een collectieve verontschuldiging voor elke keer dat we iemand niet naar waarde hebben geschat op basis van een onterecht vooroordeel. En in het geniep applaudisseerde ook de Susan Boyle in elk van ons mee die wraak nam voor elke keer dat wij onterecht zijn benadeeld.
In Vlaanderen zijn we niet vrij van vooroordelen. Na Lernout & Hauspie hangt er een geurtje aan elke ambitieuze ondernemer. En een landgenoot die claimt het nieuwe aidsmedicijn te willen uitvinden, zullen we niet geloven. Wij hebben dus al veel Susans met talent links laten liggen. Het cynische daarvan is dat wij het zijn die de rekening betalen. Elke keer dat vooringenomenheid talent nekt, rendeert dat talent niet voor onze samenleving. Gelukkig laat niet iedereen zich daardoor uit het veld slaan, want ondertussen bouwt een Belgisch bouwbedrijf de hoogste toren ter wereld, verfilmt Steven Spielberg ons Kuifje en digitaliseert het Kortrijkse Barco cinemazalen van LA tot Laos.
Ook de zussen Mariani uit Tienen, die in Diest Fleur Délice uit de grond stampen, kunnen meespreken over vooroordelen. Fleur Délice is een nieuwe eetgelegenheid uit het VTM-programma Mijn restaurant en Rebekka en Deborah behoren, zacht uitgedrukt, niet bepaald tot het lijstje topfavorieten. Vooraf vroeg ik me dan ook af of mijn bezoek zondagavond aan het restaurant delicieus of desastreus zou uitdraaien. Het werd een beetje van beide, maar vooral een goede les in ondernemerschap.
Bij mijn bezoek zagen de dames er behoorlijk gestrest uit. Ik denk dat ze aan hun derde kok in evenveel weken zitten. Deze keer wel een goede, want ik vond het eten best behoorlijk lekker. Maar welke cursus kan je als ondernemer voorbereiden op hoe moeilijk het zal zijn om goed opgeleid personeel te vinden -zelfs met een job voor de camera als troef? En een businessplan schrijven is niet voor iedereen weggelegd, zelfs al zorgt het programma zelf voor de nodige financiering. Een zaal runnen, het eten op tijd serveren en de klanten de juiste afrekening presenteren... Niet zo eenvoudig als het lijkt. Het is een verhaal van vallen en opstaan, van volhouden en opnieuw beginnen.
Mijn restaurant geeft Vlaanderen een voorsmaakje van de immense moeilijkheidsgraad en het vereiste doorzettingsvermogen die nodig zijn om een zaak op poten te zetten. Het heeft de verdienste om Vlaanderen meer bij te brengen over ondernemerschap dan een verplichte cursus bedrijfsbeheer aan de universiteit ooit zal kunnen. Schooltelevisie mag dan zijn afgeschaft, gelukkig is er nog VTM.
vrijdag 17 april 2009 - Geef je commentaar (2)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Flanders DC integreert Flanders Fashion Institute en Bizidee
Als voorzitter van Flanders DC ben ik trots op de externe evaluatie die onze organisatie heeft gekregen: een panel internationale experts, duizenden Vlamingen en bedrijven, tientallen beleidsmakers en eeb onafhankelijk Nederlands bureau hebben een half jaar onze werking geëvalueerd en zagen dat het goed was. Nu heeft de Vlaamse regering beslist onze opdracht uit te breiden naar de creatieve sectoren en ook nog meer aandacht te schenken aan ondernemerschap.
Door verdere vereenvoudiging wordt Flanders DC hub voor ondernemingscreativiteit in Vlaanderen - Op voorstel van Vlaams minister van Economie en Innovatie Patricia Ceysens stemde de Vlaamse regering vandaag (15 mei) in met de nieuwe beheersovereenkomst vzw Flanders DC 2009-2014. Flanders DC krijgt daarvoor jaarlijks 3,5 mio €.
Flanders DC werd in 2004 opgericht door de Vlaamse regering met het doel om de Vlaamse regionale concurrentiekracht te versterken door het stimuleren van creativiteit, innovatie, ondernemerschap en internationalisering. Flanders DC focust daarbij op vier doelgroepen: onderwijs, beleid, het brede publiek en vooral de bedrijfswereld.
Na een periode van vijf jaar werd Flanders DC positief geëvalueerd door onder meer een panel van internationale experts. De evaluatoren stellen unaniem dat Flanders DC haar activiteiten in Vlaanderen moeten verder zetten, liefst in samenwerking met zoveel mogelijk partners.
Dit werd de aanleiding voor een nieuwe beheersovereenkomst voor de periode 2009-2014. In deze nieuwe beheersovereenkomst wordt een belangrijk nieuw accent gelegd. Flanders DC moet mee de creatieve sectoren aanzetten tot meer ondernemingscreativiteit. Deze creatieve sectoren worden immers steeds belangrijker in het Vlaams economisch weefsel maar ontbreken vaak een aantal ondernemersvaardigheden. Door deze bijkomende focus beoogt Flanders DC zowel ondernemend Vlaanderen creatiever te maken als creatief Vlaanderen ondernemender.
In opvolging van het rapport Soete dat een pleidooi houdt voor een vereenvoudiging van het innovatielandschap werd er bovendien voor geopteerd om de activiteiten van Flanders Fashion Institute enerzijds en van de Ondernemersplanwedstrijd - Bizidee anderzijds in te bedden in de werking van Flanders DC. Op deze wijze kan met minder middelen meer worden bereikt. Verder wordt de samenwerking tussen Flanders DC met het Agentschap Ondernemen, IWT en FIT die elk verantwoordelijk zijn voor één van de kernprocessen van een kennisgedreven economie - ondernemen, innoveren en internationaliseren - versterkt.
De performantie-indicatoren zijn opnieuw ambitieus opgesteld: jaarlijks moeten bijvoorbeeld 2.500 deelnemers uit de bedrijfswereld deelnemen aan een actie van Flanders DC; voor de onderwijswereld gaat het om een bereik van minimaal 10.000 deelnemers tegen het eind van de beheersovereenkomst in 2014. Eveneens tegen het eind van de beheersovereenkomst moet Flanders DC met zijn partners minimaal 1,2 miljoen Vlamingen hebben geconfronteerd met het belang van ondernemingscreativiteit.
Flanders DC in het kort
Flanders DC, of voluit Flanders District of Creativity vzw, is de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit, in 2004 opgericht door de Vlaamse regering. De organisatie werkt aan een cultuur van innovatie in Vlaanderen om de concurrentiekracht van onze regio op peil te houden.
• Flanders DC is bij het grote publiek vooral bekend van De Bedenkers, het ‘één'-programma dat het mee initieerde, en het Creativity World Forum.
• Verder verspreidt Flanders DC kennis over creativiteit, innovatie en ondernemerschap i.s.m. haar kenniscentrum aan de Vlerick Leuven Gent Management School. Om te leren uit het buitenland heeft Flanders DC een netwerk van innovatieve regio's uit drie continenten opgezet.
• Ten slotte sensibiliseert Flanders DC rond creativiteit en een professionelere aanpak ervan. Daartoe bouwt Flanders DC hulpmiddelen voor wie creatief aan de slag wil gaan. Zo kan men een gratis online-opleiding ‘creatief denken' volgen, de creativiteit testen, een eigen ondernemend profiel opmaken, of in een online-game ontdekken hoe men als bedrijfsleider scoort op innovatie.
Meer info: www.flandersdc.be - www.flandersdc.be/blog.
zaterdag 16 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Ondernemers kunnen de wereld veranderen.
Heel knap filmpje dat weing commentaar behoeft. Een betere samenvatting dan waarin ik geloof had ik zelf niet kunnen maken. En goedkoop gemaakt met een boodschap die to the point en effectief is. Als iedereen zijn ondernemende kwaliteiten aanspreekt, kunnen we de wereld aan. Waar wachten we op?
dinsdag 19 mei 2009 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: De fout van Napoleon
Antwerpen, Brussel en Gent. Enkele steden waar we in Vlaanderen het meest trots op zijn. Niet enkel voor wat ze in het verleden presteerden, maar ook voor wat ze voor onze toekomst betekenen. Het zijn onze innovatieve hotspots die vooraan in de wereldwijde strijd van de kenniseconomie staan. Dat is buiten de onderzoekers van het World Economic Forum en McKinsey gerekend. Die zetten ons met een flinke dreun terug in de realiteit, die verder reikt dan onze landsgrenzen. In een internationale rangschikking van innovatieclusters bengelen ze helemaal achteraan. Zowel in Europa als in de wereld.
In een zogenaamde Innovation Heat Map hebben onderzoekers aan de hand van 700 variabelen factoren blootgelegd die een regio tot een innovatieve regio doen uitgroeien. Om te beginnen heb je infrastructuur nodig, denk maar aan snelle internetverbindingen of wegen. En een stabiele overheidsomgeving, niet meteen iets waar wij in uitblinken. Als die ingrediënten aanwezig zijn, moet je als regio durven kiezen voor specifieke sectoren. Een goed recept is om eerst specialist te worden in een nieuwe sector en dan je focus te verbreden als regio.
Maar het verdict van het rapport voor Vlaanderen is hard. Antwerpen is volgens de onderzoekers een 'krimpende plas'. Daarmee willen de onderzoekers aangeven dat de stad tussen 1997 en 2006 een negatieve groei van het aantal octrooien kende en dat slechts een betrekkelijk smalle basis van bedrijven tekent voor de economische vooruitgang van de regio. Een krimpende plas is een regio die er niet in slaagt het lijstje van zijn vernieuwers te verbreden en dus langzaam zakt in de waardeketen.
Gent valt in de categorie van de 'stille meren'. Een traag groeiend innovatie-ecosysteem dat wordt geleid door een klein aantal grote bedrijven in een beperkt aantal sectoren. Brussel doet het in dezelfde categorie van stille meren nauwelijks beter. Opsteker is wel Brugge, dat verbaast met een octrooigroei van 7 procent, al blijft ook daar het aantal bedrijven zeer beperkt. Beerse met Janssen Pharmaceutica innoveert op zijn eentje evenveel als half Antwerpen of Gent. Op Europees vlak is het dus jaloers kijken naar steden als Eindhoven, Regensburg en Kiel, die de kroon spannen. Mondiaal blijft Silicon Valley als een rots in de innovatiebranding staan en komt er een rits Aziatische steden aanzetten als nieuwe toppers.
Het feit dat we te weinig octrooien registreren en een schamel aantal bedrijven oprichten, doet ons dus de das om. Op de vraag hoe het komt dat we zo weinig ondernemend zijn in ons land, heeft professor Leo Sleuwaegen van de KU Leuven een kort maar origineel antwoord: het is de schuld van Napoleon.
De consul, keizer en koning schonk ons niet enkel de meter, de codex en het Concordaat. Hij was ook de man die een verregaande en gestandaardiseerde bureaucratie in het leven riep. Het onderwijs en de staat werden geregisseerd door uniforme regels. En iedereen die een functie bekleedde, kende zijn strak afgelijnde takenpakket. Daarbinnen was iedereen vrij. Zo verspreidde Napoleon het concept van de negatieve vrijheid - bedacht door Hobbes en Locke - in heel Europa. Het idee dat je veilig bent zolang je binnen de lijntjes kleurt, sijpelde zo door in onze collectieve psyche. Dat moeten we dus omdraaien.
We hebben nood aan positieve vrijheid als ruggengraat van onze cultuur. Vlaanderen als innovatienatie vergt Vlamingen die uitgaan van hun eigen capaciteiten om iets te realiseren, zonder zich te verschuilen achter een woud van regeltjes. Een cultuur van positieve vrijheid introduceren is niet makkelijk na 230 jaar Napoleon, maar wel de opdracht van ouders, overheid en omgeving. Of zoals T.S. Eliot zei: we moeten niet dromen van voorschriften, reglementen en regels die zo volmaakt zijn dat niemand nog uit zichzelf dient te ondernemen.
Deze column verschijnt in De Standaard http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=K82D09C7
vrijdag 24 juli 2009 - Geef je commentaar (3)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Vrouwen boven
Ik wilde mijn column deze week wijden aan het prangende vraagstuk of vrouwen minder of meer ondernemend en creatief zijn dan mannen. Maar toen viel de regering, reed Yves voor de vijfde keer naar de koning, achterna gezeten door de kamervoorzitter. En legde Linda De Win live het surrealisme dat over ons land nederdaalt pijnlijk bloot. God weet hoe lang we nu al zeuren over drie letters. Dat ben ik, samen met u, grondig beu. Kan er dan niemand een creatieve oplossing verzinnen? Uit een studie die Flanders DC net gepubliceerd heeft blijkt dat vrouwelijke ondernemers meer belang hechten aan creativiteit. Wat als er woensdagavond meer vrouwen hadden aangeschoven om BHV op te lossen?
Gebrek aan zelfvertrouwen
Uit diezelfde studie blijkt ook dat het aantal vrouwelijke ondernemers gestegen is sinds 2003. Maar het gaat om zeer beperkte absolute aantallen, in lijn met onze algemene en bedroevend lage ondernemerschapsgraad. Tot daar het goede nieuws. Waar ik van schrok was dat vrouwen een pak meer belang aan zekerheid, een vast inkomen en vaste uren hechten. Daarom kiezen ze vaak een betrekking boven een baan die ze zelf creëren. En het wordt nog erger. Als je kijkt naar de vrouwelijke studenten hoger onderwijs, de groep met het grootste potentieel, dan blijkt daar de ambitie om een eigen zaak op poten te zetten merkelijk lager ligt dan bij hun mannelijke tegenhangers. En de zelfkastijding stopt daar niet. Vrouwen vinden van zichzelf dat ze minder vaardigheden en kennis hebben om een bedrijf op te richten. Ze hebben minder zelfvertrouwen en meer angst om te falen.
Sioen en De Craene
Niet erg fraai dus. Klopt dat nu echt dat vrouwen geen ondernemer willen worden omdat ze vaste uren nastreven? Ik ging te rade bij twee straffe ondernemende vrouwen uit de raad van bestuur van Flanders DC. Isabel De Craene is de oprichtster en bezielster van ArtCézar, een frisse kunstgalerij in Wakkerzeel. Danielle Sioen is bestuurder bij het gelijknamige textielbedrijf en ontwerpt juwelen in haar eigen atelier. Wat blijkt? De twee dames geven de vrouwen die kiezen voor een job met vaste uren omdat ze zo denken hun gezinleven makkelijker te kunnen organiseren overschot van ongelijk. "Het is net omgekeerd", zegt De Craene, "sinds ik zelf onderneem, kan ik ook zelf mijn agenda bepalen. Kinderen van school oppikken, een boodschap doen of vrijwilligerswerk plan ik nu gewoon in. Ik werk later wel door. Dat soort flexibiliteit lag niet zo makkelijk toen ik bediende was." zegt Isabel De Craene.
Luxe om te falen
"Het klopt wel dat vrouwen soms het nodige zelfvertrouwen ontberen om een zaak te starten. We hebben het er met vriendinnen vaak over maar eigenlijk stimuleren we elkaar te weinig. Ik kan het iedereen nochtans aanraden, ik heb me nooit beter gevoeld als moeder én als iemand die een bijdrage levert aan de economie sinds ik mijn eigen zaak uit de grond heb gestampt," voegt ze er aan toe.
Voor Sioen is starten geen zaak van zelfvertrouwen, wel van de luxe om te kunnen falen. "Die hebben veel vrouwen niet en dat houdt hen tegen. Als je enige broodwinner bent, dan ga je wel twee keer nadenken voor je het risico neemt," zegt ze. En het blijft opboksen tegen de clichés. Danielle Sioen: "Mannen beschouwen wat vrouwen doen, zeker in de creatieve sector, als ‘bezigheidstherapie'. Terwijl een man die ontwerpt of een kunstgalerij runt en evenveel geld verdient ‘een onderneming leidt'. Bizar."
Risicospreiding
Sioen wijst nog op een andere reden waarom vrouwen minder ondernemen. "Hoeveel koppels ken jij waarvan de man een baan heeft en de vrouw zelfstandige is? Mannen eisen nog altijd het meeste aanzien op en organiseren een vorm van risicospreiding. Het resultaat is dat de man onderneemt en vrouwen al snel werknemer worden terwijl een deel van hen best werkgever zou willen zijn. Dat is ook een realiteit," besluit Sioen, "waar vrouwen zelf iets aan kunnen doen." Doodjammer dat zoveel potentieel blijft liggen.
En ik blijf me afvragen of we even diep in de puree hadden gezeten met een vrouwelijke premier en Alexandra, Joëlle, Marianne, Yvettte, Jean-Lucille, Jean-Michèle, Eliette en Didette rond de tafel?
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 23 april 2010 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Stop de innovatietrein!
Stel u even voor dat u op het perron staat van een willekeurig Belgisch station. U wilt de trein nemen naar huis maar weet niet meteen welke de snelste is. Dan surft u van op uw iPhone toch gewoon even naar iRail.be. Die routeplanner vertelt u in één, twee, drie of u op het juiste perron staat te wachten, of er een snellere verbinding is en wanneer de volgende trein komt aangestoomd. Ah, de NMBS. Eindelijk een overheidsbedrijf dat mee is en vanuit de klant denkt. Ik krijg als reiziger mijn informatie op het ogenblik dat die relevant is voor mij en in de vorm die ik wil. Op mijn telefoon. Onze nationale spoorwegen verdienen een onderscheiding voor innovatie binnen de overheid, denk ik dan.
Waanzin
Klein probleem. De iPhone toepassing is niet van de NMBS maar van een schrandere student. Die begon met iRail.be omdat de site van de spoorwegen niet leesbaar was op een mobieltje. Nu zou je denken dat de NMBS schrandere student prompt een job zou aanbieden. In plaats van een betrekking kreeg hij een boze brief, alhoewel schrandere student de Belgische spoorwegen al twee jaar geleden op de hoogte stelde van zijn routeplanner. Zij het per email. De eerste adviseur en afdelingschef heeft de site gisteren offline laten halen. Door de treinuren van de NMBS te gebruiken voor zijn applicatie maakte schrandere student zich volgens onze spoorwegen ‘schuldig aan het strafrechtelijk misdrijf van namaak'. Iemand bij de NMBS heeft dus bevolen dat die waanzin - waardoor ze meer en beter geïnformeerde reizigers zouden kunnen vervoeren - meteen moest stoppen. Ik volg niet meer.
Raw data
De NMBS zal nu ongetwijfeld uitleggen dat ze zelf ook een routeplanner aan het bouwen zijn. En dat is nu net het probleem. Niet alleen is dat rijkelijk laat, het is ook volstrekt onnodig. Als elke organisatie zelf zijn eigen toepassing maakt, kunnen applicatiebouwers niet langer databases van verschillende organisaties in één toepassing combineren. En daar ligt nu net de winst voor de consument. Niemand is geïnteresseerd in het nemen van een trein. Wat ik echt wil is een film gaan bekijken in de stad. En al wat ik wil weten is hoe ik snel van bij mij thuis naar de dichtstbijzijnde filmzaal geraak. De echte applicatie die ik dus zoek combineert de info van De Lijn, het Vlaams Verkeerscentrum, de MIVB, de NMBS en Kinepolis. En alles wat een ontwikkelaar van een toepassing daarvoor nodig heeft zijn is de data in zijn 'ruwe' vorm.
Stroom van creativiteit en ondernemerschap
Als we niet-persoonsgebonden informatie van overheid en bedrijven publiek maken, kunnen we immers een stroom aan creativiteit en ondernemerschap ontgrendelen. De overheid moet hierin de weg wijzen, niet de deur op slot doen. Stel dat de Vlaamse overheid informatie over kinderopvang of de scholenrapporten publiek beschikbaar zou maken op een gestandaardiseerde manier. Dan zou u binnenkort een huis kunnen aanklikken op een immosite en meteen de beschikbare plaatsen in de kinderopvang op een kaartje te zien krijgen samen met de beoordeling van de scholen in de buurt. Met zulke informatie van een efficiënte overheid ben ik geholpen. En nee, we hoeven niet aan elke organisatie te vragen eigen toepassingen te verzinnen. We laten daar de creativiteit van applicatiebouwers overal ter wereld op los, net zoals de iPhone AppStore dat doet. Ik ben er zeker van dat vandaag onbevroede combinaties en echte innovaties het licht zullen zien.
Van mijn erf
We hebben een kans om in het nieuwe federale regeerakkoord komaf te maken met de ‘van mijn erf' mentaliteit. Een verplichte, publieke Application Programming Interface (API) in de beheersovereenkomsten van de NMBS en van elke andere overheidsorganisatie laat applicatiebouwers toe om toepassingen te bouwen die gebruik maken van die publieke data. Net zoals dat al lang in het buitenland het geval is. Dan kunnen we onze overheid alsnog een prijs uitreiken voor het stimuleren van creativiteit en ondernemerschap.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 18 juni 2010 - Geef je commentaar (5)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Ondernemen in de zorg II
Vandaag alweer een artikel over de zorgsector. Deze keer op de één van De Standaard. Zie http://tinyurl.com/39knwt6. Zo maar eventjes 60.000 meer mensen dan vandaag zijn er nodig in de zorg. En evenveel om te vervangen wie er op pensioen gaat. Goed nieuws denkt u. Ja, maar niet helemaal. Want die 60.000 extra mensen zijn eigenlijk allemaal mensen die rechtreeks van ons belastingsgeld moeten worden betaald. En zoals u weet staan we er al niet zo schitterend voor wat de spaarpot van de overheid betreft. Eigenlijk is dat dus slecht nieuws want zo wordt het gat in onze begroting nog groter en moet één generatie nog meer ophoesten. De oplossing is simpel. Laat eindelijk, met de nodige regels, ondernemerschap in de zorg toe.
Maar dat ligt niet zo makkelijk. Want in België wordt iedereen die wilt ondernemen in de zorg met de nek bekeken. Probeer maar eens een zelfstandig - niet verzuild - rusthuis uit te baten. Daar moet je al een beetje van lotje getikt voor zijn. Zelfs als het enkel gaat over de bakstenen, staat het land (i.e. de concurrentie) al op stelten. Zie http://tinyurl.com/345k2ow. Alhoewel alle studies er op wijzen dat de zorg even goed is in zo'n zelfstandig rusthuis als in een gesubsidieerd rusthuis (ze moeten aan dezelfde regels voldoen), maken allerlei regels het moeilijk om extra bedden bij te maken door ondernemerschap. En dus ook om extra banen te scheppen die niet helemaal betaald worden door de overheid.
Gisteren stond er ook al een interessant idee in de krant rond zorg: http://tinyurl.com/395kllb Ouders zelf laten beslissen waar ze hun belastingsgeld rond zorg voor hun kinderen aan besteden. Leve de vrije keuze. En nog meer innovatieve ideeën (bedankt Dries Verhaeghe) op een goede website rond innovatie in de zorg: http://www.psfk.com/future-of-health. Het wordt elke dag interessanter.
Alleen mogen wij met regels uit een ver verleden, niet achter blijven. Zeker niet in een sector waar we met onze expertise net koploper zouden kunnen zijn.
dinsdag 10 augustus 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: M/V met talent
Ons land mag dan wel al maanden zonder regering zitten, zo nu en dan een staking slikken en over een lamentabel nationaal elftal beschikken, er is ook goed nieuws. Zo wist het Wereld Economisch Forum te melden dat er ook een rangschikking bestaat waar we op stijgen. Want in ons land blijkt de genderkloof, het verschil tussen mannen en vrouwen, kleiner te worden. België staat nu op de veertiende plek. En dan rijst de vraag of vrouwen binnenkort de eeuwenoude plek van mannen overnemen en echt de plak gaan zwaaien?
Vrouwelijke conferentie
Gisteren vond toevallig ook het Flanders DC Creativity Forum plaats met enkel vrouwen op het podium, Marc Reynebeau niet te na gesproken. Een mooie illustratie van hoe ver we op korte tijd gekomen zijn is dat het geen conferentie was over vrouwen of enkel voor vrouwen maar gewoon over hoe je creativiteit en innovatie stimuleert, gebracht dóór vrouwen. De keuze was bewust, want onbewust vinden we elk jaar meer mannen dan vrouwen om op onze events te komen spreken en daar wilden we wat aan doen. Alhoewel elk van de sprekers van de vrouwelijke kunne was, waren de contrasten niet van de lucht. Zoals zuster Jeanne Devos, die net voor Christie Hefner van Playboy sprak over het uitroeien van armoede door sociale innovatie.
Ironie
Of de ironie dat twee sterke dames, Randi Zuckerberg en Christie Hefner, net veel te danken hebben aan de mannen in hun familie. Randi is marketingdirecteur van Facebook, dat werd opgericht door haar broer Mark. En Christie trad in de voetsporen van haar ondernemende vader. Maar dat gaf, volgens de voormalige bestuurder van de New York Stock Exchange, een vertekend beeld want er werken nu meer mensen in bedrijven die door vrouwen werden opgericht dan in alle Fortune 500-ondernemingen samen. En dat illustreert mooi de opmars waar vrouwen aan bezig zijn.
Vrouwen grijpen de economische macht
Het aantal vrouwelijke ondernemers groeit nu drie keer zo snel als het aantal mannelijke bedrijfsoprichters. Toch krijgen ze maar twee procent van het beschikbare durfkapitaal. Vrouwen zijn vandaag eigenaar van 40% van alle ondernemingen en één op de vijf bedrijven in de Verenigde Staten met een omzet van meer dan 1 miljoen dollar wordt geleid door een vrouw. Bij ons groeit het aantal ondernemende vrouwen ook, al zitten wij nog maar net aan het Europese gemiddelde. Maar één ding staat vast, economisch grijpen vrouwen steeds meer de macht.
Visionaire vrouwen
Uit onderzoek blijkt dat vrouwen over net die kwaliteiten beschikken die steeds belangrijker worden in onze economie. Een meerderheid van de vrouwelijke ondernemers blijkt ‘visionair': creatief, rusteloos, niet gemakkelijk tevreden en met een neiging om het systeem in twijfel te trekken. Terwijl wij mannen eerder praktisch, factueel en realistisch zijn, zonder te focussen op relaties.
Anomalie
Moeten mannen dan vrezen dat vrouwen het zaakje overnemen? Eerlijk gezegd is dat waarschijnlijk een typisch mannelijke vraag. De wereld zal er morgen anders en vrouwelijker uitzien. Maar goed ook, want creativiteit en innovatie ontstaan pas echt als we onze verschillen bundelen. En dan wordt een puur vrouwelijke conferentie net zo'n anomalie als een seminarie met enkel mannelijke sprekers.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 22 oktober 2010 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: De bodem van de piramide
GE verkoopt al decennia elektrocardiogram machines aan ziekenhuizen. Zo'n onding kost al gauw 10.000 euro en weegt een slordige vijf kilo. Maar wat gebeurt er als je zo'n machine wil verkopen op het Indisch platteland? Dan moet zo'n ding licht zijn, een printer hebben en over een internet connectie beschikken. Zo kan een dokter in een groot ziekenhuis, ver van het afgelegen dorp waar die machine wordt gebruikt, bijstand verlenen. Dus heeft GE een EKG lezer ontwikkeld die één kilo weegt, op batterijen werkt en een sterke verbinding heeft. De prijs is 800 euro, voor een toestel met meer functionaliteiten dan de 10.000 euro versie. Ondertussen is het een verkoopssucces in Europa. Net zoals bijvoorbeeld de netbooks dat zijn in de V.S. met twee miljoen verkochte exemplaren. Ook een uitvinding gegroeid uit de nood om consumenten in arme landen een pc van rond de 100 euro aan te bieden.
Vergeet de top
Mijn punt? Vergeet uw focus op de top. Verdiep u in de bodem van de markt. Een hoop multinationale bedrijven die vandaag het mooie weer maken, investeren allemaal in de bodem van de inkomenspiramide. Dat is zowat het omgekeerde van "the long tail", de strategie die zegt dat ondernemers sloten geld kunnen verdienen door zich te richten op heel kleine niches. Want in de basis van de piramide wonen vier miljard mensen. En al verdienen die maar 2 dollar per dag, de markt is 14 triljoen dollar waard volgens C.K. Prahalad én vormt een onuitputtelijke bron van innovatie.
Armoede de wereld uit helpen
Het interessante aan dit verhaal is dat het niet enkel om de marktopportuniteit draait. Want als vernuftig ondernemer kan je mooi je brood verdienen. En helpen om het armoedeprobleem uit de wereld te helpen. Armoede ontstaat immers niet omdat er voedsel is om de wereldbevolking eten te geven, maar wel omdat een groot deel van die bevolking geen geld heeft om rijst te kopen.
Makkelijk is zo'n strategie als ondernemer niet. Eerst moet je bedrijf de mentale omslag maken en de armen van vandaag als volwaardige consumenten beschouwen met eigen noden en vragen. Daarna moet je specifieke producten en diensten ontwikkelen. En moet je uiteraard bereid zijn niet-westerse businessmodellen toe te passen en lokaal te partneren.
Ondernemers helpen
De kansen zijn gigantisch als je armoede met een ondernemersbril bekijkt. Zo liet een recent VN rapport zien dat inwoners van sloppenwijken in Mumbai 1.2 keer zoveel voor rijst betalen, tien keer meer voor medicijnen en 3.5 keer meer voor water ophoesten dan mensen uit de middenklasse die aan de andere kant van de stad wonen. Een slim bedrijf vindt dan een manier om dezelfde producten tegen een betere prijs aan die enorme markt aan te bieden.
Naaimachine
Eigenlijk is het fenomeen niet nieuw. Naaimachine producent Singer verkocht honderd jaar geleden machines voor 100 dollar. Die waren veel te duur voor hun arme klanten. Met de uitvinding vaneen afbetalingsplan voor 5 dollar per maand, werd het bedrijf de eerste Amerikaanse multinational. Net zoals Hindustan Lever goed op weg is dat te worden. Het bedrijf maakt producten voor persoonlijke verzorging in Indië en heeft 80 fabrieken, 140 kmo's als toeleveranciers die 40.000 mensen aan het werk zetten, 12.000 groothandels, 300.000 winkeleigenaars en 1.5 miljoen verkopers die voor hen werken.
Of hoe armoede ondernemerschap en innovatie aanwakkert. Als we het willen zien.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 03 december 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
