Blogitems met de tag: Jobs

Grijze tijgers

Volgens de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid telt ons land op het einde van dit jaar 99.000 extra werklozen. Volgens de Oeso zal de werkloosheidsgraad in Europa tot 10% aangegroeid zijn op het einde van het jaar. Een interessante vraag is wie die extra werklozen zullen zijn? De beschikbare cijfers laten een en ander vermoeden. Er is iets vreemds aan de hand: jongeren verliezen massaal hun job. In de categorie onder de 25 jaar zijn er 30% meer werklozen. Dat valt te verklaren omdat bedrijven vaak afscheid nemen van onlangs aangenomen personeel of uitzendwerkers. Bij de leeftijdsgroep tussen de 25 en de 50 jaar stijgt de werkloosheid 'maar' met de helft in vergelijking met de jongeren, plus 15%. Bij werknemers ouder dan 50 neemt de werkloosheid slechts met 5% toe. In de tranche tussen de 50 en 55jaar neemt ze zelfs af.

Dit fenomeen blijft niet beperkt tot België. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld zijn er nu meer 55-plussers aan de slag dan een jaar geleden (900.000) maar minder (2,9 miljoen) uit de groep tussen de 25 en 44jaar. Dat is een vreemde trend want oudere werkkrachten zijn per definitie dure werkkrachten. En toch willen bedrijfsleiders hun oudere werknemers houden. Zoals bij Boeing, dat lering getrokken heeft uit zijn besparingen in de jaren negentig. Toen moesten er duizenden mensen afvloeien en daarvoor had het bedrijf een vrijwillig vertrekprogramma opgezet. Het resultaat was dat een flink pak oudere werknemers het voor bekeken hield. Daardoor kampte Boeing nog jaren later met een gebrek aan ervaren personeel. Eind januari kondigde het bedrijf opnieuw aan dat er 10.000 jobs moesten verdwijnen. Deze keer zonder vrijwillig vertrekprogramma uit vrees de meest geoefende medewerkers kwijt te spelen.

Dat is goed nieuws voor vijftigplussers. Maar is het ook goed nieuws voor ons allemaal? Want handicapt een economie met een groter aantal oudere werknemers zichzelf niet op het vlak van innovatie? We associëren innovatie immers met jonge breinen. Het antwoord op die vraag is 'neen'. Uit een studie van meer dan zevenhonderd Nobelprijslaureaten blijkt dat vernieuwers in een steeds kortere periode van hun carrière productief zijn. Maar de leeftijd waarop ze een doorbraak realiseren, wordt steeds hoger. In het begin van de 20ste eeuw boekten Nobelprijswinnaars gemiddeld een doorbraak rond hun 36ste. Die leeftijd schoof tussen 1935 en 1965 op met gemiddeld twee jaar. Nu ligt die leeftijd al rond de 40jaar. Vorsers beneden de30 kunnen nu veel minder dan honderd jaar geleden een inventie op hun naam schrijven, behalve wanneer het gaat over nieuwe onderzoeksterreinen. Dat zou een uitleg kunnen zijn die de doorbraken van Page, Brin en consorten op jonge leeftijd verklaart. Na de (internet)revolutie stijgt de leeftijd weer waarop wetenschappers grote ontdekkingen doen.

Dat je niet jong hoeft te zijn om met een goed idee voor de dag te komen, bewijst het tv-programma De Bedenkers. Vlamingen kozen massaal voor het Papiermaatje van senior Sonia Wyllinck en de sliplift van de nog oudere Pierre Van Den Broeck. Ook onze Belgische Nobelprijswinnaars werden op steeds latere leeftijd gelauwerd. Corneille Heymans was46 en Jules Bordet was49 toen ze de Nobelprijs geneeskunde ontvingen in respectievelijk 1938 en 1919. Christian de Duve was57 toen hij de prijs voor geneeskunde kreeg in 1974 en Ilya Prirogine60 toen hij in 1977 de Nobelprijs voor chemie in de wacht sleepte. Er zit dus nog muziek in oude knarren maar hun ervaring komt het best tot haar recht wanneer jonge en oude werknemers bewust in duo of in groep samenwerken. Meer oudere mensen aan de slag is dus niet enkel goed voor het betalen van de pensioenen, maar ook om het economisch weefsel van ons land te vernieuwen.

donderdag 02 april 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

We beginnen eraan: 3.000 Nieuwe jobs in Machelen-Vilvoorde

Groen licht voor superproject Machelen: 3.160 nieuwe banen
Over twee jaar kan Bart Verhaeghe eindelijk beginnen te bouwen aan het futuristische complex Uplace Machelen. Het project levert 3.160 jobs op. Had Vlaams minister Patricia Ceysens niet op de valreep groen licht gegeven voor de investering van 560 miljoen euro, dan liep de lijdensweg van Bart Verhaeghe uit tot in 2019. Ondernemer Verhaeghe (43) bouwt wereldwijd vastgoedcomplexen waarbinnen wonen, werken en vrije tijd gecombineerd worden. Uplace Machelen, op de 8,5ha van het vroegere Marly-Carcoke, moet zijn visitekaartje in eigen land worden: tienduizenden vierkante meters woningen, hotelkamers, attracties, ervaring- en conceptwinkels, kantoren en openbare ruimte. De 3.160 voltijdse jobs plus de 120.000 mandagen voor de bouw zijn een godsgeschenk voor de noordrand van Brussel.

Zie ook http://www.lorinparys.be/index.php/lp/mediatheek/ 

Verhaeghe zit al drie jaar ongeduldig te kijken naar zijn maquette. Want hij botste tot nog toe op een muur van regels. Zijn project moet passen in het START-plan voor Zaventem, het masterplan voor de Vlaamse rand rond Brussel en het tweede masterplan voor Vlaams-Brabant. En dan moest Uplace ook nog passen in het brownfield-decreet van twee jaar geleden. Dat moedigt ondernemers in theorie aan om vervuilde terreinen te saneren en te ontwikkelen - maar in de praktijk zorgde het vooral voor vertragingen.

In februari slaakte Verhaeghe een noodkreet: als de Vlaamse regering de knopen niet doorhakte vóór 7juni, zou zijn project nog veel meer vertraging oplopen. Vlaams minister Patricia Ceysens (Open VLD) bracht gisteren goed nieuws: er worden achttien brownfield-projecten goedgekeurd op de laatste bijeenkomst van de Vlaamse regering op 29mei. Samen zijn ze goed voor 1miljard euro investeringen en tienduizend jobs.

Met een investering van 560 miljoen euro weegt Uplace het zwaarst op deze lijst. De eveneens goedgekeurde ontwikkeling van de 75ha van Petroleum Zuid in Antwerpen is goed voor 4.000 voltijdse jobs, al komen die er pas tegen 2020. In haar lijstje gaf Ceysens Verhaeghe trouwens een speciale vermelding: 'Uplace heeft op een meer dan kennelijke wijze zijn stabiliteit, slaagkans en relevantie aangetoond.'

Bart Verhaeghe is tevreden: 'De overheid gelooft in ons en belooft ons te helpen om de volgende hordes snel en efficiënt te nemen. Een enorme aanmoediging om door te zetten, zodat we tegen 2015 kunnen openen. Zonder deze beslissing was het wellicht 2019 geworden.'
'Blijft het feit dat een ontwikkeling van tien jaar twee tot drie keer langer is dan in de buurlanden. Vlaanderen heeft de vele Europese regels zeer streng omgezet, zodat veranderen bij ons een log en langdurig proces werd. Kunnen we ons dat nog permitteren in tijden van crisis?' (fds)

Bron: Nieuwsblad 13 mei 2009

woensdag 13 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Club Brugge en Uplace kijken uit naar volgende stap in stadiondossier: vergadering op 2 juni

Plenaire vergadering gepland op 2 juni -Club Brugge en Uplace kijken uit naar volgende stap in Brugs stadiondossier

Op 2 juni vindt de plenaire vergadering plaats waarin het afbakeningsproces van het regionaalstedelijk gebied Brugge, en dus ook het Brugse stadiondossier, besproken wordt. Club Brugge kijkt alvast uit naar deze volgende, concrete stap in de realisatie van zijn nieuwe stadion. "Nadat de Vlaamse regering in april het pad effende voor een nieuw Club-stadion met winkelcentrum in Loppem, betekent deze plenaire vergadering opnieuw vooruitgang in het dossier. Vanzelfsprekend zal Club Brugge constructief meewerken. We kijken uit naar een positieve samenwerking met alle betrokkenen," aldus Filips Dhondt, general manager van Club Brugge.

Overtuigend

Het stadionplan uitgewerkt door Club Brugge en ontwikkelaar Uplace voorziet een ruim, modern en comfortabel stadion dat beantwoordt aan de nieuwste UEFA-normen en dat de kandidatuur van België voor het WK 2018 ondersteunt. Loppem kwam als beste locatie uit een onafhankelijke studie die 16 sites in het Brugse vergeleek. De Vlaamse regering bevestigde de keuze voor Loppem door de site waarin het stadion zal komen mee op te nemen in het stedelijk gebied. De locatie voldoet bovendien aan alle ruimtelijke behoeften: voor het nieuwe stadion, de parking en het winkelcentrum is immers minimum 34,7 ha nodig.

De Vlaamse regering besliste dat het stadion gefinancierd kan worden door een aanpalend winkelcentrum. Uit een waslijst aan alternatieve studies kwam dit winkelcentrum als enige realistisch, duurzaam en haalbaar financieringsmiddel naar voor. De overheid zal enkel instaan voor de ontsluiting van het stedelijk gebied.

Vastberaden

In januari 2007 stelde Club Brugge zijn stadionplannen voor het eerst voor. Volgens Filips Dhondt hebben Club Brugge en Uplace sindsdien niets van hun vastberadenheid verloren: "In de twee en een half jaar sinds we onze stadionplannen voorstelden is er veel veranderd, niet in het minst de economische situatie. Het stadionproject zoals het thans voorligt, blijft echter fundamenteel solide. Het enthousiasme van de Club, Uplace en onze sponsors om het nieuwe stadion te realiseren is dus onverminderd."

Het nieuwe stadion van Club Brugge betekent een win-win situatie voor de hele regio op sportief, sociaal en economisch vlak. Met de plenaire vergadering komt het stadion - en de 1.200 permanente jobs die het zal creëren - opnieuw een stap dichterbij.

vrijdag 29 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Brussels Absurdistan

Uit de crisis raken doe je door meer jobs te creëren. Meer werk komt er door meer investeringen. Die aanmoedigen is een taak van de overheid. En daar is nog werk. Want we pakken graag uit met onze hoofdstad in het buitenland om het buitenland naar onze hoofdstad te lokken. We zetten daar campagnes voor op poten. We hebben daar mensen voor die buiten onze grenzen hun uiterste best doen om investeerders naar hier te halen. En af en toe hebben we zoiets als de notionele intrestaftrek om geldschieters over de brug te halen. Maar al die goede bedoelingen zetten geen zoden aan de dijk als we ons niet bevrijden van enkele zelf verzonnen handicaps.

Zo zat ik gisteren in een debat. Over de toekomst van Brussel. Ik heb er veel opgestoken over onze hoofdstad. En veel mijn wenkbrauwen gefronst over het verhaal van Proximedia. Stel u even voor. U bent de baas van Proximedia. Het adres van uw hoofdzetel is Humaniteitslaan 16 in Anderlecht. Het gebouw van waaruit uw bedrijf zijn belangrijkste operaties uitvoert staat een beetje verder in dezelfde straat. Humaniteitslaans 237. Dat is uiteraard niet enkel in een andere gemeente maar ook in een ander gewest. Anderlecht is Brussel, Drogenbos Vlaanderen. Maar dat had even goed de maan of Timboektoe kunnen zijn voor sommige instanties in ons land.

Want alhoewel een werknemer op nummer 16 en 237 exact hetzelfde verdient, kost die in Anderlecht een pak meer dan die in Drogenbos. Dat kom omdat de sociale lasten in beide gewesten substantieel verschillen. Maar de bediende op de Humaniteitslaan 16 moet zijn sociale documenten wel verplicht in zijn eigen taal ontvangen, anders loopt de werkgever een sanctie op. Op nummer 237 krijgt diezelfde werkgever een sanctie als hij een Franstalig document aan een Franstalige werknemer bezorgt. Daar moeten al zijn werknemers Nederlandstalige documenten krijgen. Verwarrend? In elk geval bijzonder aantrekkelijk voor het rekruteren van buitenlandse investeerders.

Maar het kan nog gekker. De Budasteenweg in Machelen, vlak naast de grens met het hoofdstedelijk gewest, is de oost-west verbinding tussen de Woluwelaan en de Schaarkbeeklei, die beide van noord naar zuid lopen. Een zone met veel bedrijfsactiviteit. Nu is daar iets vreemds mee aan de hand. In plaats van rechtdoor te lopen maakt de straat een hoek van negentig graden. Oorzaak? Beide gewesten geraken het niet eens over het doortrekken van de weg die de pech zou hebben daardoor ook op Brussels grondgebied te komen liggen. Ondertussen maakt de geheel Vlaamse oplossing weinig indruk bij de transportbedrijven die in de buurt gevestigd zijn.

Er is dus een gebrek aan coördinatie, hoor je politici in koor vertellen, en daardoor verliezen we kansen. Maar zelfs binnen één regering lijkt het met dat coördineren ook niet echt mee te vallen. Zo is er een Brusselse staatsecretaris bevoegd voor mobiliteit. Leuk denk je dan. Iemand die een geïntegreerd beleid kan opzetten voor één van de meest prangende uitdagingen van onze hoofdstad. Maar wat lezen we op zijn visitekaartje? De betrokken Staatssecretaris is wel bevoegd voor mobiliteit maar ‘met uitsluiting van de bevoegdheid over de MIVB en de infrastructuur van het openbaar vervoer, en met uitsluiting van het parkeerbeleid en Cambio.' Gelukkig heeft hij nog wat te zeggen over de verkeersreglementering, maar dan wel ‘met uitzondering van de bevoegdheid inzake de aanvullende reglementen van de politie over het wegverkeer voor de gewestwegen'. De vertegenwoordiging van het Gewest bij de Interministeriële Conferentie voor Mobiliteit, Infrastructuur en telecommunicatie en de besprekingen aangaande het Gewestelijk Expressnet? Die deelt hij met de Brusselse minister van mobiliteit.

Zulke toestanden resulteren dus wereldwijd in krantenartikels zoals dat van afgelopen woensdag. ‘Als ik eraan denk hoeveel het kostte om vanuit Brussel zaken te doen, krijg ik nog altijd tranen in mijn ogen.' Dixit een huilende Richard Branson. Hij beschrijft daarin hoe hij niet snel genoeg kon weg zijn uit onze hoofdstad met zijn luchtvaartmaatschappij.

Tegen een internationale bestseller van Branson is geen enkele reclamecampagne voor buitenlandse investeerders opgewassen. We kunnen het dus beter gebruiken als aanleiding om zelf eerst grote kuis te houden. En daarna pas de hort op te trekken om jobs naar hier te halen.

vrijdag 16 oktober 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy