Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven europa campagne ondernemerschap open vld ondernemen crisis begroting vlaanderen jobs kapitalisme onderwijs ondernemers overheid besparen creatieve economie belgië belastingen flanders dc tobback politiek vrouwenmei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Blogitems met de tag: Innovatie
Paradox van Parys: Groen is het nieuwe zwart
Dit weekend steelt de elektrische auto de show op het autosalon. Vorige week stolen drie Renault bazen geheimen over de nieuwe elektrische auto van hun werkgever. Die verkochten ze, volgens de Franse overheid, aan Chinese spionnen. Er viel wel wat informatie te rapen want Renault en Nissan investeren samen meer dan vier miljard euro in de ontwikkeling van de elektrische auto en hebben al tientallen octrooien geregistreerd. Bronnen zeggen dat er nog zo'n 150 patenten over de batterij en de motor klaar waren voor registratie maar nu waarschijnlijk gejat zijn. De Franse minister van Economie sprak over niks minder dan "economische oorlog".
Niet zo groen als u denkt
De nieuwe groene voertuigen zijn dus dé toekomst voor autobouwers want goed voor het milieu en niet afhankelijk van fossiele brandstof. Althans, dat is de gangbare wijsheid. Elk land, elke regio en elke constructeur heeft ondertussen het licht gezien en wil graag een groene auto op de markt brengen. Niemand wil die autoboot missen. Het enige probleem? Een elektrische auto is lang niet zo groen als iedereen ons wil doen geloven. De uitstoot van een puur elektrisch voertuig is nul. Dat klopt. Maar er zijn ook een aantal problemen.
Elektriciteit tanken
Probleem één is dat zo'n auto uiteraard elektriciteit moet tanken. En in België wordt maar 6% van die elektriciteit opgewekt door hernieuwbare energie. Iets meer dan de helft komt uit kernenergie en de rest is voor rekening van fossiele brandstoffen. Kort door de bocht gesteld, vervuilt een elektrische auto die op elektriciteit uit fossiele brandstoffen rijdt meer dan een benzinewagen. Want in dat geval wordt de fossiele brandstof gewoon elders verbrand, omgezet in elektriciteit en vervolgens in je wagen gepompt. Je had die brandstof dan beter meteen getankt, want zo krijg je veel meer kilometers uit een liter fossiele brandstof. En dat is pakken beter voor het milieu.
Lithium batterij
Bij ons wordt gelukkig de helft van onze energie in kerncentrales opgewekt. Maar al wie zich graag groen noemt, wil die liever dicht. Tja. In een interessant stukje gisteren in Nieuwe Feiten op Radio 1 bleek bovendien dat de productie van een benzine of dieselwagen momenteel ook stukken milieuvriendelijker is dan het vervaardigen van een elektrische wagen. En dat is meteen probleem nummer twee. Neem nu de batterij die zo'n auto nodig heeft. Het lithium daarvoor komt vaak uit conflictgebieden en niemand wordt echt vrolijk van wat er op batterijkerkhoven gebeurt.
Mijn auto, mijn vrijheid
En probleem nummer drie is dat onze elektrische auto's voorlopig ook niet echt gebruiksvriendelijk zijn. De leuze, "mijn auto, mijn vrijheid" is niet van toepassing op de huidige, puur elektrische vloot. Na 180 kilometer is de batterij plat en moet ie aan een paar uur aan het infuus. En naar oplaadpunten blijft het in Vlaanderen speuren met een vergrootglas.
Globale aanpak
De elektrische auto zal pas een echte innovatie zijn als we hem hetzelfde gebruiksgemak kunnen geven als een andere auto, als we met een nieuw soort batterij op de proppen komen en onze elektriciteitsvoorziening groener maken. We hebben dus een globale aanpak nodig. Benieuwd of wij of de Chinezen het eerst met een echte groene elektrische auto aan de startmeet staan.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 14 januari 2011 - Geef je commentaar (6)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Back to the future
Vlaanderen is nog ver verwijderd van het doel om een echte topregio in Europa te worden. Dat was het nieuws dat de Studiedienst van de Vlaamse regering op woensdag de wereld instuurde. We zijn dus een middenmoter. Zucht. Echt vrolijk worden we daar niet van. Dus duiken we de geschiedenis in op zoek naar een tijdperk waarin we met Vlaanderen wel het innovatiefront aanvoerden. Inspiratie uit de oude doos die recepten bevat die vandaag nog relevant zijn. Niet dat een mens vrolijk werd van Europa zo'n tweehonderd jaar geleden. Kort samengevat was de hele wereld Bangladesh. Ongeveer iedereen, behalve koning, priester of admiraal, werd in armoede geboren en ging er ook weer in dood. Zo ongeveer op je 35ste. Dat was na een leven hard werken om rond te komen op wat vandaag drie euro per dag zou zijn. Onderwijs, gezondheidszorg of hygiëne? Zo goed als onbestaande.
Van één naar zeven miljard
Merkwaardig dan dat er in 1800 minder dan een miljard mensen op aarde leefden, van wie er 900 miljoen nauwelijks een menswaardig bestaan hadden. En terwijl we vandaag met zeven keer zoveel zijn, gemiddeld op 30 tot 130 euro per dag leven, de hongersnood afneemt en onze levensverwachting stijgt. Wat is er sindsdien gebeurd? De wereld werd welgesteld door de uitvinding van goedkoop staal, elektrische verlichting, beton, cafés, kranten, papier, enzovoort. Dat zegt professor McCloskey. Even terzijde, Donald McCloskey studeerde aan Harvard, speelde American football, was dertig jaar getrouwd en vader van twee kinderen. Tot hij zijn voornaam in Deirdre veranderde en transformeerde in de bekendste academische transseksueel.
Ommeslag in denken
McCloskey beweert dat die vooruitgang niet aan de buitenlandse handel lag, die was te onbeduidend om die grote ommezwaai te verklaren. Niet aan het imperialisme, want dat verrijkte de landen die er deel van uitmaakten niet. Het had niets te maken met het invoeren van eigendomsrechten, want die bestonden daarvoor al. En ook het protestantisme was niet de oorzaak, want hard werken was niet nieuw. Wat veranderde was de kijk op rijkdom en de creatie van welvaart. De wereld ontwikkelde een nieuw respect voor de bourgeoisie als bron van welvaart. En het gaf de handelaar eindelijk het respect dat hij altijd had ontbeerd.
Bisschoppen en baronnen
Dat gebeurde voor het eerst in de Nederlanden, aan het begin van de negentiende eeuw ook even ons land. De bisschoppen en baronnen keken niet langer neer op de bourgeoisie en de bourgeoisie stopte met zichzelf tot stilstand te reguleren via haar gilden. Die belangrijke verandering in houding is vervolgens overgewaaid naar Engeland, met de bekende economische gevolgen.
200 jaar geleden, en nu?
En zo was Vlaanderen tweehonderd jaar geleden toch een beetje de bakermat van innovatie. Sociaal, maar ook economisch. Vandaag heeft bourgeois opnieuw een slechte bijklank als versteend en verstard. Nochtans zouden we tweehonderd jaar later opnieuw echt bourgeois kunnen worden. Gewone mensen op zoek naar ongewone oplossingen voor nieuw, beter en goedkoper. Dat kan door mensen die risico nemen vrijheid te geven. Hen niet excessief belasten en geen regels zonder reden te verzinnen. En weer respect aan de dag leggen voor mensen die geld verdienen voor henzelf en voor de maatschappij. Dan zouden we opnieuw een echte topper in Europa kunnen worden.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 11 februari 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Auf wiedersehen, Flanders DC!
In september vorig jaar heb ik besloten om mijn Flanders DC pet aan de haak te hangen. Dat moment is nu officieel aangebroken. Nu Flanders DC stilaan volwassen wordt, is de tijd gekomen voor nieuw bloed. Want een organisatie die vernieuwing in het vaandel draagt, moet ook toepassen wat ze zelf predikt. Iets meer dan vijf jaar geleden zijn we van start gegaan met de vaststelling dat concurrentie op prijs of productiviteit de Vlaamse economie niet langer onderscheidt. Eenvoudig gezegd, er zal altijd wel een Vietnamees in Natrang zijn die een goedkopere wc-borstel maakt dan een stel Vlamingen. En terwijl België bovenaan het lijstje met productieve landen prijkt, blijkt in de praktijk dat dit betekent dat we veel met weinig mensen maken. En een economie die geen jobs creëert, is een beetje als seks zonder hoogtepunt. Dus moest Vlaanderen dringend uit een ander vaatje tappen om te groeien: innovatie.
Huis, tuin en keuken
Maar daar wrong de schoen. Toen we begonnen was dat woord enkel synoniem voor technologische innovatie en professoren in witte overjas. Terwijl wij net zoveel mogelijk mensen, bedrijven en overheden goesting wilden doen krijgen om te ondernemen en te innoveren. Dus kozen we voor ‘creativiteit' als vlag en probeerden we met initiatieven zoals De Bedenkers op televisie, Flanders DC Fellows voor de klas en GPS brainstorms in bedrijven de innovatiegedachte zelfs in huis, tuin en keuken ingang te doen vinden. Met resultaat tot in Amerika want dinsdag stonden De Bedenkers en de speculoospasta zelfs in de New York Times.
Containerbegrip
Vandaag moeten we opletten dat innovatie niet zo'n groot containerbegrip wordt dat het niets meer betekent. En dus moeten we onze woordenschat verfijnen en spreken over business model innovatie zoals Ikea of Ryanair. Procesinnovatie zoals Toyota dat aan de lopende band doet. Of marketinginnovatie zoals Bru het ooit voordeed. En verder kijken. Naar hoe de ervaringseconomie ons leven zal veranderen. En hoe de creatieve industrie de traditionele kan versterken. Een wc borstel van Philippe Starck gaat voor 14 keer de prijs van een Vietnamese over de toonbank. Daar ligt onze unieke toegevoegde waarde en onze toekomst als regio van het beeldverhaal, mode en design.
John Cleese
Ik ga de memorabele momenten missen zoals op die eerste dag in een kaal Leuvens lokaal met een oude schoolbank, zonder telefoon, potlood of papier maar wel met grote dromen in de boekentas. Of toen ik op ons eerste Creativity World Forum voor 1.200 gasten mocht aankondigen dat onze hoofdspreker, de heer John Cleese, die ochtend had afgebeld en de zaal in lachen uitbarstte omdat ze het een goede grap vonden. Behalve dat het echt was. Of toen Cleese het twee jaar later goed maakte, en hij vond dat ik er wat jong uitzag en en plein public vroeg: "Did they let you out of school this morning?" Memorabel. Net zoals onderhandelen met de Chinezen over de organisatie van ons roterend Forum of het live gaan van onze eerste website.
Enthousiasme
Maar wat ik echt zal missen is enthousiasme van die duizenden Vlamingen die we hebben aangestoken om uit hun kot te komen en te ondernemen. Het mooiste compliment vond ik, was onze doorlichting waaruit bleek dat we efficiënt werken maar vooral dat duizenden bedrijven Flanders DC "noodzakelijk achten voor hun bedrijfsvoering en innovatie". Dat is de verdienste van een sterk team dat elke dag opnieuw paraat staat om u te helpen met innoveren en ondernemen.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 17 februari 2011 - Geef je commentaar (2)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Lachen met onszelf
Je kunt de Europese Commissie veel verwijten, behalve dat ze geen gevoel voor humor heeft. Want met een feilloos gevoel voor timing trapte ze gisteren het debat over haar eigen begroting af voor de periode vanaf 2014. Net op de dag dat Griekenland met het mes op de keel serieus in zijn uitgaven moet snijden, kondigt de Europese Commissie doodleuk aan dat ze haar eigen budget wil zien groeien naar 1.025 miljard euro. Ofwel een stijging van 5procent. 'Een groter EU-budget zou efficiënter zijn dan 27 landen die elkaar budgettair bestrijden', voegde de voorzitter Barroso er enigszins lapidair aan toe. Een taks op financiële transacties en een Europese btw zouden de bijdragen van de lidstaten verminderen en de inkomsten van de Europese Unie verhogen.
Bijna de helft voor de boeren
Het zou een beetje gemakkelijk zijn om zo'n budgetverhoging zonder meer de grond in te boren. Dus dook ik in het nieuwe budgetvoorstel op zoek naar de door de voorzitter geclaimde efficiëntie. Maar verder dan bladzijde 3 geraakte ik niet. Want daar staat dat 400 miljard euro van dat nieuwe Europese budget naar de boeren gaat, terwijl de landbouwprijzen met 50 procent gestegen zijn. U leest het goed: in het midden van de diepste economische crisis sinds de Tweede Wereldoorlog gaat voor elke 100 euro die Europa besteedt, 40 euro naar landbouwers.
Professionele subsidielekkers
Enfin, als het geld enkel daar terechtkwam, zouden we er nog enigszins mee kunnen lachen. Maar de realiteit overtreft hier de verbeelding met asfaltbedrijven, snoepgoedmakers en grootgrondbezitters, zoals de Britse koningin en prins Albert van Monaco die zich ontpoppen als professionele subsidielekkers. Een continent dat banen wil creëren en een plek naast de VS en Azië ambieert, moet geen vier keer meer middelen aan landbouw dan aan innovatie spenderen. Dat weet zelfs het kleinste kind. Bij nader onderzoek blijkt dat wij die mensen die dat soort onzinnige beslissingen met ons geld nemen, zelf verkozen hebben. Lachen met Barroso is dus vooral lachen met onszelf.
2.200 valleien in Europa
En die 80 miljard euro voor innovatie? (Ter illustratie, de Europese administratie krijgt er 62.) Eén voorbeeld. Europa telt 2.200 'valleien'. Dat zijn initiatieven die geld krijgen om overheid, onderzoek en industrie te bundelen rond een thema dat een regio of een land een competitief voordeel moet schenken. Alleen wil elk land zich onderscheiden door uit te blinken in dezelfde domeinen. Zoals daar zijn: de ICT, windenergie, biotech of cleantechindustrie. Elk van die zogenaamde valleien waant zich het Silicon Valley van Europa, terwijl de Europese Commissie binnenskamers toegeeft dat er maar zestig levensvatbaar zijn. Dat wil zeggen dat zo'n 3procent van de bestaande initiatieven de concurrentie met onze vrienden uit China en Japan en de Amerikanen aankan. Maar dat we ondertussen wel betalen voor die 2.140 andere initiatieven.
Grebrek aan creatieve destructie
Het landbouwbeleid was in zijn huidige vorm wellicht nodig toen Europa een halve eeuw geleden zijn inwoners voedsel wilde garanderen. Het innovatiebeleid in zijn huidige vorm was ook ooit wel nuttig toen landen en bedrijven moesten beginnen met vernieuwing in de hand te werken. Maar tijden en noden veranderen en het beleid moet zich daaraan aanpassen door af te schaffen wat ooit gewerkt heeft en nieuwe beleidsinstrumenten die plaats te laten innemen. Niet, zoals waar wij kampioen in zijn, de oude en de nieuwe maatregelen te laten voortbestaan. Dat laatste kunnen wij ons eenvoudigweg niet meer veroorloven.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 01 juli 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: RIM, RIP?
Heeft u ook zo'n zwart onding in uw zak dat buzzt wanneer u nieuwe mails ontvangt? En heeft u zich de voorbije drie dagen ook op de Noordpool gevoeld, afgesneden van elke vorm van digitale communicatie terwijl u vruchteloos hebt liggen staren, sakkeren en zuchten naar uw telefoon? Geen mails en geen internet op uw telefoon en dat voor drie volle dagen!
Dat kwam omdat het systeem van Research in Motion (RIM), het Canadese bedrijf achter de smartphones van BlackBerry, staakte. Uiteindelijk was het ook wel een heerlijk excuus om wat werk op de plank te laten liggen en niet op de hoogte hoeven te zijn van de allerlaatste onheilstijdingen op de financiële markt. Allemaal de fout van BlackBerry.
Apotheose
Voor RIM zelf is het defect van de afgelopen dagen de trieste apotheose van de gestage neerwaartse spiraal waarin het bedrijf zich bevindt sinds het afgelopen jaar. De parallellen met wat ooit de Finse fine fleur van de van de mobiele telefoonmarkt was, Nokia, zijn niet uit de licht. Na een steile vlucht volgde een onzachte landing. BlackBerry werd een succes omdat de makers voor het eerst er voor zorgden dat je met één enkele mailbox elektronische post op je telefoon en computer kon ontvangen. De voorbije vijf jaar werd RIM vier keer zo groot. De aandeelkoers flirtte met de 100 dollar grens en het aantal werknemers groeide tot meer dan 17.000. Maar toen ging het mis. Vandaag tikt u bijvoorbeeld al een aandeel op de kop voor 23 dollar.
Succes en falen
Zoals zo vele bedrijven die drijven op innovatie wordt de omvang van het succes vaak een molensteen rond de nek. Vandaag is het volgens werknemers moeilijk om een potlood aangekocht te krijgen door de verstikkende RIM bureaucratie. De cultuur zou er eentje zijn van mekaar de schuld geven en waar niemand en iedereen verantwoordelijk is. Van de 17.000 mensen zijn er maar een goede 300 verantwoordelijk om de 24/7 dienstverlening naar de klanten in de lucht te houden. Hoe we dat weten? Simpel. Op de website BGR verscheen in juni een anonieme open brief van een lid van het senior management team van RIM gericht aan de twee bazen Mike en Jim onder de hoofding: "Ik ben alle vertrouwen kwijt."
Actpuntenplan
Dit pareltje is niet het werk van een verbitterde werknemer die niets liever wil dan zijn eigen bedrijf publiek aan de schandpaal nagelen. Het is integendeel het pleidooi van een gepassioneerde en geëngageerde manager die zijn stem binnen het bedrijf niet gehoord krijgt. Hij begint met "Terwijl ik me achter mijn werk verstop, ben ik mijn passie kwijt gespeeld. Ik weet dat ik niet alleen ben, dat gevoel is wijd verbreid in het bedrijf en wordt gedeeld door mensen in jullie teams." De brief is niet gewoon een opsomming van wat er fout gaat in het bedrijf. Het is een acht punten plan over hoe je de problemen kan oplossen. Zo stelt de schrijver voor om opnieuw te focussen op de eindgebruiker, mensen beslissingsrecht te geven, minder projecten op te starten, meer ontwikkelaars aan te nemen, meer mensen verantwoordelijk te houden, minder Canadees te zijn en dus minder lief, te investeren in marketing, nederigheid en iedereen binnen het bedrijf te betrekken.
Interne post
Zesduizend mensen vinkten op facebook ‘vind ik leuk' aan. Vierduizend driehonderd mensen retweeten de brief op twitter. De bazen bij RIM konden niet anders dan publiek te antwoorden al deden ze dat in bedrijfsmatige en nietszeggende mumbo jumbo. Maar eigenlijk zouden ze blij moeten zijn dat ze gedreven werknemers hebben die het de moeite vinden om in hun pen te kruipen en aan de alarmbel te trekken. Ze hadden enkel hun interne post eerder moeten lezen, maar dan moet je BlackBerry uiteraard wel werken.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 14 oktober 2011 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Ik staak niet mee op 30J
Het minste wat er kan gezegd worden van de nationale staking maandag is dat ze aanzet tot creativiteit. Behalve dan bij de bonden. Die leggen traditiegetrouw gewoon het land plat op een dag die toevallig net voor of na een weekend valt. Maar dit geheel terzijde. U heeft maandag een rits alternatieve indien u niet op uw werk geraakt. Zo staakt de Vooruit in Gent op maandag zijn werkzaamheden. Maar bent u welkom op een reeks debatten en overleg over de zin en onzin van staken die het kunstencentrum dan organiseert. Want is het niet vreemd dat de bonden de banken met de vinger wijzen maar de bonden binnen de banken voor bonussen pleiten? Enfin, zoiets heet tegenwoordig een functiepremie maar is hetzelfde beest. En dreigt de staking niet net de bonden te ondermijnen in plaats van te versterken? Maar één op vijf Belgen steunt de mensen die staken. En is het niet vreemd dat de bonden die solidariteit prediken met hun actie net een sluimerend generatieconflict op scherp stellen? Vragen genoeg dus voor een goed gesprek maandag met de betrokkenen. Een fijn initiatief van de Vooruit waar u maandag welkom bent. Dat is als u er ten minste niet op rekent om er met de trein te geraken.
Bar d'Office
En raakt u niet op uw werk dan is er nog steeds Bar d'Office, het netwerk van coworking plekken waar je voor een euro per dag in een creatieve omgeving kan gaan werken en nieuwe collega's tegen het lijf lopen. Deze satellietkantoren zijn ideaal voor mensen die geen zin hebben in thuiswerk maar in een professionele kantooromgeving zelfstandig willen werken met een boel andere mensen die net hetzelfde doen.
Maandag perfecte dag om economie te redden
Voor de verplichte thuiswerkers die maandag moederziel alleen van achter hun PC in de living werken was er deze week trouwens ook goed nieuws. In de krant The New York Times haalt Susan Cain een reeks wetenschappelijke onderzoeken aan die regelrecht tegen het regerende groepsdenken rond creativiteit en innovatie indruist. Niet teamwerk maar eenzaamheid is de echte motor van innovatie, stel ze. Nochtans is onze samenleving net op het omgekeerde principe georganiseerd.
Groepsdenken
Vandaag werken de meesten van ons in teams, in groepsverband en in landschapskantoren. Die idee is ingegeven door de gedachte dat creativiteit het best gedijt in groep. Dat zie je ook op scholen waar we steeds meer in teams werken. Maar wat blijkt? Mensen zijn creatiever wanneer ze privacy hebben en niet onderbroken worden. De meest creatieve mensen zijn zelfs meestal introverten die weliswaar genoeg sociale eigenschappen hebben om ideeën uit te wisselen.
Afzondering en brainstorming
Maar in onze agenda's wordt afzondering steeds zeldzamer en brainstorming steeds frequenter. Wie heeft er niet al eens al eens een fictieve afspraak in zijn kalender gezet om eens een uurtje de tijd te hebben om na te denken en rustig te kunnen werken? En wie heeft er niet al eens gehoopt om aan de zoveelste brainstorm te kunnen ontsnappen? Onderzoek wijst uit dat individuen betere kwalitatieve en kwantitatieve resultaten halen dan brainstormsessies. Dat komt omdat mensen instinctief de neiging hebben achterover te leunen als ze niet individueel worden aangesproken.
Maandag is dus een prima gelegenheid om onze economie te stimuleren met een flinke portie afzondering zonder brainstormsessies of storende collega's.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 27 januari 2012 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Word zelf Hertz
Het is al langer een trend, de middle man gaat eruit. Als je in onze economie een intermediair bent, lees iemand die een product van de producent naar de consument brengt, dan kan je er maar beter voor zorgen dat je een echte meerwaarde levert. Daar kan het legertje voormalige platen- en krantenboeren, of de overblijvende reisagenten en makelaars van meespreken. Het internet noopt hen tot aanpassen of opkrassen. Zelfde verhaal voor de platenmaatschappij nu artiesten hun eigen albums produceren en rechtstreeks verkopen. Of voor journalisten die berichten over bekende mensen en grote organisaties die nu via het internet hun achterban aanspreken.
Aanpassen of opkrassen
Die trend is interessant omdat het verwijderen van de tussenman een antwoord kan zijn op een maatschappelijk probleem waarover we ons al jaren het hoofd breken: onze mobiliteit. Sinds 1977 zijn er meer dan drie miljoen extra voertuigen bijgekomen op onze Belgische wegen. Dat is zowat een verdubbeling. Samen malen we jaarlijks 77 miljard kilometer af. De infrastructuur is die auto explosie niet gevolgd. Daar moet dus een inhaalbeweging gebeuren. Maar we moeten ook nadenken over andere manieren om met onze auto om te gaan. En dat moment is nu aangebroken. Want een auto is dan wel een heilige koe, het bezitten van die koe is nooit duurder geweest. Dat zorgt ervoor dat creatieve Belgen op zoek gaan naar formules om de kost te drukken.
Een systeem zoals Cambio is daar een mooi voorbeeld van. Cambio bezit een pak wagens die het in steden op voorbehouden parkeerplaatsen parkeert. Iedereen die lid is van het systeem kan er gebruik van maken na het betalen van een lidmaatschapsbijdrage en een kost per kilometer. Reserveren doe je via het internet. Dat is een goed voorbeeld van hoe het anders kan maar we kunnen in ons land nog veel innovatiever.
Cambio voor iedereen
Want eigenlijk zouden we elke auto kunnen omtoveren tot een potentieel Cambio voertuig. Stel dat je je auto een dag niet nodig hebt, dan kan je er geld aan verdienen door hem te verhuren aan iemand anders. In de Verenigde Staten bestaat zoiets al en kunnen autobezitters zich eenvoudig lid maken van een dienst die je vehikel verhuurt. De eigenaar van de auto kan rekenen op zowat twee derde van de inkomsten. Om je een idee te geven, voor een gewone auto die je tien uur per week verhuurt, kan je op jaarbasis op 2.500 euro inkomsten rekenen. Een win dus voor de eigenaar. Maar ook de huurder betaalt maar een euro of vijf per uur. Oude auto's huur je al voor twee euro. Veel goedkoper dan zelf een auto aan te schaffen en een stuk voordeliger dan pakweg Hertz.
Makkelijk
Je kan als eigenaar ervoor kiezen je huurder de sleutels zelf te overhandigen of te rekenen op een systeem dat de sloten van de auto van op afstand opent of sluit. Je kan via facebook werken en altijd zelf beslissen of je je auto aan iemand wil lenen. De verzekering is betaald door de dienst. Die checkt ook de recente ongevallen van een potentiële huurders. Sommige diensten zorgen voor een GPS tracker die de auto altijd kan lokaliseren. De auto wordt ook aangeboden als "Lorin's Mini" op bijvoorbeeld facebook zodat het de transactie een stuk persoonlijker wordt en de huurder beter zorg draagt voor een voertuig dan voor een gemiddelde huurwagen.
Zelfrijdende auto
En daar hoeven we niet te stoppen. Want in de volgende tien jaar beschikken we over zelfrijdende auto's. De Google auto heeft al 1.500 kilometer op de teller zonder tussenkomst van een chauffeur. En zonder ongeval. We moeten ervoor zorgen dat die auto van morgen bij ons wordt gemaakt. Inzetten op innovatie kan ons redden. En zo kan de hold-up op de Belgische autobezitter die de federale overheid doorvoert misschien nog tot iets positiefs leiden.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 02 maart 2012 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Rustoord Avondzon
'Ik doe onze boodschappen nog zelf, speel dagelijks 'flight simulator' op de computer en bel regelmatig via Skype met mijn kleinzoon in de Verenigde Staten.' De woorden van Marcel Sleuwaegen in de krant Het Laatste Nieuws van gisteren. Niks opmerkelijks, behalve dat Marcel 90 is en nog goed met zijn tijd mee lijkt te zijn. En er zullen binnenkort veel meer Marcels zijn. De kinderen die nu geboren worden, zullen 100 jaar leven volgens een Nederlandse professor. Dat kan goed nieuws zijn. Maar hoe gaan we voor al die mensen zorgen als we dat vandaag al nauwelijks kunnen?
Vergrijzing
Want ook Marcel Sleuwaegen heeft last van 'de vergrijzing'. De man woont met zijn vrouw van 91 in de achtertuin van het steeds uitbreidende rustoord Avondzon. De luchtfoto bij het artikel in de krant geeft aan dat dit Rust- en Verzorgingstehuis (RVT) een mastodont is geworden met 159 bedden en 70 serviceflats. Het groeiende monster domineert ondertussen de hele Botermelkstraat en een deel van de Dorpsstraat in Erpe-Mere. Daar moeten nu 21 extra flats bijkomen. En eerlijk gezegd staat het huis van Marcel wat in de weg. De man weigert te verhuizen en woont binnenkort ingesloten door het rusthuis. Niet erg, redeneert de kranige negentiger. Ingesloten te wonen door een rusthuis is beter dan ín een rusthuis te wonen.
Concept van rusthuis
Marcel heeft gelijk. Het lijkt me ronduit verschrikkelijk te eindigen in een modaal Vlaams rusthuis. We zouden onze beschaving kunnen meten aan de manier waarop we met onze ouden van dagen omgaan. En meteen een onvoldoende geven. Eerlijk gezegd is er geen schrikbeeld dat me scherper op het netvlies staat dan oud te worden in een gemiddeld Vlaams RVT. We hebben het hier al gehad over de chronische onderfinanciering van de rusthuissector en de ongelijke kansen die private spelers krijgen om een deel van dat probleem mee op te lossen. Maar we zijn vandaag al helemaal niet bezig met het soort rusthuis waar mijn generatie met plezier zou verblijven om te genieten van een oude dag.
Naar bed om 18 uur
Zeg nu zelf, nadat u uw hele leven in een ruim huis hebt gewoond, een carrière hebt uitgebouwd en een stuk van de wereld hebt gezien kan de aanblik van een gemiddelde tweepersoonsrusthuiskamer in een Vlaams rustoord u toch allerminst vrolijk stemmen? Alleen al het feit dat we over het aantal 'bedden' spreken, verraadt dat we vinden dat rusthuizen veel met ziekenhuizen gemeen hebben. Zelf niet kunnen beslissen wanneer ik ga slapen of wat ik ga doen lijkt me een absolute nachtmerrie. In veel cafetaria's en animatie-afdelingen van rustoorden schijnt men er bovendien vlotjes van uit te gaan dat je na je zeventigste levensjaar sowieso je hele leven lang een Vlaamse-schlagerfan bent geweest. En dan hebben we het nog niet gehad over de doorsnee kost die een rusthuisbewoner in zo'n cafetaria voorgeschoteld krijgt.
Geen ziekenhuisbenadering
Het is tijd om niet enkel over het aantal 'bedden' na te denken maar ook over het soort 'bedden' dat we willen. Innovatie is dus nodig, maar niet makkelijk als het privé-initiatief geen kansen krijgt. Mijn generatie tekent heus niet voor een ziekenhuisbenadering van onze oude dag. Ik weet dat ik nu al spaar om Rusthuis Avondzon te vermijden en dat ik zolang mogelijk koppig thuis wil blijven wonen. Zoals Marcel.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 09 maart 2012 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
vorige pagina - 2 / 2 -
