Blogitems met de tag: Europa

Paradox van Parys - DS 29 mei 2009: Het verloren continent?

DE PARADOX VAN PARYS - Het is vrij ongelooflijk maar waar. Deze politieke campagne heeft geen thema. Tenzij het gebrek aan thema ook meetelt. Dat tart de verbeelding omdat we de diepste economische malaise in een kleine eeuw meemaken, banen bij de vleet worden weggesnoeid en het overheidstekort spectaculair groeit. De Oeso maakte nog niet zo lang geleden bekend dat Europa de grote verliezer van de crisis dreigt te worden omdat we niet doortastend optreden en in verspreide slagorde de wapens opnemen. De Commissie staat erbij en kijkt ernaar, terwijl onze Atlantische vrienden 800 miljard euro investeren in economisch herstel en de Aziaten kilometers voorsprong nemen. Een mens zou dus voor minder denken dat er geen beter moment is om het over de uitweg uit de crisis te hebben. Fout dus.

De realiteit die Europa is, werd gisteren nog maar eens pijnlijk duidelijk. Ik mocht een panelgesprek modereren op The Benelux Venture Forum met Christiane Verhaegen, het hoofd van Unibioscreen. Een onderneemster in hart en nieren die met haar bedrijf een nieuw medicijn tegen kanker ontwikkelt. Het vooronderzoek voor het geneesmiddel is afgelopen, de proeven op dieren zijn geslaagd en sinds kort worden de medicijnen op mensen getest. Ontzettend belangrijk werk met een geweldig potentieel aan menselijk geluk en commercieel succes.

Unibioscreen test zijn middel in drie ziekenhuizen in Arizona, in Leuven en in Leiden. Dat laatste mag je letterlijk nemen. Voor de tests in Arizona had Verhaegen één aanspreekpunt, het Amerikaanse Voedsel en Medicijnen Agentschap, kortweg FDA. Omdat er al gesprekken zijn tussen alle partijen nog voor er een echte aanvraag is, heeft een nieuw geneesmiddel meer kans om goedgekeurd te worden. Vorig jaar midden mei werd de aanvraag om de nieuwe remedie te testen ingestuurd en begin juli kreeg de eerste patiënt het nieuwe medicijn toegediend. Op het oude continent was het andere koek. Voor de tests in Leuven en Leiden had het bedrijf niet minder dan vier gesprekspartners: twee nationale autoriteiten en twee ethische comités van de betrokken ziekenhuizen. De aanvraag die in maart vorig jaar werd ingediend, werd pas in oktober gehonoreerd.

Zo'n verhaal maakt me boos. De oplossing kost niet eens een pak geld, enkel een dosis gezond verstand. Toch slagen we daar niet in. En dan hebben we het nog niet gehad over het bos van regeltjes en het woud van documenten die bedrijven moeten invullen wanneer ze een beroep doen op innovatiesteun van de EU. Allemaal hemeltergend. Maar het goede nieuws is dat we niet veroordeeld zijn om het verloren continent van deze eeuw te worden. We hebben ons lot zelf in handen. Binnenkort zijn er zelfs Europese verkiezingen waar we een nieuwe richting mee kunnen bepalen.

Dus geven we hier alvast drie nieuwe ideeën om de crisis aan te pakken en innovatie en ondernemerschap aan te moedigen. En die kunnen meteen Europees worden ingevoerd. Eén, wie risico neemt, wordt beloond. We stellen beginnende bedrijven drie jaar vrij van vennootschapsbelastingen. Twee, we lossen het probleem op van de kmo die geen geld en tijd heeft om te innoveren met een innovatie-voucher. In Nederland krijg je zonder rompslomp 10.000 euro als bedrijfsleider van een klein bedrijf om aan te kloppen bij onderzoekscentra en universiteiten. Wat daar kan, kan hier ook. En drie, we gaan voor een overheid die haar ondernemers vertrouwt en niet langer wantrouwt. Het vermoeden van onschuld wordt ook van toepassing op ondernemers. Dan rest ons enkel nog te werken aan de coolness-factor van ondernemerschap Want als mensen wisten hoe spannend het is, hadden we al lang het nieuwe continent ingehaald.

Bron: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DD2AQ2TD&kanaalid=336

vrijdag 29 mei 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Pardox van Parys: No worries, mate

Ik heb de kerst Down Under doorgebracht. Een aanrader voor iedereen die graag onder een spar op het surfstrand bij dertig graden Celsius geniet van een glaasje glühwein. Vooraleer ik een voet op Australische bodem zette, was ik een absolute ignoramus van alle Aussie-zaken - de occasionele Flying Doctors-aflevering niet te na gesproken. Dat de Britten er hun gevangenen dumpten nadat ze niet langer in Amerika terecht konden, wist ik. En dat je er spectaculaire landschappen kon zien zonder een ziel tegen het lijf te lopen, verhoopte ik. Tof land, warm klimaat, véél kangoeroes: dat was zowat wat ik verwachtte.

Down Under Wonder

Wat ik ontdekte was een fascinerend land dat op zijn eentje aan de wereldwijde recessie ontsnapt. 95% van de Australiërs heeft een job. De beurs sloot 2009 af met de grootste winst in 16 jaar. De Australische dollar is de meest performante grote munteenheid. En de VN plaatsen het land op nummer twee in de wereldwijde rangschikking van plekken met de meeste levenskwaliteit. Niet gek dus dat driekwart van de bevolking zegt gelukkig te zijn. En alhoewel West-Europa een paar keer in Australië past, lijken ze daar toch een beetje op België. Want ook daar innen de deelstaten maar 18% van de belastingen, terwijl ze meer dan de helft van alle uitgaven doen.

Oude Continent

Als je dat vergelijkt met Belgenland wordt het snel minder mooi weer. Onze werkloosheid kan dit jaar oplopen tot 12%. Wij staan 15 plaatsen lager in dezelfde VN-index. 15% meer mensen zijn ongelukkig bij ons. En dan hebben we het even niet over onze staatsschuld en andere vervelende details. Die weinig montere feiten zijn ook daar beneden doorgesijpeld en worden gebruikt om een glasheldere analyse over de toestand hierboven maken. Daar hoefde ik maar de krant The Australian voor open te slaan. Een ontnuchterende ervaring, waarin de toestand in New South Wales, een van de Australische deelstaten, met Europa werd vergeleken. 'NSW is teruggevallen tot het niveau van een mature Europese staat die terugblikt op een verloren decennium met flauwe groei en spectaculair slecht bestuur. En het zakenleven ervaart NSW als vijandig ten opzichte van nieuwe bedrijven.' Klinkt bekend?

Australisch recept

Kunnen wij dan iets leren van het Australische recept? Zeker. Sinds de jaren tachtig heeft de Labourpartij er de belastingen continu verlaagd om privéconsumptie en investeringen aan te moedigen. De overheid vermeed bewust hogere uitgaven. En de economie is al lang niet meer op Europa gericht maar op de Aziatische groeilanden. Maar dat verklaart niet alles.

Het echte geheime ingrediënt zie je niet in statistieken. Dat is het aanstekelijke enthousiasme van de Aussies, die door het leven gaan met een nauwelijks te temperen optimisme. 'No worries' is er de nationale slagzin. Boot gemist? No worries. Bestelling veranderen? No worries. Job kwijt? No worries. Schijnbaar zonder inspanning werken de Australiërs zich naar de wereldtop. En daarbij zijn ze fier op hun land. 'It's a great day to be an OZ', is een frequent zinnetje dat nieuwslezers zonder voorbehoud uitspreken tijdens het journaal. Een vriendin vroeg me om het best bewaarde geheim, hoe goed het toeven is in haar land, niet aan de rest van Europa te verklappen.

Kangoeroe hartklep

En ja, zelfs voor het teveel aan kangoeroes hebben ze daar een oplossing gevonden. Een gids die ons door een nationaal park in de outback loodste, wist fier te melden dat de buideldieren niet langer voorbestemd waren voor de voorbanden van voorbijrazende voertuigen, maar een hogere roeping toebedeeld kregen. Een Australische universiteit begint binnenkort met het inplanten van kangoeroe-hartkleppen bij mensen. Ze blijken minder snel te verkalken en meer fysieke stress aan te kunnen dan die van hun collega-varkensharten. Zou dat een metafoor zijn voor Australië en Europa?

vrijdag 08 januari 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Onbestuurbaarheid is hip

politiek_cartoon_124419e

Een mens wordt bepaald niet vrolijk van het vaderlands nieuws. Al kan je niet ontkennen dat deze periode heilzaam is voor de nationale vocabulaire. Zo konden we al pre-formatie, high level groep, dubbel besluit, plan B en koninklijke verkenners aan onze woordenschat toevoegen. En kreeg het begrip ‘radicale discretie' een gloednieuwe, zij het totaal tegenovergestelde, betekenis. Maar het politiek moeras in ons land heeft ook economische gevolgen. Er wordt niet bespaard, waardoor we straks meer belastingen betalen. Er wordt niet hervormd, waardoor we straks minder investeringen aantrekken.

Duits parlement
Het feit dat ons land niet bestuurbaar blijkt, wijten wij Belgen aan mekaar. Het is te zeggen, de Brusselaars aan de Walen, de Walen aan de Vlamingen en die laatste wijten dat aan de twee eerste. Gelukkig is de Duitstalige Gemeenschap in alle stilte begonnen aan de bouw van een nieuw parlement, kwestie van prioriteiten in budgettair krappe periodes. Het punt is, we denken vaak dat we uniek zijn, maar vergeten dikwijls over het muurtje te kijken. Een blik op de wereld leert ons dat er meer aan de hand is dan een puur Belgisch probleem van staatsstructuur.

Europa en de rest van de wereld
Zo deelt, voor het eerst sinds mensenheugenis, meer dan één partij de lakens uit in het Verenigd Koninkrijk. Geen enkele partij haalde immers een meerderheid bij de laatste verkiezingen. In Nederland lijkt het enige heil na de verkiezingen straks te moeten komen van een minderheidsregering met gedoogsteun van het extreme PVV. Wij op onze beurt kozen voor water en vuur om het land te leiden. Honderd dagen na de verkiezingen bezigt niemand het woord ‘formatie'. Deze week zorgde de Zweedse kiezer er voor dat ook daar waarschijnlijk een minderheidsregering aan het bewind moet komen. Irak heeft een half jaar na verkiezingen nog steeds geen coalitie. En Australisch links moet beroep doen op onafhankelijke parlementsleden om een regering op de been te brengen.

Iets in de soep
Elk land heeft zo zijn eigen redenen voor de moeilijke papieren waarin het is beland. Toch lijkt er ook globaal iets in de soep te zitten. Alhoewel polarisering van alle tijden is, stak ze nooit zo scherp en zo massaal de kop op. Twee kanshebbers om dit fenomeen uit te leggen. Eén, de belofte van het internet. Die was dat de wereldwijde conversatie er op zou vooruitgaan doordat we ons zouden blootstellen aan de meest uiteenlopende mensen en meningen. Dat kan ook in de praktijk maar in de realiteit gebruiken veel mensen het web om zich op te sluiten in hun eigen club. Weliswaar eentje met wereldwijde leden maar wel een verzameling gelijkgezinden die elkaar radicaliseert. Twee, de globale recessie. Die heeft de tegenstelling tussen verschillende groepen op scherp gesteld. Tussen zij die hebben en zij die niet hebben. Tussen zij die immigranten de schuld van zowat alles geven en zij die iets meer zin voor nuance prediken. Tussen zij die willen behouden wat is maar nooit niet meer zal zijn, en zij die willen plannen voor de toekomst.

Een ander kiessysteem
Die oorzaken kunnen we moeilijk alleen aanpakken, maar we kunnen wel leren dat er meer nodig is dan het herschrijven van de financieringswet om ons land bestuurbaar te maken. We moeten ook ons kiessysteem herdenken. Minder politieke partijen kan voor meer efficiënt beleid en minder polarisatie zorgen. En dat kan, op zijn beurt, ondernemers weer de weg naar ons land doen vinden.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 24 september 2010 - Geef je commentaar (4)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Lippendienst

270407_ed2

Stel u vindt de volgende iPad uit. Of het geneesmiddel dat kanker geneest. Dan woont u beter niet in de Europese Unie. Want zo'n uitvinding kost u al gauw 20.000 euro alvorens u zelfs maar uit de startblokken bent. De reden is even eenvoudig als hallucinant. Wilt u uw octrooi beschermd zien in elke lidstaat van de EU, dan moet u uw octrooi in elke lidstaat valideren. En dat kan enkel indien u een vertaling maakt van uw aanvraag in elke voertaal van de EU. In de V.S. kost een bescherming van uw intellectuele eigendom maar de helft. Daarom stelde de Europese Commissie voor om de kost voortaan terug te brengen tot 680 euro en enkel vertalingen in het Frans, Engels en Duits te verplichten.

Blablabla
Dat Europa het voortouw neemt is niet onlogisch. Want Europa heeft wat over innovatie te vertellen. Wie Europa en innovatie op het internet intikt, krijgt in minder dan één seconde 41 miljoen resultaten. Op websites van de commissie, het innovatieagentschap en van talrijke ondoorzichtige programma's wordt innovatie geconsacreerd als zaligmakende zalf om het zieke economisch weefsel van ons continent te helen. En Europa te behoeden voor een rijke geschiedenis en een arme toekomst.

Subsidiologen
De Europese Unie subsidieert dan ook dat het een lieve lust is. Als je ook maar van ver of dichtbij kan aantonen dat je een beetje een innovatief idee hebt, kan je geld krijgen. Daarna bureaucratiseert de EU weliswaar dat het een nog lievere lust is met rapporteringsverplichtingen die menig Sovjet ambtenaar het nakijken geven. Een nieuwe professionele klasse heeft er zelfs het licht door gezien, de subsidiologen komen in Europa goed aan de bak. Europa wil dus laten zien dat het innovatie serieus neemt.

Walhalla
Ook in Vlaanderen wordt vaak enthousiast over Europa gedaan. Het is voor sommigen dat magische beslissingsniveau dat rationeel en efficiënt onze onoplosbare problemen zal ontrafelen. Dat is ook de essentie van de belofte die het Europese project aan zijn burgers heeft gedaan. Pietluttige problemen van één lidstaat overstijgen en het grote plaatje voor ogen houden.

Que?
Ieder politicus die een beetje bij zinnen is, weet dus dat één Europees octrooi dat bovendien stukken goedkoper is dan het huidige systeem een echte duw in de rug van creatieve Europeanen betekent. Meer dan elk ingewikkeld Europees subsidieprogramma. Daarom strijdt federaal minister van Economie Van Quickenborne terecht voor de invoering er van. Maar woensdag maakte hij als voorzitter van de vergadering van Europese economie ministers bekend dat hij geen akkoord konden vinden over dat voorstel. De reden? De ‘economische groeimotoren' van de Unie, Spanje, Polen en Italië, vonden dat hun taal gediscrimineerd wordt als patenten enkel in het Duits, Engels en Frans beschikbaar zouden zijn.

Verliezers
Of hoe ook in de EU het gezond verstand de duimen legt voor eng nationalistische bekommernissen. Met innovatie, jobs en wij als verliezers. Van Quickenborne heeft nog zes weken om zijn geborneerde collega's te overtuigen. Eén Europees octrooi zou niet enkel een wezenlijke Belgische verwezenlijking zijn maar zou van de Europese Unie eindelijk meer een Innovatie Unie maken. En zo zou de EU zijn burgers niet enkel innovatie lippendienst bewijzen maar echte nationale onbenulligheden overstijgen.

De Paradox van Parys verschijnt uitzonderlijk op zaterdag in De Standaard.

vrijdag 12 november 2010 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Bye bye Europe

ICAI42HYVCAV0ORJ0CA453F5JCA61232BCA1LJYAXCAFS0I0DCAI9VN66CALT6WT5CAND3DBJCA7DJG05CAW3RKN3CAR75I3CCAR8NBC0CAQO0RCVCA9J6GKHCA7917YUCAPQSI9CCANY60XFCAHC8W35

Eerder deze week mocht ik gaan spreken op een activiteit van de Jonge Europese Federalisten. Een internationale studentenclub die begaan is met de Europese Unie. Leuke avond, goed gezelschap, slimme vragen. Het evenement werd ingeleid met een korte uiteenzetting over hoe ons land bestuurlijk in mekaar is geflanst. U weet wel, zeven parlementen, zes regeringen, tien provincies en 180 dagen zonder enig teken van een nieuwe federale regering. Een mens wordt er niet vrolijk van.

Europa is het nieuwe België
Daarna kregen we een kort overzicht voorgeschoteld van hoe de EU werkt. 27 regeringen, een Europese Raad, een Commissie, een parlement, tien deelraden, een president, codecisie, vetorecht en geen enkel uitzicht op een nieuwe begroting voor 2011. Je werd er ook niet bepaald monter van. Na de inleiding mochten de aanwezige studenten vragen stellen over Europa en innovatie. En na al die gesprekken werd me steeds duidelijker dat Europa het nieuwe België is. En dat is geen compliment.

Moeilijker ipv eenvoudiger
Eerst en vooral doet ook de EU vaak net het tegenovergestelde dan waarvoor ze opgericht is. Een paar weken geleden hadden we het hier al over de manier waarop Spanje en Italië een eengemaakt Europees patent blokkeren omdat octrooien niet langer in elke taal van de unie zouden moeten worden vertaald. Een tiental landen wil nu toch verder gaan met het invoeren van één systeem. En zo zal de EU alweer met brio slagen in het compliceren van het leven van haar burgers en ondernemers, terwijl ze net in het leven was geroepen om te simplificeren. Een beetje zoals bij ons dus, waar in de afwezigheid van enig compromis de toestand enkel ingewikkelder wordt. En daar houdt de vergelijking niet op.

Mentale kerktoren
Ook de EU heeft last van een mentale kerktoren. Neem nu het budget voor innovatie dat al maar 1% van de totale EU-begroting uitmaakt. Dat kunnen lidstaten of regio's spenderen aan samenwerking met andere lidstaten uit de unie. Maar echte multilaterale projecten tussen China, de VS en Europa komen meestal niet in aanmerking voor betoelaging. Terwijl de rest van de wereld ons voorbij holt, trekken we die nieuwe kennis dus niet binnen wegens 'Not Invented Here'. Dat is dezelfde denkfout die wij maken met de grens van onze wereld door Hamme-Mille, Aken en Lille te trekken.

Onstporende begroting
En net zoals in ons land blijkt het schier onmogelijk om in Europa een nieuwe begroting af te spreken. Nog minder een begroting die bespaart - iets waar ook wij nog aan moeten beginnen. Terwijl Europa haar lidstaten streng aanmaant de knip op de vinger te houden, wil ze zelf de kraan opendraaien.

Scheiden kan maar is even moeilijk als samen blijven
Ten slotte wordt het duidelijk dat het splitsen van de Europese monetaire unie even moeilijk en pijnlijk is als het splitsen van Belgenland. Nu de Keltische tijger slechts een Ierse straatkat blijkt te zijn, gaan bij onze Duitse vrienden stemmen op om de muntunie te verlaten. Terwijl dat plan B enige tijd geleden als onmogelijk en ondenkbaar werd afgedaan, schreef The Economist daarover deze week dat zoiets moeilijk maar niet onmogelijk is. Een beetje zoals het splitsen van ons land.

Kortom, als Europa de meubelen wil redden, moet het dringend lessen trekken uit de staat van haar gaststaat. Zoiets brengt zelfs de meest geharde eurocraat tot inkeer.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 10 december 2010 - Geef je commentaar (4)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Houdini in de Berlaymont

Houdini-Paper-Magic-DJ1

We zijn gered. Vrees niet langer dat uw land wordt meegezogen in het moeras van rommelkredieten, oplopende rentes en dalende economische activiteit. Vertrouw gerust op een krachtdadig Europees beleid. Slaap op uw twee oren want de bollebozen van de EU draaien overuren om uw spaarpot te verdedigen tegen het mondiaal financieel geweld. Terwijl de hele wereld zit te wachten op wat minder animositeit en wat meer unanimiteit tussen Das Mädchen en de jonge vader in het Elysée, kaapt de Europese Commissie de hoofdprijs weg voor het bedenken van de Eureka oplossing voor ons schulden probleem. Want wie de credits, no pun intended, krijgt voor het aanpakken van het schuldenvirus is minsten zo belangrijk als het probleem de wereld uit helpen.

Verboden te praten
En dus kwam gisteren de magic bullet voor het oplossen van de schuldencrisis uit de koker van de geniale Michel Barnier, de Europese Commissaris voor de Interne Markt. De Houdini van de Europese schuld bedacht een gewiekst plannetje waarmee de Europese schuldenberg als sneeuw voor de zon zou verdwijnen. Een conceptuele aanpak waar zelfs Kant een puntje aan zou kunnen zuigen. Zijn redenering gaat als volgt: als we iedereen verbieden over het probleem te praten, en niemand mag weten wat er echt gebeurt, dan bestaat het probleem niet meer. Monsieur Barnier is dus druk in de weer om een voorstel uit te werken dat kredietbeoordelaars verbiedt om nog langer waarderingen te kleven op de schuldpositie van Europese landen. Voila, c'est si simple. Net was het probleem er nog, en let u nu goed op, dames heren. Ploef, het is weg.

Vrijheid van meningsuiting
Dat details zoals de vrijheid van meningsuiting al eens moeten sneuvelen in het licht van een groter goed nemen wij Europeanen er gaarne bij. Het gaat ten slotte over onze spaarcenten. Als wij daardoor rommelobligaties kopen, dan is dat ook gewoon een jammer neveneffect. En dat die kredietbeoordelaars eigenlijk bankovervallers in maatpak zijn, hebben we hier al eens eerder uiteen gezet. Al ben ik wel razend benieuwd hoe dat Europees dictaat straks gaat werken. In Leuven is er bijvoorbeeld een Griek die dreigt failliet te gaan omdat de stad constant bewegwijzering en afsluitingen voor zijn restaurant op de Bondgenotenlaan dumpt. Stel nu dat ik bij die Griek op restaurant zit en hij me vertelt dat zijn eigen kredietwaardigheid er al even slecht voor staat als die kredietwaardigheid van zijn thuisland, loopt hij dan gevaar gearresteerd te worden? En zullen toevallige passanten die zo'n conversatie opvangen ook strafbaar worden gesteld onder het toepassingsgebied van deze directieve? Moeilijke vragen waar de jongens en de meisjes van de Commissie zich ongetwijfeld het hoofd over aan het breken zijn.

Eenvoud en vernuft
Toch blijft het idee zo eenvoudig dat het sprankelt van vernuft. Ik vraag me af of de Commissaris himself reeds de volle draagwijdte en ingenuïteit van zijn ontdekking beseft. Neem nu een wereldwijd probleem als AIDS. Indien ze Monsieur Barnier daar wat eerder over geconsulteerd hadden, zouden er geen miljoenen mensen aan gestorven moeten zijn. Door gewoon te zwijgen over de ziekte en dokters te verbieden over de toestand te berichten, was de epidemie vanzelf opgelost. Ik stem Barnier op de shortlist van het Nobelcomité. Dat is wel het minste wat zo'n man verdient.

Half mast
En als u dacht dat dit het enige geniale plan was waarvoor de commissarissen in het Berlaymont gebouw een slordige 20.000 euro per maand opstrijken, onderschat u hen schromelijk. Want vorige maand nog opperde de Duitse Commissaris Oettinger een ander krachtig idee om het Europees financieel huishouden op orde te zetten: hij wil de vlaggen van de lidstaten die de begrotingsregels overtreden half stok hangen op het Schuman plein. Eigenlijk verdienen die mannen loonsopslag. Maak u dus geen zorgen over uw spaargeld, uw job en uw kinderen. Want als Jan Bardi Europa inspireert op financieel vlak, kan straks kabouter Plop het competitiviteitsprogramma van de EU in goede banen leiden. Andere goede ideeën welkom op volgend adres: Sinterklaas, Spanjestraat 1, 0612 Hemel.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 21 oktober 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Een simpel anti-crisis idee

euro_pile_5

Europa staat in brand, de banken hangen in de touwen en de consumenten hebben steeds minder vertrouwen. De regeringsonderhandelaars bikkelen over nieuwe besparingen en belastingen. De kredietbeoordelaars staan als scherpschutters in stelling. En de prijs van het krediet bij uw bank stijgt gestaag. Als u dus met de idee rondloopt om een eigen zaak te beginnen, is het u vergeven als u denkt "er was nooit een slechter moment." En dat terwijl we net veel meer jobs nodig hebben om pensioenen te betalen en de staatskas te spijzen. Die jobs komen van kleine en middelgrote ondernemingen, het kloppend hart van onze economie. Als we mensen dus aan een job willen helpen, dan moeten we het ondernemerschap aanmoedigen van burgers die risico willen nemen en starten met één, twee of drie mensen te werk te stellen. Maar banken hebben vandaag weinig zin om veel risico te nemen en geld te lenen.

Now or never
Toch heeft er zich dankzij de dalende beurskoersen en de onzekere opbrengsten op overheidsobligaties zelden zo'n gunstig ogenblik aangediend om eindelijk met uw bedrijf te beginnen. Dat komt omdat een groeiend contingent investeerders hun geld geparkeerd hebben. Bergen cash staan nutteloos langs de zijlijn, wachtend op de eerste en beste trein om weer te kunnen renderen. En die trein zou wel eens uw businessidee kunnen zijn. Waar moet zo iemand met geld anders naar toe? De beurs en obligaties zijn voor veel mensen geen optie meer. Goud is de laatste vijf jaar bijna in prijs verviervoudigd en is dus peperduur. Bepaalde vastgoedproducten zijn zo schaars geworden dat ook daar geen koopjes te doen zijn. Dus zijn steeds meer beleggers bereid om in goede ideeën te investeren om hun spaargeld te laten renderen.

U verliest geld aan uw geld
Maar die zelfde redenering geldt even zeer voor u als spaarder als voor individuen of bedrijven met veel geld. Uw centen leveren met een beetje geluk een dikke twee procent op bij de bank. Dat is een pak minder dan de inflatie. Met andere woorden, zelfs al zit u bij een goede bank: u verliest geld aan uw geld. Dan kan u er beter wat anders mee doen, zoals meewerken aan een venture capital boom. Maar hoe investeert u deel van uw spaargeld in een opstartend bedrijf als u zelf geen buren, vrienden of familie hebt die zo gek zijn om een zaak op te starten?

Starbucks
De bekende koffieketen Starbucks heeft daar wat op gevonden en kwam op de proppen met een heel apart anti-crisis idee. Aangezien het de banken en de regering aan de fondsen of de wil ontbreekt om geld vrij te maken voor nieuwe ideeën, doen ze het daar zelf. Amerikanen kunnen in één van de 7.000 Starbucksfilialen lenen aan andere Amerikanen die een bedrijf beginnen. Eigenlijk gaat het om donaties die klanten doen bij de aankoop van een kop koffie. Bij vijf dollar of meer krijg je een polsbandje in rood, wit en blauw dat aangeeft dat je meedoet. 


Het interessante aan het idee is dat de donaties niet rechtstreeks geleend worden maar in een soort fonds terecht komen waar het als kapitaal fungeert. Met andere woorden een hefboomfonds in de goede betekenis van het woord. Een financiële instelling met ervaring in kleine en duurzame projecten en micro-leningen beheert de investeringen.

Why wait?
Waar wachten we op om zelf werk te creëren? De Post, Belgacom of Mobistar zijn hier beter vertakt dan Starbucks over de plas. Met een beetje inventiviteit hoeft het ook niet om donaties te gaan en maken we er echte aandelen van die opbrengen voor de mini-investeerders. En lanceren we een nieuwe generaties bedrijfsleiders die aan de slag konden dankzij u en ik.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

donderdag 27 oktober 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Wie is Olli Rehn?

Rehn

Dankzij de uiterst efficiënte interventie van onze federale minister van Overheidsbedrijven Magnette weet half Vlaanderen vandaag wie Olli Rehn is. Een taak waar de woordvoerder van meneer Rehn zich de voorbije jaren met beduidend minder succes van gekweten heeft. Want onze minister vroeg zich gisteren op de RTBf af wie van ons die Rehn eigenlijk kende. Dat was een poging om aan te tonen dat die meneer Rehn, die EU Commissaris voor Economie is, geen democratische legitimiteit heeft bij ons. En dat hij dus vooral niet moet komen vertellen dat onze federale staat minder moet uitgeven om een geloofwaardige begroting in mekaar te boksen die minder dan 3% te kort heeft. Het zijn kwatongen die beweren dat die uithaal iets te maken had met het feit dat de PS nu eenmaal met plezier lijkt te spenderen zonder de staat te willen rationaliseren.

Mysterieuze man
Wat weten we over die mysterieuze man Rehn? Olli is in 1961 geboren in het Finse Mikkeli. Hij is getrouwd en zijn dochter heet Silva. Voor hij in zijn latere leven aan Oxford ging studeren, was hij verkoper van wisselstukken. Verder levert enig speurwerk een voorliefde voor voetbal op en schijnt hij graag naar rock en jazz te luisteren. Allemaal erg boeiend en we zullen niet talmen deze informatie aan collega columnist Magnette over te maken. Daarbij misschien ook goed even aan te stippen dat alle lidstaten, ja dus ook België, het Europees Parlement en de Commissie de maatregelen die Rehn nu uitvoert gevraagd, gedebatteerd en goedgekeurd hebben. En ja, er moet bespaard worden. En neen, de Belgen kunnen geen extra belastingen aan. Of het moet al enige tijd geleden zijn dat de heer Magnette zelf nog eens de benzinetank van zijn ministeriële wagen heeft opgevuld. En natuurlijk moet er niet enkel bespaard worden, maar moeten we ook groei creëren.

Schijndiscussie
Dat is de echte discussie die deze schijndiscussie zo professioneel verbergt. Want wist u dat het bruto nationaal product per hoofd in de Verenigde Staten de helft hoger ligt dan in de EU? De helft. Zelfs het beste grote Europese land, Duitsland, heeft een output die 20% onder die van de vermaledijde Verenigde Staten ligt en een even groot percentage armen (15%). De verdeling van die rijkdom is een ander discussiepunt maar dat onderwerp kan je pas beslechten als je eerst behoorlijk wat produceert. Anders ben je niet rijkdom maar armoede aan het verdelen.

Tweede en stille crisis is de echte
Als we dus groei willen creëren dan zullen we onze tweede - en stille - crisis moeten oplossen. Die gaat over Europa's historisch gebrek aan flexibiliteit en competitiviteit. Adam Davidson legt haarfijn uit dat we na wereldoorlog II genoten hebben van massale investeringen uit Amerika, maar dat we na de olieschok van 1973 gedurende 25 jaar lang trager gegroeid zijn dan onze Noordamerikaanse vrienden. Sinds midden de jaren 90 is er gewerkt aan een interne Europese markt en munt. Maar die kunnen nooit tot genoeg groei leiden als het principe van creatieve destructie niet kan toegepast worden. Dat de overheid niet bij machte is om ooit iets af te schaffen - en dat dit een groot deel van ons huidig probleem verklaart - wisten we al. Maar als bedrijven zich ook niet snel genoeg kunnen aanpassen door een starre arbeidswetgeving, kunnen ze ook niet investeren in nieuwe producten en diensten.

En dus hebben we vandaag net te weinig Europa. Alhoewel Paul Magnette een Europa met meer flexibiliteit verguist, sloopt hij zo ongewild ook de basis van de sociale zekerheid die hem zo na aan het hart ligt.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 13 januari 2012 - Geef je commentaar (7)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Als links rechts wordt

China

Als u de Republikeinse voorverkiezingen in de Verenigde Staten een beetje gevolgd heeft, dan heeft u het al gemerkt. "Europa" is daar een scheldwoord geworden. Het synoniem voor de luie welvaartsstaat waar veel te veel mensen van een uitkering leven en ondernemerschap niet beloond wordt. Volgens de OESO geven we in België 27 % van ons bruto nationaal product aan sociale voorzieningen uit. In de Verenigde Staten bijna de helft daarvan of minder dan 15%.

Obame is Europese socialist
Toch wordt Obama er constant beschuldigd een "European style socialist" te zijn. En zoiets staat in Amerika zowat gelijk met spuwen op de vlag. In de VS vinden ze dus dat er te veel geld vloeit naar sociale voorzieningen en ten minste een deel van het electoraat wil daar verandering in zien. Een groot deel van de dynamiek in het Republikeins kamp spruit zelfs voort uit de sterke wil om Obama's ziekteverzekeringsprogramma af te schaffen. Want veel te Europees. Dat is op zich al een beetje paradoxaal want Obama's beleid is een stuk rechtser dan dat waar een doorsnee Europese rechtse partij zich op laats voorstaan. 

Onbetaalbaar
Terwijl een deel van de Amerikanen ons beschuldigen veel te genereus te zijn met onze uitkeringen, lijken de feiten ze deels gelijk te geven. Want ondertussen kunnen wij die sociale voorzieningen in Europa nog amper betalen. Onze mensen moeten langer werken en mogen pas later op pensioen. Er is minder geld voor werkloosheidsuitkeringen. De ziekteverzekering in ons land mag niet meer groeien aan het tempo van voorheen. De ironie hier is dat een pak van die maatregelen uitgerekend mee door socialisten is genomen.

Onze pensioenhervorming is het werk van minister Van Quickenborne maar gebeurde wel met een socialistische premier in de Wetstraat 16. De draconische Griekse besparingsmaatregelen waren het werk van een socialistisch kabinet dat weliswaar met het geweer van Europa en het IMF tegen de slaap veranderingen doorvoerde waar een rechtse Griekse regering voorheen niet van zou durven dromen hebben. In Italië doet premier Mario Monti, met de steun van links, zelfs zijn eigen pensioenminister huilen op televisie bij het aankondigen van zoveel pijnlijke besparingen die het kabinet van de rechtse Berlusconi nooit had durven nemen.

Communistisch en kapitalistisch China
Links en rechts zijn dus geografisch erg verschillende begrippen. En om helemaal de ironische tour op te gaan financieren de communistische Chinezen al een hele poos de vrije markt economie van de Verenigde Staten door hun obligaties op te kopen. Iets waar Europa ondertussen ook jaloers op is. Daarom trok de EU recent op bedeltocht naar de Chinese grootmacht maar kwam van een kale reis thuis.

Hong Kong
Terwijl wij in Europa ruzie maken over linkse hogere belastingen en rechtse lagere uitgaven pakken ze het in Hong Kong anders aan. Nog niet zo lang geleden mocht ik naar een diner waar de Donald Tsang, de chief executive van Hong Kong zijn stadsregio aanprees. De autonome regio die deel uitmaakt van communistisch China heeft een overschot van 65 miljard euro op de begroting. Daarmee kan de regering bijna twee jaar verder. Werkloosheid zakte onder de 3.5% in 2011 en de basis belastingsschaal werd met 75% verminderd voor natuurlijke personen en vennootschappen. Het onderwijs en de creatieve industrie konden op meer budget rekenen.

Met andere woorden, niets is wat het lijkt in de links/rechts tegenstelling. Maar de recepten die werken zijn wel duidelijk. Waarop wachten we om ze toe te passen?

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

donderdag 02 februari 2012 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Costa de Miseria

santiago

Vorige week in Valencia vertelde een vriendin zonder werk me dat ze opnieuw bij haar ouders intrekt. Haar vriend, die bij de meest radioactieve Spaanse bank werkt, vervoegt binnenkort eveneens het leger der werklozen. De regio's vragen er miljarden hulp aan de centrale regering, terwijl die koffers op hun beurt zo leeg zijn als Sarah Palins boekenplank. Niemand heeft enig idee in welke richting het einde van de tunnel zich bevindt. Kortom, er is iets rot in het koninkrijk van de paella.

Vis stinkt aan de kop
En zoals vaak stinkt de vis aan de kop. In het land waar de zon nog wel schijnt, is het licht voor veel mensen al lang uitgegaan. Want Valencia is een prachtige stad om even te gaan uitblazen van de Belgische zomerherfst. Maar het is vooral een schoolvoorbeeld van hoe het altijd foutloopt met de pure leer van Keynes. De regionale regering bouwde er bijvoorbeeld de Ciudad de las Artes y de las Ciencias, naar een ontwerp van de toparchitect Santiago Calatrava. Een ronduit prachtig project. Een sliert van gebouwen in de oude bedding van de rivier de Turia. Een wetenschapsmuseum, opera hall of 3D-cinema: je kan het zo gek en zo groot niet bedenken of het staat er. Totale kostprijs, 1.3 miljard euro. Doel: toeristen trekken. Maar veel verder dan het gebouw is er niet gedacht.

Habla Inglès?
Ik wilde mijn duit in het zakje doen en 25 euro per hoofd betalen om in het grootste aquarium van Europa de dolfijnenshow te zien. Een aanrader, toch als u Spaans spreekt. Niet aan de kassa, niet bij de infobalie, laat staan bij de presentatie van de show viel er iemand te bespeuren die enige notie van het Engels had. Niemand die daar een probleem in zag. ‘Als we het bouwen, zullen ze wel komen', was duidelijk het motto geweest van een spilzieke overheid die meteen een spookluchthaven bestelde voor 150 miljoen euro. Hoewel de eerste passagier er nog moet vertrekken, moet de landingsbaan alweer op de schop. Te smal. Dat was na de openingscampagne van 30 miljoen euro en vóór de schadevergoeding van 80 miljoen die de uitbater eist wegens het ontbreken van vluchten.

Zeilen, racen, zwemmen, filmen
Maar dat belette de regering niet om voor de zeilrace America's Cup een prachtige infrastructuur te bouwen. Die faciliteiten liggen op een boogscheut van het formule 1-parcours voor de Grote Prijs van Spanje. En dat is niet eens zo gek ver van het nieuwe pretpark, dat 300 miljoen kostte. Net zoals de nieuwe filmstudio zonder films trouwens.

In mei beweerde de regering van Valencia nog niemand nodig te hebben om haar te komen redden. In juli vroegen ze 3 miljard noodhulp. Ondertussen heeft Valencia, een regio met 5 miljoen inwoners, 4 miljard onbetaalde facturen. Geld lenen kan het al lang niet meer want het papier om obligaties op te drukken is meer waard dan de kredietwaardigheid van de spilzieke en corrupte regio.

De vraag van een paar miljard
Hier is de vraag die ik niet begrijp: waar was de Spanjaard toen dit drama in slow motion zich voltrok? Al vier decennia is dezelfde partij aan de macht in Valencia.

Nochtans maakt een fietstochtje door de achterbuurten van Valencia snel duidelijk dat niet iedereen van de vrij­gevigheid van de overheid heeft kunnen genieten. Het contrast tussen de blinkende gebouwen en de armoede op straat is zo schrijnend dat geen enkele Spanjaard kan beweren het niet geweten te hebben.

Donde es Europa?
En waar was Europa? Nu, als het kalf verdronken is, schiet de EU in actie en wil ze de besteding van onze middelen onderzoeken. Wat hier gebeurd is, is een aanslag op de nationale en Europese solidariteit en kost ons banen, centen en dromen. Maar de vis stinkt ook aan de staart. Niemand gaat in deze vrijuit.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 03 augustus 2012 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy