Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven crisis open vld europa campagne ondernemerschap ondernemen begroting belastingen jobs onderwijs vlaanderen ondernemers vrouwen eu taal flanders dc kapitalisme subsidies banken overheid voorzittermei/2013 apr/2013 maa/2013 feb/2013 jan/2013 dec/2012 nov/2012 okt/2012 sep/2012 aug/2012 jul/2012 jun/2012 mei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Blogitems met de tag: Jobs
Grijze tijgers
Volgens de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid telt ons land op het einde van dit jaar 99.000 extra werklozen. Volgens de Oeso zal de werkloosheidsgraad in Europa tot 10% aangegroeid zijn op het einde van het jaar. Een interessante vraag is wie die extra werklozen zullen zijn? De beschikbare cijfers laten een en ander vermoeden. Er is iets vreemds aan de hand: jongeren verliezen massaal hun job. In de categorie onder de 25 jaar zijn er 30% meer werklozen. Dat valt te verklaren omdat bedrijven vaak afscheid nemen van onlangs aangenomen personeel of uitzendwerkers. Bij de leeftijdsgroep tussen de 25 en de 50 jaar stijgt de werkloosheid 'maar' met de helft in vergelijking met de jongeren, plus 15%. Bij werknemers ouder dan 50 neemt de werkloosheid slechts met 5% toe. In de tranche tussen de 50 en 55jaar neemt ze zelfs af.
Dit fenomeen blijft niet beperkt tot België. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld zijn er nu meer 55-plussers aan de slag dan een jaar geleden (900.000) maar minder (2,9 miljoen) uit de groep tussen de 25 en 44jaar. Dat is een vreemde trend want oudere werkkrachten zijn per definitie dure werkkrachten. En toch willen bedrijfsleiders hun oudere werknemers houden. Zoals bij Boeing, dat lering getrokken heeft uit zijn besparingen in de jaren negentig. Toen moesten er duizenden mensen afvloeien en daarvoor had het bedrijf een vrijwillig vertrekprogramma opgezet. Het resultaat was dat een flink pak oudere werknemers het voor bekeken hield. Daardoor kampte Boeing nog jaren later met een gebrek aan ervaren personeel. Eind januari kondigde het bedrijf opnieuw aan dat er 10.000 jobs moesten verdwijnen. Deze keer zonder vrijwillig vertrekprogramma uit vrees de meest geoefende medewerkers kwijt te spelen.
Dat is goed nieuws voor vijftigplussers. Maar is het ook goed nieuws voor ons allemaal? Want handicapt een economie met een groter aantal oudere werknemers zichzelf niet op het vlak van innovatie? We associëren innovatie immers met jonge breinen. Het antwoord op die vraag is 'neen'. Uit een studie van meer dan zevenhonderd Nobelprijslaureaten blijkt dat vernieuwers in een steeds kortere periode van hun carrière productief zijn. Maar de leeftijd waarop ze een doorbraak realiseren, wordt steeds hoger. In het begin van de 20ste eeuw boekten Nobelprijswinnaars gemiddeld een doorbraak rond hun 36ste. Die leeftijd schoof tussen 1935 en 1965 op met gemiddeld twee jaar. Nu ligt die leeftijd al rond de 40jaar. Vorsers beneden de30 kunnen nu veel minder dan honderd jaar geleden een inventie op hun naam schrijven, behalve wanneer het gaat over nieuwe onderzoeksterreinen. Dat zou een uitleg kunnen zijn die de doorbraken van Page, Brin en consorten op jonge leeftijd verklaart. Na de (internet)revolutie stijgt de leeftijd weer waarop wetenschappers grote ontdekkingen doen.
Dat je niet jong hoeft te zijn om met een goed idee voor de dag te komen, bewijst het tv-programma De Bedenkers. Vlamingen kozen massaal voor het Papiermaatje van senior Sonia Wyllinck en de sliplift van de nog oudere Pierre Van Den Broeck. Ook onze Belgische Nobelprijswinnaars werden op steeds latere leeftijd gelauwerd. Corneille Heymans was46 en Jules Bordet was49 toen ze de Nobelprijs geneeskunde ontvingen in respectievelijk 1938 en 1919. Christian de Duve was57 toen hij de prijs voor geneeskunde kreeg in 1974 en Ilya Prirogine60 toen hij in 1977 de Nobelprijs voor chemie in de wacht sleepte. Er zit dus nog muziek in oude knarren maar hun ervaring komt het best tot haar recht wanneer jonge en oude werknemers bewust in duo of in groep samenwerken. Meer oudere mensen aan de slag is dus niet enkel goed voor het betalen van de pensioenen, maar ook om het economisch weefsel van ons land te vernieuwen.
donderdag 02 april 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
We beginnen eraan: 3.000 Nieuwe jobs in Machelen-Vilvoorde
Groen licht voor superproject Machelen: 3.160 nieuwe banen
Over twee jaar kan Bart Verhaeghe eindelijk beginnen te bouwen aan het futuristische complex Uplace Machelen. Het project levert 3.160 jobs op. Had Vlaams minister Patricia Ceysens niet op de valreep groen licht gegeven voor de investering van 560 miljoen euro, dan liep de lijdensweg van Bart Verhaeghe uit tot in 2019. Ondernemer Verhaeghe (43) bouwt wereldwijd vastgoedcomplexen waarbinnen wonen, werken en vrije tijd gecombineerd worden. Uplace Machelen, op de 8,5ha van het vroegere Marly-Carcoke, moet zijn visitekaartje in eigen land worden: tienduizenden vierkante meters woningen, hotelkamers, attracties, ervaring- en conceptwinkels, kantoren en openbare ruimte. De 3.160 voltijdse jobs plus de 120.000 mandagen voor de bouw zijn een godsgeschenk voor de noordrand van Brussel.
Zie ook http://www.lorinparys.be/index.php/lp/mediatheek/
Verhaeghe zit al drie jaar ongeduldig te kijken naar zijn maquette. Want hij botste tot nog toe op een muur van regels. Zijn project moet passen in het START-plan voor Zaventem, het masterplan voor de Vlaamse rand rond Brussel en het tweede masterplan voor Vlaams-Brabant. En dan moest Uplace ook nog passen in het brownfield-decreet van twee jaar geleden. Dat moedigt ondernemers in theorie aan om vervuilde terreinen te saneren en te ontwikkelen - maar in de praktijk zorgde het vooral voor vertragingen.
In februari slaakte Verhaeghe een noodkreet: als de Vlaamse regering de knopen niet doorhakte vóór 7juni, zou zijn project nog veel meer vertraging oplopen. Vlaams minister Patricia Ceysens (Open VLD) bracht gisteren goed nieuws: er worden achttien brownfield-projecten goedgekeurd op de laatste bijeenkomst van de Vlaamse regering op 29mei. Samen zijn ze goed voor 1miljard euro investeringen en tienduizend jobs.
Met een investering van 560 miljoen euro weegt Uplace het zwaarst op deze lijst. De eveneens goedgekeurde ontwikkeling van de 75ha van Petroleum Zuid in Antwerpen is goed voor 4.000 voltijdse jobs, al komen die er pas tegen 2020. In haar lijstje gaf Ceysens Verhaeghe trouwens een speciale vermelding: 'Uplace heeft op een meer dan kennelijke wijze zijn stabiliteit, slaagkans en relevantie aangetoond.'
Bart Verhaeghe is tevreden: 'De overheid gelooft in ons en belooft ons te helpen om de volgende hordes snel en efficiënt te nemen. Een enorme aanmoediging om door te zetten, zodat we tegen 2015 kunnen openen. Zonder deze beslissing was het wellicht 2019 geworden.'
'Blijft het feit dat een ontwikkeling van tien jaar twee tot drie keer langer is dan in de buurlanden. Vlaanderen heeft de vele Europese regels zeer streng omgezet, zodat veranderen bij ons een log en langdurig proces werd. Kunnen we ons dat nog permitteren in tijden van crisis?' (fds)
Bron: Nieuwsblad 13 mei 2009
woensdag 13 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Club Brugge en Uplace kijken uit naar volgende stap in stadiondossier: vergadering op 2 juni
Plenaire vergadering gepland op 2 juni -Club Brugge en Uplace kijken uit naar volgende stap in Brugs stadiondossier
Op 2 juni vindt de plenaire vergadering plaats waarin het afbakeningsproces van het regionaalstedelijk gebied Brugge, en dus ook het Brugse stadiondossier, besproken wordt. Club Brugge kijkt alvast uit naar deze volgende, concrete stap in de realisatie van zijn nieuwe stadion. "Nadat de Vlaamse regering in april het pad effende voor een nieuw Club-stadion met winkelcentrum in Loppem, betekent deze plenaire vergadering opnieuw vooruitgang in het dossier. Vanzelfsprekend zal Club Brugge constructief meewerken. We kijken uit naar een positieve samenwerking met alle betrokkenen," aldus Filips Dhondt, general manager van Club Brugge.
Overtuigend
Het stadionplan uitgewerkt door Club Brugge en ontwikkelaar Uplace voorziet een ruim, modern en comfortabel stadion dat beantwoordt aan de nieuwste UEFA-normen en dat de kandidatuur van België voor het WK 2018 ondersteunt. Loppem kwam als beste locatie uit een onafhankelijke studie die 16 sites in het Brugse vergeleek. De Vlaamse regering bevestigde de keuze voor Loppem door de site waarin het stadion zal komen mee op te nemen in het stedelijk gebied. De locatie voldoet bovendien aan alle ruimtelijke behoeften: voor het nieuwe stadion, de parking en het winkelcentrum is immers minimum 34,7 ha nodig.
De Vlaamse regering besliste dat het stadion gefinancierd kan worden door een aanpalend winkelcentrum. Uit een waslijst aan alternatieve studies kwam dit winkelcentrum als enige realistisch, duurzaam en haalbaar financieringsmiddel naar voor. De overheid zal enkel instaan voor de ontsluiting van het stedelijk gebied.
Vastberaden
In januari 2007 stelde Club Brugge zijn stadionplannen voor het eerst voor. Volgens Filips Dhondt hebben Club Brugge en Uplace sindsdien niets van hun vastberadenheid verloren: "In de twee en een half jaar sinds we onze stadionplannen voorstelden is er veel veranderd, niet in het minst de economische situatie. Het stadionproject zoals het thans voorligt, blijft echter fundamenteel solide. Het enthousiasme van de Club, Uplace en onze sponsors om het nieuwe stadion te realiseren is dus onverminderd."
Het nieuwe stadion van Club Brugge betekent een win-win situatie voor de hele regio op sportief, sociaal en economisch vlak. Met de plenaire vergadering komt het stadion - en de 1.200 permanente jobs die het zal creëren - opnieuw een stap dichterbij.
vrijdag 29 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Brussels Absurdistan
Uit de crisis raken doe je door meer jobs te creëren. Meer werk komt er door meer investeringen. Die aanmoedigen is een taak van de overheid. En daar is nog werk. Want we pakken graag uit met onze hoofdstad in het buitenland om het buitenland naar onze hoofdstad te lokken. We zetten daar campagnes voor op poten. We hebben daar mensen voor die buiten onze grenzen hun uiterste best doen om investeerders naar hier te halen. En af en toe hebben we zoiets als de notionele intrestaftrek om geldschieters over de brug te halen. Maar al die goede bedoelingen zetten geen zoden aan de dijk als we ons niet bevrijden van enkele zelf verzonnen handicaps.
Zo zat ik gisteren in een debat. Over de toekomst van Brussel. Ik heb er veel opgestoken over onze hoofdstad. En veel mijn wenkbrauwen gefronst over het verhaal van Proximedia. Stel u even voor. U bent de baas van Proximedia. Het adres van uw hoofdzetel is Humaniteitslaan 16 in Anderlecht. Het gebouw van waaruit uw bedrijf zijn belangrijkste operaties uitvoert staat een beetje verder in dezelfde straat. Humaniteitslaans 237. Dat is uiteraard niet enkel in een andere gemeente maar ook in een ander gewest. Anderlecht is Brussel, Drogenbos Vlaanderen. Maar dat had even goed de maan of Timboektoe kunnen zijn voor sommige instanties in ons land.
Want alhoewel een werknemer op nummer 16 en 237 exact hetzelfde verdient, kost die in Anderlecht een pak meer dan die in Drogenbos. Dat kom omdat de sociale lasten in beide gewesten substantieel verschillen. Maar de bediende op de Humaniteitslaan 16 moet zijn sociale documenten wel verplicht in zijn eigen taal ontvangen, anders loopt de werkgever een sanctie op. Op nummer 237 krijgt diezelfde werkgever een sanctie als hij een Franstalig document aan een Franstalige werknemer bezorgt. Daar moeten al zijn werknemers Nederlandstalige documenten krijgen. Verwarrend? In elk geval bijzonder aantrekkelijk voor het rekruteren van buitenlandse investeerders.
Maar het kan nog gekker. De Budasteenweg in Machelen, vlak naast de grens met het hoofdstedelijk gewest, is de oost-west verbinding tussen de Woluwelaan en de Schaarkbeeklei, die beide van noord naar zuid lopen. Een zone met veel bedrijfsactiviteit. Nu is daar iets vreemds mee aan de hand. In plaats van rechtdoor te lopen maakt de straat een hoek van negentig graden. Oorzaak? Beide gewesten geraken het niet eens over het doortrekken van de weg die de pech zou hebben daardoor ook op Brussels grondgebied te komen liggen. Ondertussen maakt de geheel Vlaamse oplossing weinig indruk bij de transportbedrijven die in de buurt gevestigd zijn.
Er is dus een gebrek aan coördinatie, hoor je politici in koor vertellen, en daardoor verliezen we kansen. Maar zelfs binnen één regering lijkt het met dat coördineren ook niet echt mee te vallen. Zo is er een Brusselse staatsecretaris bevoegd voor mobiliteit. Leuk denk je dan. Iemand die een geïntegreerd beleid kan opzetten voor één van de meest prangende uitdagingen van onze hoofdstad. Maar wat lezen we op zijn visitekaartje? De betrokken Staatssecretaris is wel bevoegd voor mobiliteit maar ‘met uitsluiting van de bevoegdheid over de MIVB en de infrastructuur van het openbaar vervoer, en met uitsluiting van het parkeerbeleid en Cambio.' Gelukkig heeft hij nog wat te zeggen over de verkeersreglementering, maar dan wel ‘met uitzondering van de bevoegdheid inzake de aanvullende reglementen van de politie over het wegverkeer voor de gewestwegen'. De vertegenwoordiging van het Gewest bij de Interministeriële Conferentie voor Mobiliteit, Infrastructuur en telecommunicatie en de besprekingen aangaande het Gewestelijk Expressnet? Die deelt hij met de Brusselse minister van mobiliteit.
Zulke toestanden resulteren dus wereldwijd in krantenartikels zoals dat van afgelopen woensdag. ‘Als ik eraan denk hoeveel het kostte om vanuit Brussel zaken te doen, krijg ik nog altijd tranen in mijn ogen.' Dixit een huilende Richard Branson. Hij beschrijft daarin hoe hij niet snel genoeg kon weg zijn uit onze hoofdstad met zijn luchtvaartmaatschappij.
Tegen een internationale bestseller van Branson is geen enkele reclamecampagne voor buitenlandse investeerders opgewassen. We kunnen het dus beter gebruiken als aanleiding om zelf eerst grote kuis te houden. En daarna pas de hort op te trekken om jobs naar hier te halen.
vrijdag 16 oktober 2009 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Jobs!
Als er één thema is waar iedereen de mond van vol heeft in het midden van een economische crisis dan zijn het jobs. Het probleem is eenvoudig: er zijn er te weinig en we hebben er meer nodig. Je zou dus denken dat iedereen die er één wil bijmaken het leven makkelijk wordt gemaakt. De werkelijkheid pakt anders uit. Concreet, als u als starter een eerste werknemer wil aanwerven dan gaat dat ongeveer als volgt.
Hallokes
Eerst contacteert u een sociaal secretariaat en die sturen u een formulier met vragen waar u het in Keulen van hoort donderen over het referentiefunctienummer en de arbeidsongevallen risicoklasse van uw eerste werknemer. Dan vult u een RSZ procuratie in en sluit u een arbeidscontract af waarvoor u het paritair comité en de CO² uitstoot van de firmawagen moet kennen. Vervolgens moet u aankloppen bij een arbeidsongevallenverzekeringsmaatschappij. Daar sluit u een polis af, uiteraard nadat u daarvoor het nodige papierwerk in orde hebt gebracht. U moet zich vervolgens aansluiten bij een kinderbijslagfonds, registreren voor maandelijkse loonadministratie, een bankvolmacht toekennen voor RSZ voorheffingen en een verklaring ondertekenen over het bijhouden van sociale documenten. Uiteraard moet u een arbeidsreglement opmaken, collectieve vakanties inplannen, een preventiedienst onder de arm nemen en bent u wettelijk verplicht een alcohol- en drugsbeleid uit te werken. Ook als u gezellig met zijn tweetjes in een gloednieuwe startup werkt. Daar bent u gerust een halve dag zoet mee.
28 banenplannen
Maar het gekke is dat als u gebruik wil maken van één van de 28 banenplannen van de overheid om mensen die moeilijk aan werk geraken werk te geven, dan bent u pas vertrokken. Eerst moet u uitzoeken welk banenplan van toepassing is. Zo krijgt u bijvoorbeeld een onwaarschijnlijk voordelige regeling wanneer u iemand aanwerft met een RVA Activa kaart, voorbehouden voor langdurige werklozen. Als werkgever krijgt u daardoor niet enkel een fikse korting op uw werkgeversbijdragen en dat voor bijna drie jaar, de federale overheid betaalt zelfs een deel van het nettoloon van de werknemer. Dat voordeel is vorige maand zelfs nog uitgebreid. Uiteraard kan u enkel van dit banenplan genieten als u eerst een extra halve dag formulieren invult, addenda aan het arbeidscontract afsluit en overheidstaal ontcijfert. U krijgt een uitleg waarop staat dat een Activa werknemer elke maand een 'C78 voor het voordeel C4' (sic) ontvangt, die C78 moet uw werknemer vervolgens bij haar uitbetalingsinstelling indienen om de werkuitkering te ontvangen. Let wel, 'het bedrag van de RSZ-bijdrage vermindering wordt geproportioneerd op basis van de trimesteriële tewerkstellingsbreuk en een correctiefactor.' Dat spreekt voor zich.
De verzanding van een goed idee
Ja, de regering maakte de drie eerste werknemers goedkoper maar op die manier neutraliseert oeverloze paperasserij en mysterieus taalgebruik een goed idee tot een dag werk voor wie werk wil verschaffen. En tot extra geld en belastingen dat burgers en ondernemers moeten ophoesten om adviseurs te betalen en voor de overheid om al die paperassen kan verwerken. Wil iemand het netto effect van zo'n maatregel nog eens uitrekenen? Want terwijl iedereen het erover eens is dat jobs de motor van onze economie zijn, maakt niemand het echt makkelijk om iemand aan te nemen. Vervolgens vinden we maatregelen uit waarbij de overheid zelfs een deel van het nettoloon van eerste werknemers betaalt maar maken we het zo ingewikkeld dat je een beetje gek moet zijn om eraan te beginnen. En dan krabben we ons in het haar en vragen we ons af hoe we de economie kunnen stimuleren zonder dat het de regering, die al maar één been heeft, het andere been kost. Soms is de oplossing zo simpel dat ze ons recht in de ogen staart.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 12 oktober 2012 - Geef je commentaar (2)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
De lat van Tia
Op Radio 1 was er deze week een gesprek met een meneer van de vakbond. De aanleiding was dat de werkloosheids- vergoedingen vanaf deze maand sneller zullen dalen in de tijd. Een debat kon je dat gesprek niet noemen, want de vakvereniging vond dat een slecht idee, de andere gast in de studio deed het zo mogelijk af als een nog slechter idee. Het interview met de werkloze dat als inleiding diende, moest eveneens illustreren dat het een abominabel plan was. Het probleem volgens de meneer van de vakbond was dat werkgevers ‘de lat zo hoog leggen voor sollicitanten dat zelfs Tia Hellebaut er niet over kan. Werkgevers moeten hun verantwoordelijkheid nemen en kansen bieden'.
Slikken
Toen moest ik slikken. Want net deze week schoof mijn wederhelft enkele sollicitaties onder mijn neus. Hij zoekt opticiens/verkopers voor zijn bedrijf en kreeg welgeteld acht kandidaturen in zijn mailbox. Een kleine bloemlezing uit het ingezonden proza:
Vlaams, spraak en schrift
Eerst was er de dame die op haar cv onder de rubriek ‘Talen' vermeldde dat ze vlot ‘Vlaams: spraak en schrift' beheerste. Iets waarvan ze vervolgens in de rest van haar cv duidelijk afstand nam, toen ze onder meer haar ervaring in de verf zette als verkoopster in een ‘outlet schop van kledij' en naderhand als ‘casierster' en assistente in een ‘oogartsen cliniek'.
Vacatuur
Een dame uit Sint-Niklaas, met een principiële afkeer van hoofdletters en leestekens, kwam overtuigend uit de hoek: ‘ik heb net u vacatuur gezien en ik ben heel geintereseerd en ben bereik om u te helpen heb nog ni gewerkt in winkel maar ik ben iemand dat heel snel bij leert ik hoop ook dat ik snel iets van u hoor mvg.' Was niet getekend.
Stijlvolle heer
Of neem de ‘stijlvolle heer' die ‘een correct taalgebruik in het Nederlands toch wel belangrijk' vond, om vervolgens Nederlands als zijn ‘moerdertaal' op te lijsten en zijn ‘computertechnische slagvaardigheden' te benadrukken. Hij was eveneens zo vriendelijk te vermelden dat een telefoontje naar zijn huidige werkgever voor een referentie niet hoefde, want die zou toch negatief zijn.
Een andere vlijtige sollicitante deelde vol enthousiasme mee dat ze ‘geintersseerd' was, openstond ‘voor nieuwe dingens' en of we haar ‘gelieve iets zouden willen laten weten'. Dat was de volledige inhoud van haar schrijven. Een cv vond ze duidelijk niet de moeite.
CV? Nee
En daar stond ze niet alleen mee, want een heer uit Antwerpen belde en vertelde dat de VDAB hem de vacature had doorgestuurd. Gevraagd naar zijn kwalificaties, legde hij uit dat hij vandaag als havenarbeider aan de slag was, maar dat hij dacht dat een functie als winkelbediende wel iets voor hem was. Of hij ook een cv had? Neen, was dat iets op de computer?
Ten slotte was er de jongedame, werkzaam in een nagelsalon, die er rotsvast van overtuigd was dat een job als opticien haar op het lijf was geschreven. Er is weinig tot geen verschil tussen nagels en ogen, toch?
Iedereen verantwoordelijk
Werkgevers willen hun verantwoordelijkheid nemen, maar mogen we dat van werknemers ook vragen? Ik heb veel respect voor de aanpak van de VDAB in het algemeen, maar er is nog ruimte voor verbetering in het coachen en opleiden van sollicitanten.
Dus over die lat van Tia: kunnen we afspreken dat we ze bovengronds houden?
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 02 november 2012 - Geef je commentaar (3)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
