Blogitems met de tag: Crisis

We beginnen eraan: 3.000 Nieuwe jobs in Machelen-Vilvoorde

Groen licht voor superproject Machelen: 3.160 nieuwe banen
Over twee jaar kan Bart Verhaeghe eindelijk beginnen te bouwen aan het futuristische complex Uplace Machelen. Het project levert 3.160 jobs op. Had Vlaams minister Patricia Ceysens niet op de valreep groen licht gegeven voor de investering van 560 miljoen euro, dan liep de lijdensweg van Bart Verhaeghe uit tot in 2019. Ondernemer Verhaeghe (43) bouwt wereldwijd vastgoedcomplexen waarbinnen wonen, werken en vrije tijd gecombineerd worden. Uplace Machelen, op de 8,5ha van het vroegere Marly-Carcoke, moet zijn visitekaartje in eigen land worden: tienduizenden vierkante meters woningen, hotelkamers, attracties, ervaring- en conceptwinkels, kantoren en openbare ruimte. De 3.160 voltijdse jobs plus de 120.000 mandagen voor de bouw zijn een godsgeschenk voor de noordrand van Brussel.

Zie ook http://www.lorinparys.be/index.php/lp/mediatheek/ 

Verhaeghe zit al drie jaar ongeduldig te kijken naar zijn maquette. Want hij botste tot nog toe op een muur van regels. Zijn project moet passen in het START-plan voor Zaventem, het masterplan voor de Vlaamse rand rond Brussel en het tweede masterplan voor Vlaams-Brabant. En dan moest Uplace ook nog passen in het brownfield-decreet van twee jaar geleden. Dat moedigt ondernemers in theorie aan om vervuilde terreinen te saneren en te ontwikkelen - maar in de praktijk zorgde het vooral voor vertragingen.

In februari slaakte Verhaeghe een noodkreet: als de Vlaamse regering de knopen niet doorhakte vóór 7juni, zou zijn project nog veel meer vertraging oplopen. Vlaams minister Patricia Ceysens (Open VLD) bracht gisteren goed nieuws: er worden achttien brownfield-projecten goedgekeurd op de laatste bijeenkomst van de Vlaamse regering op 29mei. Samen zijn ze goed voor 1miljard euro investeringen en tienduizend jobs.

Met een investering van 560 miljoen euro weegt Uplace het zwaarst op deze lijst. De eveneens goedgekeurde ontwikkeling van de 75ha van Petroleum Zuid in Antwerpen is goed voor 4.000 voltijdse jobs, al komen die er pas tegen 2020. In haar lijstje gaf Ceysens Verhaeghe trouwens een speciale vermelding: 'Uplace heeft op een meer dan kennelijke wijze zijn stabiliteit, slaagkans en relevantie aangetoond.'

Bart Verhaeghe is tevreden: 'De overheid gelooft in ons en belooft ons te helpen om de volgende hordes snel en efficiënt te nemen. Een enorme aanmoediging om door te zetten, zodat we tegen 2015 kunnen openen. Zonder deze beslissing was het wellicht 2019 geworden.'
'Blijft het feit dat een ontwikkeling van tien jaar twee tot drie keer langer is dan in de buurlanden. Vlaanderen heeft de vele Europese regels zeer streng omgezet, zodat veranderen bij ons een log en langdurig proces werd. Kunnen we ons dat nog permitteren in tijden van crisis?' (fds)

Bron: Nieuwsblad 13 mei 2009

woensdag 13 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Verkiezingseconomie - De Standaard 15 mei 2009

Er kan ons land in tijden van crisis niets beters overkomen dan verkiezingen. Want de kiesgang is een regelrechte zegen voor onze economie. U vindt waarschijnlijk samen met 9.900.000 andere Belgen dat we veel te vaak naar het stemhokje worden geroepen en dat onze politici in het parlement er veel te weinig van bakken. Maar wat de meeste mensen niet weten, is dat elke verkiezing een krachtige economische injectie voor ons land betekent. Dat heb ik zelf ontdekt omdat ik besloten heb om me kandidaat te stellen bij de volgende Vlaamse verkiezingen, voor Open VLD in Vlaams-Brabant.

Veel mensen denken dat de politieke partijen de campagnes van de kandidaten financieren. Niets is minder waar, zo heb ik zelf al ondervonden. Kandidaten moeten een beroep doen op hun spaarboekje om hun campagne op poten te zetten. En daarbij komt heel wat geld in de lokale economie terecht. Rekent u even mee. Elke kandidaat die in Vlaams-Brabant op een verkiesbare plaats staat plus één andere kandidaat op de lijst mag 37.500 euro uitgeven. Neem nu CD&V met vijf zitjes in de assemblee: zesmaal 37.500 levert 225.000 euro op. De rest van de lijst effectieve kandidaten en de eerste opvolger mogen 5.000 euro uitgeven. Dat is zestien keer 5.000 of 80.000 euro. De vijftien andere opvolgers kunnen maximaal 2.500 euro spenderen: vijftien keer 2.500 euro is een bedrag van 37.500 euro. De kandidaten van één partij pompen dus makkelijk een kleine 300.000 euro in onze economie.

Voor het totale bedrag dat per verkiezing wordt uitgegeven moeten we met een aantal andere factoren rekening houden. Provincies zoals Antwerpen en Oost-Vlaanderen mogen bijvoorbeeld een pak meer spenderen doordat er meer kiezers wonen. Zo heeft Antwerpen 33 gekozenen en Vlaams-Brabant maar 20. En uiteraard is er meer dan één partij. Reken even de kosten mee die mededingers uit N-VA, CD&V, SLP, PVDA+, LDD, Groen!, Open VLD en SP.A aangaan, en je zou voor het wel en wee van onze economie bijna hopen op een versplinterd partijlandschap. Samen met de Europese verkiezingen komt de totale som zo makkelijk uit op een bedrag van 15 miljoen euro dat migreert van spaarrekeningen naar onze economie. En dan hebben we het nog niet over de verkiezingen in Wallonië gehad of over het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Hoe meer partijen en hoe vaker verkiezingen, hoe groter de economische injectie.

Wie wordt daar nu beter van? Drukkers. De jongens en meisjes van de marketing. De houtindustrie. Kranten en tijdschriften. Televisiestations. En De Post. Een behoorlijke opsteker voor een rist sectoren in moeilijkheden. Maar ook voor onze nationale creativiteit zijn verkiezingen een goede zaak. Stelt u zich even voor: zeven partijen in Vlaanderen met elk 36 kandidaten in vijf provincies die elk een slogan en een campagne nodig hebben. Dat zijn 1.260 originele beelden die moeten worden gemaakt, evenveel frisse slogans die moeten worden verzonnen en miljoenen kaartjes en posters die moeten worden gedrukt. Bovendien zorgt onze ingewikkelde staatsstructuur ervoor dat we dat aantal nog eens kunnen verdubbelen. Enkel en alleen al door met twee grote taalgroepen samen te leven in ons land kunnen reclamebureaus dubbel zo veel prestaties aanrekenen. Want een campagne voor de SP.A is niet hetzelfde als een campagne voor de PS. En zo heeft elk nadeel zijn voordeel.

Veel verkiezingen en een ingewikkelde staatsstructuur zijn dan misschien slecht voor de bevolking, maar ze blijken goed voor onze creativiteit en de economie. Nu enkel hopen dat dit de federale regering niet op gedachten brengt om binnenkort verkiezingen uit te schrijven. Kwestie van een relanceplan te hebben.

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=652A9QOE&kanaalid=336

 

vrijdag 15 mei 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Ondernemers kunnen de wereld veranderen.

 Heel knap filmpje dat weing commentaar behoeft. Een betere samenvatting dan waarin ik geloof had ik zelf niet kunnen maken. En goedkoop gemaakt met een boodschap die to the point en effectief is. Als iedereen zijn ondernemende kwaliteiten aanspreekt, kunnen we de wereld aan. Waar wachten we op?

dinsdag 19 mei 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Absurdistan bij de sp.a: loon van managers

Deze morgen heb ik me verslikt in mijn koffie. 'De toplonen van de bankiers moeten dringend aan een norm onderworpen worden, en bij uitbreiding de toplonen van elke sector die overheidssteun krijgt. Het is al te gemakkelijk dat een ceo tweehonderd mensen op straat zet en daar nog voor beloond wordt ook. Voor ons moet er een band gecreëerd worden tussen het aantal ontslagen en het loon van een topmanager: hoe meer hij er ontslaat, hoe minder hij verdient', zegt Caroline Gennez in een gesprek met De Standaard.

Laat ons beginnen met het begin. De overheid heeft niets te zoeken in de interne keuken van een bedrijf. De aandeelhouders, die de eigenaars zijn van een bedrijf, moeten uitmaken wie ze hoeveel van hun zuur geïnvesteerde centen willen uitbetalen. Dat is een goed principe. Want stel je even voor dat de overheid zich als expert zou moeten mengen in de manier waarop een bedrijf wordt gerund in de  de tapijtindustrie, in hoogtechnologisch voedselbedrijven of advocatenkantoren. Schoenmaker blijf bij je leest. Eigenaars van bedrijven runnen bedrijven, de overheid runt het overheidsapparaat. Wat mij betreft is aan dat laatste nog genoeg werk.  

Mevrouw Gennez heeft een punt dat wanneer de overheid geld toestopt aan bedrijven, geld dat van ons komt, ze toezicht moet houden op de goede besteding van dat geld. Dus indien een bank door ons wordt gesubsidieerd hebben wij als burger-belastingbetaler-aandeelhouder van zo'n bank het recht om mee de belangrijke beslissingen te nemen. En dus kunnen we mee beslissen over het loon van het top management. Logisch allemaal. 

Maar een link maken tussen het aantal mensen die ontslagen worden en het loon van een manager is niet slim. Want op zo'n manier zet je een manager aan om zo veel mogelijk mensen binnen het bedrijf te houden terwijl dat op langere termijn de jobs van nog meer mensen zou kunnen kosten. Moedige beslissingen ontmoedigen omdat ze op korte termijn geen eenvoudig politiek antwoord geven is niet wat we nodig hebben. Het zou paradoxaal zijn dat wanneer bedrijven eindelijk hun belonings-systemen zouden aanpassen en bonussen niet langer op korte termijn winst afstemmen maar op de lange termijn gezondheid van een bedrijf dat de politiek dan weer net het omgekeerde zou doen. En een maatregel invoeren die een korte termijn politiek aanmoedigt, véél mensen houden alhoewel dat bedrijfseconomisch onverantwoord kan zijn, ten nadele van de lange termijn financiële gezondheid van een bedrijf is een boomerang. Want één keer de gezondheid van een bedrijf in gevaar komt, zullen er nog meer mensen moeten afvloeien. En zal de sp.a er opnieuw staan om weer aan de alarmbel te trekken om de belangen van de (kleine) aandeelhouder en bediende te verdedigen. Terwijl hun voorgestelde maatregel net het pervers effect zou kunnen hebben om het jobverlies te vergroten en de financiële gezondheid van een bedrijf te verkleinen.  

woensdag 20 mei 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Minder geld, meer creativiteit? - De Standaard 22 mei 2009

DE PARADOX VAN PARYS - De honderd rijkste zakenfamilies van ons land werden het voorbije jaar 7,2 miljard euro armer. Dat is 288 miljard oude Belgische franken of 10 procent van hun vermogen dat als sneeuw voor de zon smolt. Ik hoor u al denken et alors? U bent waarschijnlijk zelf behoorlijk wat centen kwijt en toch niet helemaal zeker van uw baan. Waarom zou u dan slaap laten voor een aantal fatcats die heus geen boterham minder eten door de aandelenkoersen? Begrijpelijk, maar niet helemaal terecht. Het beursverlies van onze rijkste zakenfamilies is ook een aderlating voor Vlaanderen. Want geld en creativiteit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Dat wordt mooi geïllustreerd door het onuitroeibare cliché dat creativiteit hoogtij viert in moeilijke economische tijden. De redenering gaat als volgt. Wanneer het moeilijk gaat, wordt iedereen verplicht om meer met minder te doen en zo worden allerlei vernieuwingen geboren. Economische groei komt niet van meer te koken, maar wel van nieuwe recepten te pionieren. En die nieuwe recepten floreren wanneer de ingrediënten schaarser worden. Kortom, crisissen zijn gouden tijden voor innovatie.

Dat was ook de stelling van Joseph Schumpeter, die verkondigde dat door creatieve destructie nieuwe starters oude bedrijven uit de markt drijven met frisse ideeën. Net zoals er na een bosbrand verschillende nieuwe dier- en plantensoorten zouden ontstaan in het afgebrande gebied, kan een crisis een vruchtbare bodem zijn voor nieuwe spelers. Dat is ook wat er vandaag kan gebeuren. Op voorwaarde dat de overheid niet onnodig subsidies geeft aan bedrijven die anders niet zouden overleven. In een crisis zie je dus een groter aantal nieuwe starters met creatieve bedrijfsmodellen. Die zijn essentieel om ons economisch weefsel te vernieuwen.

Minder geld levert dan misschien meer ideeën op. Maar vandaag vindt dat groter aantal ideeën minder geld. Zelfs bestaande bedrijven met goede ideeën komen van kale bankreizen thuis. En dat nadat de overheid meer dan twee miljard kredietwaarborgen voor kmo's opzij heeft gezet. Hoe moeten nieuwe ondernemers dan aan het nodige startkapitaal geraken? De bank zegt nee tegen ondernemingen zonder geschiedenis. Venture capital-fondsen nemen de telefoon niet op, want die hebben de handen vol met hun eigen probleemportefeuilles. Friends, family and fools zijn minder scheutig om geld toe te steken na een blik op hun eigen vermogen.

Vroeger kon je dan terecht bij Vlaanderens ondernemende families. Tibotec Virco is zo'n verhaal dat zonder een paar durvers uit vermogende geslachten nooit uit de startblokken zou zijn geschoten. En zonder hen zou het bedrijf dus ook nooit een kleine vijfhonderd banen hebben gecreëerd. Ook SN Brussels Airlines kreeg vleugels door de financiële inbreng van een paar oude families. En zo zijn er ontelbare kleine en grote succesverhalen uit ons land die steunen op het geld van zakenfamilies. Maar vandaag valt het te betwijfelen of die succesverhalen nu ook nog het daglicht zouden zien. Want de families die ooit de radars van ons economisch netwerk smeerden, hebben behoorlijke averij opgelopen en houden dus de vinger op de knip.

Enkel en alleen de verschillende families die KBC verkankeren, hadden in januari van dit jaar al meer dan drie miljard euro verloren. Namen zoals Van Waeyenberghe, Vlerick-Sap, Santens, Poulussen en Gevaert lees je niet elke dag in de krant, maar ze spelen daarom geen minder belangrijke rol voor ondernemend Vlaanderen. Als zij verliezen, verliezen wij ook.

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=122AIHIE

vrijdag 22 mei 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Ode aan de banken

Een bank is een plek die je geld leent als je bewijst dat je het niet nodig hebt. Dat werd al in de jaren vijftig verteld. Veel fans hebben de banken er in tussentijd niet bijgewonnen. De socialistische vakbond wil onze banken een crisisbelasting doen ophoesten. Sp.a wil ze uitsluiten van de notionele interestaftrek. En Laurette Onkelinckx ziet een kans om het gat in de begroting kleiner te maken door ‘de banken de crisis te laten betalen'. Enkel Groen! kwam gisteren origineel uit de hoek en kant zich tegen zo'n algemene belasting.

Het is bon ton om in te beuken op de rol van de banken. En het lijkt er op alsof ze dagelijks druk in de weer zijn om hun kritikasters nieuwe ammunitie te geven. Een bonus hier en een vertrekpremie daar, geven op zijn minst de indruk dat het bankiers worst zal wezen wat de publieke opinie denkt, zolang er maar kreeft op hun bord belandt. Maar zo'n hoofdschotel zou wel eens gevolgd kunnen worden door een bitter en duur dessert. Of je het nu wilt of niet, de overheid is opnieuw een belangrijke speler geworden op de financiële markten. En de overheid, dat is het grote publiek. Je hoeft dus geen genie te zijn om in te zien dat je als bank dus beter start met aan iedereen duidelijk te maken welke belangrijke rol je vervult in het ondersteunen van ondernemerschap, het nemen van risico en het scheppen van welvaart.

Het grote publiek uitleggen wat banken doen en hoe de economie opereert lijkt me dus een goed idee. Onze banken kunnen misschien eens hun licht opsteken op 48 Wall Street in New York. Daar huist het Museum for American Finance, een afdeling van het befaamde Smithsonian. Dat museum is er gekomen na de crash van 19 oktober 1987 toen de markt op één dag meer dan 500 biljoen dollar aan waarde verloor en het publieke vertrouwen in de financiële sector Siberisch koud werd.

Het museum legt klaar en helder uit hoe de markten werken, waar het fout is gegaan en wat daar de belangrijkste oorzaken van waren en waarom we over een bull of bear market spreken. Het heeft ook een mini-tentoonstelling over het ontstaan van de eerste Amerikaanse bank en zijn oprichter, Alexander Hamilton. Dat verhaal begon exact deze week 400 jaar geleden toen de Engelsman Henry Hudson in opdracht van de Nederlandse Oostindische Compagnie faalde in zijn zoektocht naar een snelle Aziatische route en daarbij toevallig slaagde in het stichten van New Amsterdam, nu New York. 167 jaar later scheidden de kolonies zich af van het Verenigd Koninkrijk met als resultaat een nieuwe staat maar ook een grote schuld bij de Fransen en de Hollanders die de opstand financierden. Alexander Hamilton noemt schuld de prijs van vrijheid en overtuigt zijn collega's bij de oprichting van de V.S. ervan dat een nationale schuld, indien niet excessief, een nationale zegen kon zijn. Goede raad die sommige van zijn opvolgers als Secretary of the Treasury duidelijk in de wind slaan. Bij zijn dood tijdens een duel liet Amerika's eerste financier ironisch genoeg een pak schulden achter. Het is niet geweten of zijn vrouw en acht kinderen dat een zegen vonden.

De rest van het museum is wisselend van kwaliteit maar bevat goede ideeën voor een Europese variant. Zo is er een expo over de financiële crisis die goed bedoeld is maar verzandt in een chronologische letterbrei waar je enkel met het uithoudingsvermogen van een bergbeklimmer aan begint. AIG en Lehman, tot vorig jaar nog sponsors van het museum, staan nu tentoon als onderdeel van het museum. Maar je kan ook weetjes leren zoals het feit dat de kredietkaart in 1956 is geboren in de Cabin Grill, waar mensen met ‘Diner's Club' betaalden. Het legendarische etentje staat ondertussen bekend als ‘het eerste avondmaal' in de industrie die meer dan 600 miljoen plastieken betaalkaarten in omloop heeft.

Meer weten over wat onze banken doen, en beter uitleggen hoe de economie in mekaar zit, zou tot onze basiskennnis moeten behoren. Want onze financiële instellingen mogen dan wel verguisd worden, wat zouden we zonder ze zijn? En als voor wie dat gaat betalen, hebben we een suggestie: Gebruik een deel van het bonusgeld voor zo'n initiatief. Dat is wat we win-win noemen.

vrijdag 04 september 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Trouw

Ik heb de vervelende neiging alles uit te stellen tot het allerlaatste moment. Mijn trouw lijkt daar vooralsnog geen uitzondering op te vormen. Als u dit leest scheidt minder dan 24 uur mij van een van de belangrijkste dagen in mijn leven. En ik word stilaan nerveus. Nee, niet omdat ik aan mijn partnerkeuze twijfel. Wel omdat ik net een telefoontje van de dienst burgerlijke stand heb gekregen. Hallo meneer, waar is uw huwelijkscontract of wilt u volgens het wettelijk stelsel trouwen? Hmm, goede vraag. Hallo notaris, wij komen deze namiddag nog even langs. Gelukkig kan die er mee lachen en heeft ze beloofd alles tegen vanavond klaar te hebben. Oef.

Besognes
En dat was slechts een klein besogne. Want als u deze column wat haastig geschreven vindt, is dat vooral te wijten aan een vestimentaire noodsituatie. Ik heb namelijk nog geen pak om zaterdag aan te trekken. Elke minuut die ik aan dit schrijfsel spendeer, is een minuut langer dat ik mijn garderobe negeer. Mijn wederhelft, die wel over een persoonlijk planningsvermogen beschikt, heeft zich al maanden geleden met verve van deze opdracht gekweten. Het is nu nagelbijten dat er op het rek van de betere Leuvense kledingzaak alsnog een pak in mijn maat op mij hangt te wachten. En dat we een vriendelijke naaister vinden die vanavond overuren wil kloppen. Zodat ik niet over mijn broekspijpen val op de trappen van het stadhuis.

Weddingplanner
Iemand zoals ik had dus duidelijk beter beroep gedaan op een relatief nieuw beroep. Dat van de huwelijksfeestplanner. Dat is iemand die u bij het handje neemt en uw hele trouwdag voor u regelt. Voor een commissie van een slordige tien procent op de kost van uw feestje welteverstaan. Want telt u vooral even mee. Een pak, een receptie, een ring, een reis, een bezoek aan de notaris, een zaal, een traiteur, een DJ, een fotograaf, bloemen en drukwerk. Zoiets dikt aan.

1.4 miljard
Een gemiddeld huwelijk kost tussen de 25.000 en de 85.000 euro. Als we snel tellen is dat met 45.000 trouwende koppels per jaar goed voor een omzet van om en bij de 1.4 miljard euro. Weddingplanner Roula Stoelen van My Dream Day vertelt dat een doorsnee koppel zo'n 150 personen uitnodigt op hun feest. Wij geven gemiddeld 50 euro per persoon aan de tortelduifjes. Dat wil zeggen dat wij Belgen voor 337.500.000 euro aan huwelijkscadeaus per jaar uitwisselen. De meeste koppels betalen hun trouw trouwens zelf. Dat blijkt de beste remedie om uit het vaarwater van ouders en schoonouders te blijven volgens Stoelen.

Babyborrel
De huwelijken die mevrouw Stoelen begeleidt houden volgens haar goed stand. Hoe ze dat weet? "Met kerstmis doe ik een update van mijn hele bestand. Want elk huwelijk is een potentiële babyborrel of jubileum. En elke scheiding heeft de kiem van een tweede huwelijk in zich," zegt ze. Kortom, trouwen is een belangrijke economische motor.

Presentje
Blijkt trouwens dat we al eens worden opgelicht door die trouwindustrie. Wist u dat als u een presentje aanvinkte op de huwelijkslijst van uw nichtje en haar aanstaande u hen helemaal geen zilveren theelepeltje cadeau hebt gedaan? Zij krijgen gewoon de waarde van de optelsom van alle geselecteerde cadeaus en mogen dat bedrag dan naar believen spenderen in de winkel. Een beetje vreemd toch wanneer u dat bedankbriefje voor de theelepel in de bus vindt.

Crisis
Conclusie: de beste manier om uit een recessie te geraken is een collectief trouwfestijn. Want elk getrouwd paar injecteert onze economie met geld en liefde. En getrouwde koppels blijken nu ook nog gelukkiger dan ongehuwd samenwonenden. En gelukkige mensen zijn productiever. Dus zou onze economie beter af zijn indien iedereen in de echt verbonden was. Ik doe morgen mijn deel. Waar wacht u nog op?

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 04 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Wie is Olli Rehn?

Rehn

Dankzij de uiterst efficiënte interventie van onze federale minister van Overheidsbedrijven Magnette weet half Vlaanderen vandaag wie Olli Rehn is. Een taak waar de woordvoerder van meneer Rehn zich de voorbije jaren met beduidend minder succes van gekweten heeft. Want onze minister vroeg zich gisteren op de RTBf af wie van ons die Rehn eigenlijk kende. Dat was een poging om aan te tonen dat die meneer Rehn, die EU Commissaris voor Economie is, geen democratische legitimiteit heeft bij ons. En dat hij dus vooral niet moet komen vertellen dat onze federale staat minder moet uitgeven om een geloofwaardige begroting in mekaar te boksen die minder dan 3% te kort heeft. Het zijn kwatongen die beweren dat die uithaal iets te maken had met het feit dat de PS nu eenmaal met plezier lijkt te spenderen zonder de staat te willen rationaliseren.

Mysterieuze man
Wat weten we over die mysterieuze man Rehn? Olli is in 1961 geboren in het Finse Mikkeli. Hij is getrouwd en zijn dochter heet Silva. Voor hij in zijn latere leven aan Oxford ging studeren, was hij verkoper van wisselstukken. Verder levert enig speurwerk een voorliefde voor voetbal op en schijnt hij graag naar rock en jazz te luisteren. Allemaal erg boeiend en we zullen niet talmen deze informatie aan collega columnist Magnette over te maken. Daarbij misschien ook goed even aan te stippen dat alle lidstaten, ja dus ook België, het Europees Parlement en de Commissie de maatregelen die Rehn nu uitvoert gevraagd, gedebatteerd en goedgekeurd hebben. En ja, er moet bespaard worden. En neen, de Belgen kunnen geen extra belastingen aan. Of het moet al enige tijd geleden zijn dat de heer Magnette zelf nog eens de benzinetank van zijn ministeriële wagen heeft opgevuld. En natuurlijk moet er niet enkel bespaard worden, maar moeten we ook groei creëren.

Schijndiscussie
Dat is de echte discussie die deze schijndiscussie zo professioneel verbergt. Want wist u dat het bruto nationaal product per hoofd in de Verenigde Staten de helft hoger ligt dan in de EU? De helft. Zelfs het beste grote Europese land, Duitsland, heeft een output die 20% onder die van de vermaledijde Verenigde Staten ligt en een even groot percentage armen (15%). De verdeling van die rijkdom is een ander discussiepunt maar dat onderwerp kan je pas beslechten als je eerst behoorlijk wat produceert. Anders ben je niet rijkdom maar armoede aan het verdelen.

Tweede en stille crisis is de echte
Als we dus groei willen creëren dan zullen we onze tweede - en stille - crisis moeten oplossen. Die gaat over Europa's historisch gebrek aan flexibiliteit en competitiviteit. Adam Davidson legt haarfijn uit dat we na wereldoorlog II genoten hebben van massale investeringen uit Amerika, maar dat we na de olieschok van 1973 gedurende 25 jaar lang trager gegroeid zijn dan onze Noordamerikaanse vrienden. Sinds midden de jaren 90 is er gewerkt aan een interne Europese markt en munt. Maar die kunnen nooit tot genoeg groei leiden als het principe van creatieve destructie niet kan toegepast worden. Dat de overheid niet bij machte is om ooit iets af te schaffen - en dat dit een groot deel van ons huidig probleem verklaart - wisten we al. Maar als bedrijven zich ook niet snel genoeg kunnen aanpassen door een starre arbeidswetgeving, kunnen ze ook niet investeren in nieuwe producten en diensten.

En dus hebben we vandaag net te weinig Europa. Alhoewel Paul Magnette een Europa met meer flexibiliteit verguist, sloopt hij zo ongewild ook de basis van de sociale zekerheid die hem zo na aan het hart ligt.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 13 januari 2012 - Geef je commentaar (7)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Costa de Miseria

santiago

Vorige week in Valencia vertelde een vriendin zonder werk me dat ze opnieuw bij haar ouders intrekt. Haar vriend, die bij de meest radioactieve Spaanse bank werkt, vervoegt binnenkort eveneens het leger der werklozen. De regio's vragen er miljarden hulp aan de centrale regering, terwijl die koffers op hun beurt zo leeg zijn als Sarah Palins boekenplank. Niemand heeft enig idee in welke richting het einde van de tunnel zich bevindt. Kortom, er is iets rot in het koninkrijk van de paella.

Vis stinkt aan de kop
En zoals vaak stinkt de vis aan de kop. In het land waar de zon nog wel schijnt, is het licht voor veel mensen al lang uitgegaan. Want Valencia is een prachtige stad om even te gaan uitblazen van de Belgische zomerherfst. Maar het is vooral een schoolvoorbeeld van hoe het altijd foutloopt met de pure leer van Keynes. De regionale regering bouwde er bijvoorbeeld de Ciudad de las Artes y de las Ciencias, naar een ontwerp van de toparchitect Santiago Calatrava. Een ronduit prachtig project. Een sliert van gebouwen in de oude bedding van de rivier de Turia. Een wetenschapsmuseum, opera hall of 3D-cinema: je kan het zo gek en zo groot niet bedenken of het staat er. Totale kostprijs, 1.3 miljard euro. Doel: toeristen trekken. Maar veel verder dan het gebouw is er niet gedacht.

Habla Inglès?
Ik wilde mijn duit in het zakje doen en 25 euro per hoofd betalen om in het grootste aquarium van Europa de dolfijnenshow te zien. Een aanrader, toch als u Spaans spreekt. Niet aan de kassa, niet bij de infobalie, laat staan bij de presentatie van de show viel er iemand te bespeuren die enige notie van het Engels had. Niemand die daar een probleem in zag. ‘Als we het bouwen, zullen ze wel komen', was duidelijk het motto geweest van een spilzieke overheid die meteen een spookluchthaven bestelde voor 150 miljoen euro. Hoewel de eerste passagier er nog moet vertrekken, moet de landingsbaan alweer op de schop. Te smal. Dat was na de openingscampagne van 30 miljoen euro en vóór de schadevergoeding van 80 miljoen die de uitbater eist wegens het ontbreken van vluchten.

Zeilen, racen, zwemmen, filmen
Maar dat belette de regering niet om voor de zeilrace America's Cup een prachtige infrastructuur te bouwen. Die faciliteiten liggen op een boogscheut van het formule 1-parcours voor de Grote Prijs van Spanje. En dat is niet eens zo gek ver van het nieuwe pretpark, dat 300 miljoen kostte. Net zoals de nieuwe filmstudio zonder films trouwens.

In mei beweerde de regering van Valencia nog niemand nodig te hebben om haar te komen redden. In juli vroegen ze 3 miljard noodhulp. Ondertussen heeft Valencia, een regio met 5 miljoen inwoners, 4 miljard onbetaalde facturen. Geld lenen kan het al lang niet meer want het papier om obligaties op te drukken is meer waard dan de kredietwaardigheid van de spilzieke en corrupte regio.

De vraag van een paar miljard
Hier is de vraag die ik niet begrijp: waar was de Spanjaard toen dit drama in slow motion zich voltrok? Al vier decennia is dezelfde partij aan de macht in Valencia.

Nochtans maakt een fietstochtje door de achterbuurten van Valencia snel duidelijk dat niet iedereen van de vrij­gevigheid van de overheid heeft kunnen genieten. Het contrast tussen de blinkende gebouwen en de armoede op straat is zo schrijnend dat geen enkele Spanjaard kan beweren het niet geweten te hebben.

Donde es Europa?
En waar was Europa? Nu, als het kalf verdronken is, schiet de EU in actie en wil ze de besteding van onze middelen onderzoeken. Wat hier gebeurd is, is een aanslag op de nationale en Europese solidariteit en kost ons banen, centen en dromen. Maar de vis stinkt ook aan de staart. Niemand gaat in deze vrijuit.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 03 augustus 2012 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Schandaalmoe

ubs

Na de aandeel- houdersvergadering van Dexia hadden we vorige week geen gram gramschap meer over voor een ander schandaal van nochtans even epische omvang. Vorige week woensdag betaalde de Zwitserse bank UBS een boete van 1.2 miljard euro. De op een na grootste in de geschiedenis, maar toch besteedden we er amper aandacht aan. Wat er bij UBS gebeurde, is het schoolvoorbeeld van hoe rot banken en het systeem van binnen zijn en hoe weinig er veranderd is sinds het begin van de crisis, nu vier jaar geleden.

LIBOR
UBS besodemieterde ons jaren door de Libor te manipuleren. Libor staat voor London Interbank Offered Rate. Dat is de intrestvoet die de rentetarieven van zowat 300 biljoen aan financiële producten bepaalt, zoals de rentevoet van variabele hypotheken of de maandelijkse terugbetaling van bankleningen van bedrijven of overheden. Het is een indicator van het vertrouwen dat banken hebben in het financieel systeem en in elkaars financiële gezondheid. Na het uitbreken van de crisis wilden de banken dat tarief dus zo laag mogelijk houden om aan te tonen dat ze financieel gezond waren. Het tarief wordt vastgesteld op basis van inschattingen van handelaren. Zij moeten onafhankelijk van elkaar aangeven hoe hoog ze denken dat de rente moet zijn.

Poepsimpel
Het is dus poepsimpel om de Libor te manipuleren, en dat is exact wat de handelaren van onder andere UBS deden om grotere bonussen te verdienen. Ze spraken af om de Libor te manipuleren, zoals blijkt uit volgend e-mail-verkeer: ‘Mate yur getting bloody good at this libor game', schreef een makelaar aan een UBS-handelaar. ‘Think of me when yur on yur yacht in monaco wont yu.' Er zouden sinds 2005 en tot in 2010 op zijn minst 1.900 voorvallen geweest zijn waarop UBS-bankiers hun collega's bij andere banken gevraagd zouden hebben de Libor te manipuleren, Meestal in schuttingtaal. ‘I will fucking do one humongous deal with you. Like a 50,000-buck deal, whatever. I need you to keep it as low as possible. If you do that, I'll pay you, you know, $50,000, $100,000. whatever you want.'

Teleurgesteld
‘We zijn teleurgesteld door de ontdekking van wat er gebeurd is', klonk het bij Sergio Ermotti, de big banker boss van UBS toen het schandaal bekend werd. Laat ons zeggen dat wij ook licht teleurgesteld zijn, want sinds 2007 zijn we al bezig met banken bashen maar dat blijft blijkbaar zonder effect. Neem nu UBS. Dat is de bank die 50 miljard dollar moest afschrijven tijdens de financiële crisis door wanbeheer. En ook de bank die in 2009 een boete van 780 miljoen dollar betaalde omdat ze cliënten hielp om belastingen te ontduiken. Toevallig ook de bank die vorige maand 47 miljoen dollar boete betaalde omdat een van haar handelaren een verlies van 2.3 miljard dollar had verstopt. En ook de bank die vijf interne audits deed naar Libor, maar niets vond.

Winnaars en verliezers
De winnaars en verliezers van dat schandaal zijn niet zo duidelijk. De handelaren streken grotere bonussen op met hun streken, maar als u een variabele hypotheek of ander financieel product had waarvan het terugbetalingsbedrag aan de Libor is gekoppeld, dan heeft u mee geprofiteerd van de samenzwering door een pak minder intrest te betalen. Was u spaarder of investeerder, dan heeft u een pak geld gemist. Was u beide, dan moet u zelf de rekening maken en dat is haast onmogelijk. De rekening voor de samenleving is wel duidelijk: de banken zijn in 2012 nog even ziek als in 2008. Laat ons hopen dat afgelopen jaar het absolute dieptepunt was.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 28 december 2012 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Dankzij de crisis

eabe_half_full_optimist_glass

Je kunt geen krant meer openslaan of ze slaan je rond de oren met de crisis. We kopen minder, sparen meer en als gevolg daarvan groeien we minder en verliezen we meer jobs. Niet echt prettig. De crisis is echt overal, er kan haast niets meer gebeuren of het is de schuld van de crisis. Die crisis duurt nu al zo lang dat ze het nieuwe normaal geworden is. Maar voor sommige aspecten van ons leven, en voor sommigen van ons is de crisis eerder een zegen dan een vloek. Wist u bijvoorbeeld dat we dankzij de crisis minder scheiden? We hebben het laagste aantal echtscheidingen sinds 2007. Volgens de notarissen zien we elkaar niet liever, maar blijven we bij elkaar uit angst om anders in financiële nood terecht te komen. Erg prettige huwelijken lijken me dat uiteindelijk niet te zijn, maar feit is dat onze huwelijksgeloften langer standhouden. We hebben minder fijn stof, onder meer dankzij de crisis. Meer dan zes op de tien Belgen passen dankzij de crisis hun autogebruik aan door minder te rijden of meer gebruik te maken van alternatieve vervoermiddelen. In Italië hebben ze zelfs voor het eerst meer fietsen dan auto's verkocht.

Minder overbevolking
Dankzij de crisis beperken we, in het Westen alleszins, onze bijdrage tot het probleem van de overbevolking, want we maken minder baby's. Ook de Vlaamse geboortecijfers dalen. Sinds 2002 steeg het aantal geboortes elk jaar, sinds 2009 is de trend omgekeerd. De cijfers uit 150 jaar onderzoek naar het aantal bevallingen in België tonen duidelijk wanneer het crisis is. Zo is de crash van Wall Street in 1929 ook merkbaar in het aantal geboortes, net zoals de oorlogsperiodes af te lezen zijn.

Kortingen!
U, consument, hebt nog nooit zoveel korting gekregen om u toch maar aan te zetten te consumeren. En wij hebben allemaal een tijdlang van lage hypotheekrentes kunnen profiteren. Dankzij de crisis. We gaan meer naar dierenparken en pretparken. De fastfoodindustrie feest dankzij hogere bezoekersaantallen. Sommigen onder ons hebben meer tijd om door te brengen met vrienden en familie, want er is minder werk. In Griekenland beweren ze dat het taboe rond het zoeken van psychologische hulp gesneuveld is dankzij de crisis. Al moeten we er eerlijkheidshalve wel bij vermelden dat de luchtvervuiling in Athene is toegenomen omdat meer Grieken met een houtkachel verwarmen. En sommige Amerikaanse staten die de doodstraf nog uitvoeren, overwegen om ze af te schaffen, omdat ze te duur is in budgettair moeilijke tijden.

Creatieve sector
In dezelfde Verenigde Staten zijn ze er zeker van dat de banen in de creatieve sector dit decennium met 11% zullen toenemen, een pak sneller dan in de rest van de economie. De werkgelegenheid van museumtechnici en conservatoren zal met 26 procent groeien, die van binnenhuisarchitecten met 19 procent, die van acteurs met 13 procent. En bedrijven die gespecialiseerd zijn in hoe je de crisis overleeft, zoals het Duitse Simon Kucher & Partners, blikken terug op een recordjaar met 100% omzetgroei. Dankzij de crisis hebben we al een aantal stappen gezet naar een beter geïntegreerd Europa. Een evolutie die we zonder financiële en economische crisis nooit op dezelfde manier zouden hebben gekend. En hoewel het nog veel te weinig is, zijn we tenminste begonnen met ons financiële huishouden in orde te brengen, banken beter te controleren en, in sommige landen, te snoeien in de uitgaven om later opnieuw te kunnen groeien. Optimisme is een morele plicht en de motor van de economie. Dat befaamde glas is dus halfvol.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.  

dinsdag 15 januari 2013 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy