Blogitems met de tag: Ondernemen

DS vandaag: Starten is echt voor alle leeftijden

Een bedrijf starten is iets voor mensen van 18 tot bijna 90 jaar, zo blijkt. Wij vroegen starters van verschillende leeftijden wat hen drijft om als zelfstandige aan de slag te gaan. Het gros van wie een bedrijf start, is tussen de 25 en 45 jaar. Maar ook ouderen en jongeren beginnen eraan, zo blijkt uit cijfers die de werkgeversorganisatie Unizo uitbracht naar aanleiding van de jaarlijkse Vlaamse Startersdag op 7 mei die ze begin mei houdt. 

Zelfs mensen van boven de 80, of zelfs 85, wagen nog de stap naar een leven als zelfstandige, zo blijkt. Toch daalt het aantal nieuwe ondernemers sinds vorig jaarmet een aantal procenten aan het dalen, na een jarenlange opgang. Wij vroegen starters van verschillende leeftijden wat hen drijft om als zelfstandige aan de slag te gaan.

'Een crisismoment als nu is nochtans geen slecht moment om te starten', zegt Luc Collet, de coördinator van Unizo's Startersdag. 'Crisissen zoals we die nu meemaken, zorgen ook altijd voor nieuwe noden. Wie daarop inspeelt, doet dat op een goed moment, want hij kan straks ook meesurfen op de golven van de nieuwe economische bloei. Wie daarentegen pas op het toppunt van de groeicurve begint, heeft sneller de daling tegen.'

Zie ook voor een paar leuke getuigenissen: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF20090422_001&word=starten

woensdag 22 april 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Ondernemers kunnen de wereld veranderen.

 Heel knap filmpje dat weing commentaar behoeft. Een betere samenvatting dan waarin ik geloof had ik zelf niet kunnen maken. En goedkoop gemaakt met een boodschap die to the point en effectief is. Als iedereen zijn ondernemende kwaliteiten aanspreekt, kunnen we de wereld aan. Waar wachten we op?

dinsdag 19 mei 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: L’Etat C’est Moi

We stijgen een plaatsje in de lijst van competitieve landen die het Wereld Economisch Forum (WEF) gisteren bekend maakte. Hoera. Maar wat blijkt? De overheid, die de smeerolie moet zijn in ons economisch radarwerk, is de stok in ons wiel. Nu weet ik wel dat sinds de gebeurtenissen van een jaar geleden de roep om meer overheid steeds luider klinkt. De redenering is dan dat te weinig overheid ons genekt heeft en we meer regels moeten verzinnen om minder heibel te krijgen in de toekomst.

De nieuwste cijfers van het WEF zouden de aanhangers van die theorie reden twee keer moeten doen nadenken. Volgens het nieuwste Competitiviteitsrapport is de overheid in ons land al lang geen deel van de oplossing meer, maar maakte ze deel uit van het probleem.

In dat rapport rangschikt het WEF 133 landen en gebruikt het daarvoor een aantal factoren. Globaal bezetten we plek 18 in die lijst. Maar drie factoren hangen als een economische albatros rond onze nek. Het aantal overheidsregels zet ons op plaats 112 in de tabel. Ecuador, Ivoorkust en Kameroen doen het beter; enkel landen als Zimbabwe, Bangladesh en Rusland hebben nog meer regels. Niet echt iets om trots op te zijn. Bovendien hebben we van de 133 landen de op tien na zwaarste schuldgraad. En de kers op de taart is onze belastingsdruk: met plaats 130 doen enkel Argentinië, Hongarije en Brazilië slechter.

Nu we krap bij kas zitten is de omvang van ons overheidsapparaat trouwens een bijzonder relevante discussie. België telde in 2004 meer dan 34 ambtenaren per 1.000 inwoners. In Nederland waren dat er 23. In Cyprus 4. Het zou natuurlijk kunnen dat we al die overheidswerknemers nodig hebben om performant te zijn. Maar ook dat blijkt niet waar. In internationale vergelijkingen halen we een performantiescore van 79%, veel slechter dan de score van onze Noorderburen met een kleiner overheidsapparaat. Ergens gaat er dus iets fout. Daar moeten we het echt eens over hebben. Uw en mijn kinderen zullen er binnen een paar jaar niet mee kunnen lachen als we laten betijen en de lont aan een bom onder hun toekomst aansteken.

Maar het is een beetje makkelijk om alles op het aantal ambtenaren te steken want de overheid dat zijn u en ik. Dat vraagt een mentaliteitswijziging, ook bij onze ondernemers. Nog niet zo lang geleden zat ik in een panelgesprek over economie en innovatie. Daarbij viel me op dat onze verwachtingen ten opzichte van de overheid haast genetisch bepaald lijken. Ten eerste had de moderator de neiging om elke vraag aan een panellid te beginnen met ‘Wat moet de overheid daaraan doen?'. En ieder panellid pikte daar plichtsbewust op in met een antwoord dat steevast begon met ‘De overheid moet...'.
Maar moet de overheid wel zoveel? En moeten wij wel zoveel verwachten? Is het niet makkelijker een zaak te beginnen, te innoveren en te internationaliseren met minder regels? Waarom is het bijvoorbeeld nodig dat de overheid in een socio-economische vergunning bepaalt hoeveel sokken een winkelier mag verkopen en hoe zijn assortiment eruit ziet? En waarom moeten daar mensen op toezien met sancties en boetes? Zoiets gaat mijn pet te boven.

Het antwoord is dus niet meer overheid - want daar hebben we er al genoeg van - maar een slimmere overheid. Wereldwijd was de slinger misschien doorgeslagen naar te weinig regulering van de financiële markten maar lokaal was hij bij ons al lang uit de bocht gegaan, in de andere richting. Het is dus tijd om de slinger naar het midden op te schuiven. Meer regulering internationaal. Minder regels nationaal. Zodat ondernemers kunnen ondernemen en consumenten consumeren. En wij er allemaal wel bij kunnen varen.

vrijdag 11 september 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Kommer en Vreugd

Laat ons zeggen dat het geen topweek is geweest voor de Belgische ondernemers. Als we eerlijk zijn, is het niet bepaald een florissant jaar geweest. Toch blijkt uit nog ongepubliceerde cijfers dat onze jeugd bijzonder positief staat tegenover ondernemers. Vreemd, want neem nu het nieuws van deze week. Het begon al slecht tijdens het weekend met de heer Lippens die de aftrap gaf van een onstuimig mediaoffensief. De Standaard vatte het eerder deze week perfect samen: een kans om te zwijgen doet zich spijtig genoeg geen twee keer voor. De voorzitter van wat ooit één van onze grootste bankinstellingen is geweest, leek net terug van een missie naar Mars, waardoor hij het voorbije jaar het nieuws op aarde had gemist. Hij gaf zelf geen fout toe, wees met een beschuldigende vinger naar de regering en andere bestuurders en beweerde nooit iemand te hebben opgeroepen om te investeren in Fortis. Extra pijnlijk wanneer de krant je oude quote opdiept waarin je net dat doet.

Maar de week was nog lang niet afgelopen, zo bleek. Minister Van den Bossche had ontdekt dat kredietmaatschappijen met waarborgen van de overheid vooral woningkredieten uitdeelden aan hen die het niet nodig hebben. En bij dat uitdelen vergaten ze natuurlijk ook zichzelf niet. Bijna vanzelfsprekend was er ook deze week een nieuwe klacht tegen handelsrechter De Tandt. De voorzitter van de Brusselse rechtbank van koophandel wordt er nu ook van beticht een faillissement corrupt te hebben afgewikkeld. Ondertussen viel de mededingingsautoriteit binnen bij de elektriciteitsleveranciers Electrabel en SPE omdat die kunstmatig hoge groothandelsprijzen zouden hanteren. En om het helemaal compleet te maken, was er de aanhouding van de ex-topman van het VBO, Luc Vansteenkiste. Die zou zich vergist hebben van bestuursmandaat toen hij bij de holding Bois Sauvage verklapte wat hij als bestuurder van Fortis had vernomen.

Waarom zijn er plots zo veel meer malversaties bij ondernemers en ondernemingen? Is dit een trend, puur toeval of gewoon weer de fout van de vermaledijde media? En ondernemen we daardoor minder? Ik stak mijn licht op bij iemand die het kon weten.

Hallo, professor Crijns van de Vlerick School? 'Wat deze week gebeurde, is volstrekt normaal en puur toeval', steekt hij van wal. 'Het is wel zo dat er meer negatief bedrijfsnieuws is dan vroeger omdat mensen nu eenmaal sneller geneigd zijn een scheve schaats te rijden in het midden van een financiële crisis. Daarmee zitten we op een omslagpunt. Na de grote beurshausse, waar alles mogelijk was en hoogmoed regeerde, zien we nu dat wie hoog klimt, ook laag kan vallen.'

Nochtans blijkt uit nieuw statistisch onderzoek, uitgevoerd tijdens de crisis, dat onze jeugd een erg positieve indruk heeft over ondernemerschap. 'Dat komt omdat mensen tijdens een recessie beginnen te voelen waar Abraham de mosterd haalt. En dat kan een positief effect hebben. Het ondernemerschap uit noodzaak groeit en in crisistijd kun je goedkoper starten door het overnemen van activa van failliete bedrijven. Maar we hebben wel meer schrik om te falen en het is moeilijker om financiële middelen los te maken. Voorlopig is het nog niet duidelijk wat het netto-effect van die twee verschijnselen is.'

De enige remedie is, volgens Crijns, acht keer meer positief nieuws brengen dan er negatieve berichten verschijnen, want één negatief bericht heeft dezelfde kracht als zeven positieve berichten.

vrijdag 25 september 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Betaald ondernemen

Het lijkt de jongste weken alsof de helft van mijn kennissenkring aan het ondernemen is geslagen. En de andere helft pretendeert ten minste vage plannen te hebben om ooit ook de stap te doen. Een nieuw IT-bedrijfje hier, een innovatief retailconcept daar, een transportzaak links en een nieuw chipdesignbedrijf rechts. Dat is niet eens zo'n gekke evolutie. Want als je even rondkijkt, moet je eigenlijk al behoorlijk betoeterd zijn om géén onderneming te beginnen in ons land. Het lijkt wel alsof iedereen klaarstaat om je geld toe te stoppen, je met advies te overladen en je goedbedoelde hulp te bezorgen. Ook op de markt van ondernemerschapsbevordering heeft het ondernemerschap toegeslagen en schieten nieuwe initiatieven als paddenstoelen uit de grond.

Flanders DC zelf sensibiliseert, inspireert en activeert natuurlijk de ondernemersmicrobe, onder meer door ondernemers voor de klas te zetten, tools te ontwikkelen en ondernemers in spe op weg te helpen naar de juiste partners. Maar zodra je klaar bent om te gaan ondernemen, heb je overschot van keuze. Zo laat het Centrum voor Ondernemen in Gent studenten gratis opdrachten uitvoeren voor kandidaatondernemers. Wil je een marktstudie uitvoeren of een businessplan schrijven, dan kun je bij hen terecht. Bovendien kun je er als starter kantoorruimte huren voor een prikje. Of neem Voka, dat onder meer het succesvolle BRYO-netwerk, afkorting van Bright Young Entrepreneurs, organiseert. Ondernemende Vlamingen zoeken er steun bij elkaar om de vooroordelen in hun omgeving te overwinnen en gebruik te maken van de ‘wisdom of crowds'. Meer dan 25 bedrijven zagen daar in twee jaar tijd het levenslicht. Jo Lernout komt er trouwens elk jaar vertellen hoe het niet moet.

Dan is er SoKwadraat dat spinoffs begeleidt en in zijn korte bestaan kan bogen op meer dan dertig nieuwe ondernemingen. Daarnaast zijn er de Vlerick, UAMS en Solvay, die elk hun eigen programma's hebben om startende bedrijven te begeleiden. En het Agentschap Ondernemen, Unizo, de innovatiecentra, de Vlaamse Jonge Ondernemingen en de ondernemingsplanwedstrijden - om er maar een paar te noemen - staan ook allemaal te trappelen om te kunnen helpen.

Bovendien financiert het IWT haalbaarheidsonderzoeken voor de helft van de kosten en dat tot 50.000 euro. Het Participatiefonds doet ook een duit in het zakje en zorgt voor aantrekkelijke leningen. Jonge werklozen die een bedrijf willen starten, kunnen een aantal maanden rekenen op een onkostenvergoeding van 375 euro en ehouden negen jaar het recht op een werkloosheidsuitkering. Je wordt dus betaald, bovenop je uitkering, om te gaan ondernemen. En de VDAB? Die organiseert een cursus ondernemerschap. PMV moedigt ondernemers aan met win-winleningen, waarborgen en risicokapitaal. De Business Angels doen hetzelfde. En zo kunnen we nog even doorgaan. Het voluntarisme dat uit al deze initiatieven blijkt, is aanstekelijk. 

Alhoewel we een van de landen zijn met het grootste aantal ondernemerschapsinitiatieven, blijven we een van de landen met het kleinste aantal ondernemers. Komt dat omdat we te versnipperd optreden? Waarschijnlijk niet, al is enige rationalisatie wel op haar plaats. Effecten meten is moeilijk, maar ik put hoop uit het feit dat de meerderheid van de Vlaamse jongeren zich vandaag creatief en ondernemend noemt. Dat was vroeger niet het geval. Het gras groeit niet door eraan te trekken maar over een paar jaar moeten we vooruit in de rangschikking van ondernemende landen. Ondertussen hebt u geen enkel excuus meer om thuis te zitten broeden op een vaag plan in plaats van uw eigen zaak op te zetten. 

De Paradox van Parys verschijnt elke week op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 30 oktober 2009 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Goed gek!

imagesCA9Z84A4

Net als de rest van Vlaanderen heb ik maandagavond de jongens van de Neveneffecten aan het werk gezien in Basta! Indien u eerder deze week op Mars vertoefde en ook nog pas eergisteren werd geboren, hebben wij schokkend nieuws voor u: de belspelletjes spelen het spel niet eerlijk. Maxime De Winne, de undercover belspeldel, is deze week publiekslieveling nummer één. Maar de echte held van het spel is ene Gaëtan De Weert.

Pyschiatrische hulp
Gaëtan is van beroep koorleider bij de Vlaamse Opera. En op het kraken van de ‘sleutel' - de methode die belspelbedrijven gebruiken om u op te lichten - spendeerde de ondernemende Vlaming zo maar eventjes anderhalf jaar. Dat is pure passie en maniakale verbetenheid. En een beetje gestoord. Eigenschappen die ook echte ondernemers niet vreemd zijn. Je hoort wel eens dat je een kleine slag van de molen moet hebben om in ons land ondernemer te willen worden. Nu blijkt uit een nieuw boek dat het ook klopt. Niet omdat de overheid het ondernemende mensen zo lastig maakt. Wel omdat succesvolle ondernemers veel symptomen vertonen die lijken op die van mensen die echt wat psychiatrische hulp kunnen gebruiken.

Hypomanie
In het boek "The Hypomanic Edge" wordt uit de doeken gedaan dat hypomanie een manie is zonder psychotische symptomen. En dat net veel ondernemers hypomanisch zijn. Het internet beschrijft de conditie van mensen die aan hypomanie lijden als energiek, euforisch, overlopend met nieuwe ideeën, en soms hoogst zeker en charismatisch: "In tegenstelling tot volslagen manie, zijn hypomanie lijders voldoende geschikt voor coherente gedachte en actie om aan dagelijkse activiteiten deel te nemen."

Ratio uit het raam
Zo gek is het trouwens niet dat een goed ondernemer een beetje gek moet zijn. Als je op een idee broedt moet je de ratio uit het raam slingeren. Iedereen die al wel eens een innovatief bedrijf heeft opgericht, weet dat vroeg of laat - en in Vlaanderen eerder vroeg dan laat - iemand je komt vertellen dat je krankzinnig bent. Dat er miljarden mensen op de planeet leven en dat de kans dat niemand anders al eerder met jouw idee op de proppen is gekomen statistisch nihil is. En dat je bij de spoorwegen ten minste weet om hoe laat je thuis bent.

Meer ruimte voor gekheid
En toch worden er elke week bedrijfjes geboren en komen ondernemers met nieuwe ideeën op de proppen. Jan Kriekels is een mooi voorbeeld van een gezellig gestoorde ondernemer die de verwarmingstoestellen van Jaga naar een nieuw heelal schiet. Net zoals Simon Dewulf van Creax met zijn innovatiebedrijf. Of Kamagurka die zijn zaakjes mooi voor elkaar heeft. We hebben dus meer ruimte voor gekheid nodig en minder argwaan tegenover non-conformisme. Het zou ons land kleuren en de economie doen opbeuren. Sommige durfkapitaalfondsen hebben zelfs testen ontwikkeld om de echte gekken van de gewone gekken te scheiden. Eentje die ook de gewone mafkezen uit het proces gooit hebben ze niet, anders zouden er geen goede ideeën en personen om in te investeren overschieten.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

donderdag 20 januari 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Auf wiedersehen, Flanders DC!

flandersdc

In september vorig jaar heb ik besloten om mijn Flanders DC pet aan de haak te hangen. Dat moment is nu officieel aangebroken. Nu Flanders DC stilaan volwassen wordt, is de tijd gekomen voor nieuw bloed. Want een organisatie die vernieuwing in het vaandel draagt, moet ook toepassen wat ze zelf predikt. Iets meer dan vijf jaar geleden zijn we van start gegaan met de vaststelling dat concurrentie op prijs of productiviteit de Vlaamse economie niet langer onderscheidt. Eenvoudig gezegd, er zal altijd wel een Vietnamees in Natrang zijn die een goedkopere wc-borstel maakt dan een stel Vlamingen. En terwijl België bovenaan het lijstje met productieve landen prijkt, blijkt in de praktijk dat dit betekent dat we veel met weinig mensen maken. En een economie die geen jobs creëert, is een beetje als seks zonder hoogtepunt. Dus moest Vlaanderen dringend uit een ander vaatje tappen om te groeien: innovatie.

Huis, tuin en keuken
Maar daar wrong de schoen. Toen we begonnen was dat woord enkel synoniem voor technologische innovatie en professoren in witte overjas. Terwijl wij net zoveel mogelijk mensen, bedrijven en overheden goesting wilden doen krijgen om te ondernemen en te innoveren. Dus kozen we voor ‘creativiteit' als vlag en probeerden we met initiatieven zoals De Bedenkers op televisie, Flanders DC Fellows voor de klas en GPS brainstorms in bedrijven de innovatiegedachte zelfs in huis, tuin en keuken ingang te doen vinden. Met resultaat tot in Amerika want dinsdag stonden De Bedenkers en de speculoospasta zelfs in de New York Times.

Containerbegrip
Vandaag moeten we opletten dat innovatie niet zo'n groot containerbegrip wordt dat het niets meer betekent. En dus moeten we onze woordenschat verfijnen en spreken over business model innovatie zoals Ikea of Ryanair. Procesinnovatie zoals Toyota dat aan de lopende band doet. Of marketinginnovatie zoals Bru het ooit voordeed. En verder kijken. Naar hoe de ervaringseconomie ons leven zal veranderen. En hoe de creatieve industrie de traditionele kan versterken. Een wc borstel van Philippe Starck gaat voor 14 keer de prijs van een Vietnamese over de toonbank. Daar ligt onze unieke toegevoegde waarde en onze toekomst als regio van het beeldverhaal, mode en design.

John Cleese
Ik ga de memorabele momenten missen zoals op die eerste dag in een kaal Leuvens lokaal met een oude schoolbank, zonder telefoon, potlood of papier maar wel met grote dromen in de boekentas. Of toen ik op ons eerste Creativity World Forum voor 1.200 gasten mocht aankondigen dat onze hoofdspreker, de heer John Cleese, die ochtend had afgebeld en de zaal in lachen uitbarstte omdat ze het een goede grap vonden. Behalve dat het echt was. Of toen Cleese het twee jaar later goed maakte, en hij vond dat ik er wat jong uitzag en en plein public vroeg: "Did they let you out of school this morning?" Memorabel. Net zoals onderhandelen met de Chinezen over de organisatie van ons roterend Forum of het live gaan van onze eerste website.

Enthousiasme
Maar wat ik echt zal missen is enthousiasme van die duizenden Vlamingen die we hebben aangestoken om uit hun kot te komen en te ondernemen. Het mooiste compliment vond ik, was onze doorlichting waaruit bleek dat we efficiënt werken maar vooral dat duizenden bedrijven Flanders DC "noodzakelijk achten voor hun bedrijfsvoering en innovatie". Dat is de verdienste van een sterk team dat elke dag opnieuw paraat staat om u te helpen met innoveren en ondernemen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

donderdag 17 februari 2011 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: De start van niets

bedrijfsbeheer participatiefonds

In het rijtje over maatregelen die hun doel voorbijschieten, hebben we het vandaag over Starteo. Want weet u nog dat u en ik miljarden in onze banken hebben gestopt toen die bijna omvielen? En dat de regeringen toen argumenteerden dat dat noodzakelijk was omdat banken kredieten zouden blijven verlenen aan starters en groeiers? En dat onze overheid daarom ook een aantal maatregelen invoerde om het starters gemakkelijker te maken aan krediet te raken? Tijd dus om de proef op de som te nemen en te kijken wat er gebeurt als je gebruik wil maken van een federale maatregel om het ondernemerschap aan te zwengelen.

Starteo
U wist het waarschijnlijk niet, maar ons land heeft een instelling die het federale participatiefonds heet. Dat fonds heeft een bijzonder interessante maatregel uitgedacht voor starters onder de originele naam Starteo. De meeste starters hebben immers een lening nodig, maar de terugbetaling daarvan brengt enorme kosten mee die de eerste jaren van een opstart bijzonder zwaar wegen. Mensen die de sprong naar het ondernemerschap wagen, kunnen dus best een duwtje in de rug gebruiken. Een slimme maatregel dus, die maakt dat Belgen die een zaak beginnen, een rentetarief kunnen genieten dat tot een volle procent lager is dan dat van uw bank. U hoeft het eerste jaar geen kapitaal terug te betalen en enkel een minimum aan waarborgen ter beschikking te stellen. En u kunt 24 maanden op gratis begeleiding rekenen. Interessant.

Enkel via bank
Alleen zit er een addertje in het gras bij de praktische uitvoering. U kunt Starteo enkel aanvragen via uw bank, die u de helft van uw krediet moet lenen. Tot daar geen probleem. Het kan immers niet de bedoeling zijn dat de overheid risico's afdekt die particuliere spelers niet willen bekijken. Alleen bleek bij een snelle rondvraag dat op zijn minst twee van de vier grotere banken van ons land weigeren met het systeem te werken. Reden? Veel te omslachtig. Dan is je keuze als kredietaanvrager al gauw beperkt.

Time is money
Bij navraag bij de twee overblijvende banken wordt het volgende probleem al snel duidelijk. Het adagium 'time is money', toch bekend in de bancaire en ondernemingswereld, blijkt nog niet tot de wereld van Starteo doorgedrongen. Je moet op zijn minst op twee maanden rekenen om een antwoord te krijgen van het federale participatiefonds. Een eeuwigheid als je een investeringsbeslissing moet nemen onder tijdsdruk als starter. Stel: je wilt een huurovereenkomst afsluiten voor een handelspand en moet binnen de twee weken beslissen. Dan werk je best niet met Starteo. Daarbij komt dat alle correspondentie met het federale participatiefonds per aangetekende zending moet gebeuren. Hallo? Ik dacht dat we al in 2011 waren. Dus vraag ik me af hoeveel starters er jaarlijks effectief gebruikmaken van Starteo.

Eén dossier per jaar
Bij de zetel van BNP Paribas Fortis in een provinciehoofdstad kunnen ze zich welgeteld één dossier voor de geest halen dat vorig jaar is goedgekeurd. Bij de kredietafdeling van een groot Dexia-kantoor kon niemand zich een Starteo-dossier voor de geest halen. Zou een federaal parlementslid eens willen vragen hoeveel geld er jaarlijks wordt opzijgezet voor die maatregel en hoeveel ervan gebruik wordt gemaakt? Vreemd trouwens dat zo'n maatregel nog altijd federaal genomen wordt, terwijl de bevoegdheid voor het stimuleren van de economie op regionaal vlak ligt. Ik vrees dat ik nu wel naar mijn Starteo-lening kan fluiten, maar ik weet alleszins dat er nog een instelling is die we kunnen regionaliseren en hervormen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

maandag 13 juni 2011 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Geen goesting

goesting

Vorige week stak Luc Bertrand de lont aan het kruitvat met kritiek op het siberisch ondernemingsklimaat in ons land en de rol van de federale regering daarin. Dat ene interview bleek de spreekwoordelijke sneeuwvlok. Het ondernemersongenoegen nam daarna de vorm van een instantlawine aan. Op radio, televisie en het internet gingen ondernemers zoals Wouter Torfs en Jef Colruyt aan de alarmbel hangen. Maar al snel werd het tegenoffensief ingezet. De representativiteit van de ondernemersorganisaties werd in twijfel getrokken. Er werd geopperd dat als je niets te verbergen hebt, je toch ook niets te vrezen hebt van fraudejagers. En volgens een rode regeringsfunctionaris ging al dat gemekker gewoon over de hogere autobelasting.

Didactiek
Als er zo'n ravijn tussen politiek en werkelijkheid gaapt, is het tijd voor een didactische uitleg. Eerst en vooral, dit hele debat gaat niet over belastingen maar over goesting. De goesting om risico te nemen om daarme jobs te creëren en er zelf beter van te worden. Dit verhaal is geen verhaal van bekende ondernemers zoals Luc, Wouter en Jef maar vooral dat van Dries, Sandra en Bart. Onbekende jongeren die samen een bedrijfje willen beginnen en zo ons land vooruit helpen. Maar die daar behoorlijk gek voor moeten zijn als ze uittellen wat ze overhouden. Een voorbeeld om één en ander duidelijk te maken.

1.000 euro wordt 50 euro
Stel dat onze drie jongeren er in slagen om 1000 euro aan diensten te verkopen aan een klant. Ondernemer Bart Dewaele berekende op zijn website hoeveel ze dan verdienen. Van de 1000 euro diensten moet 21% naar de BTW. Ze houden dus nog 826 euro over. Gemiddeld besteedt een dienstenonderneming 72% aan loonkost of in dit geval bijna 600 euro. Daar moet 32% van naar de sociale zekerheid, met als resultaat dat je medewerker 400 euro bruto loon overhoudt. Na RSZ en bedrijfsvoorheffing wordt dat netto 246 euro. Je klant heeft 1000 euro betaald,na BTW en loonkosten blijft nog 231 euro over. Als we ervan uitgaan dat het geen crisis is en onze drie starters 10% marge halen ophun omzet, spreken we dus over 83 euro. Maar daar moet nog venootschapsbelasting van af en dus eindig je met ongeveer 60 euro nettowinst. Als je die wilt uitkeren in de vorm van een dividend, blijft er 50 euro over. In dit geval, gedeeld door drie.

Pestbelastingen
Hun boekhouder zal hen daarna met de regelmaat van de klok attent maken op fijne regeringsbeslissingen, zoals deze. Voortaan mag je je aan een boete van 100 euro verwachten als je je BTW aangifte één dag te laat betaalt. U vergeet een kasticket mee te geven? 50 euro boete. Vergeet u een factuur zeven jaar te bewaren? Dat kost je 1.000 euro. Voor "louter toevallige onregelmatigheden" op je aangifte betaal je 80 euro boete. "Andere onregelmatigheden" kosten je 500 euro. Nu wil ik graag het verschil kennen tussen een 'louter toevallige' en een 'andere' onregelmatigheid. En dan wil ik weten wie er nog nooit een dag te laat, met een verkeerde mededeling of van een verkeerde rekening heeft overgeschreven. Juist.

Wakker liggen
Als je je spaargeld op het spel zet, je huis in pand geeft en 's nachts wakker ligt van je lening, je medewerkers' volgende loonbrief of hoe je aan je vrouw kan uitleggen dat als het fout gaat je alles kwijt bent, dan zijn wantrouwen, torenhoge belastingen en arbitratiteit je deel in ons land. Die doen goesting als sneeuw voor de zon smelten. Maar meer goesting is nu net de enige relancemaatregel die werkt. Daarom is dit geen verhaal over de bedrijfswagen van de zelfstandige maar over de toekomst van ons land, jobs en wie daar nog 's nachts nog van wilt wakker liggen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 05 oktober 2012 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy