Tag cloud
creativiteit innovatie economie leuven campagne open vld crisis ondernemerschap ondernemen jobs begroting creatieve economie ondernemers banken starten besparen flanders dc schuld militant onderwijs nmbs fietsen talent politiek partijjul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Blogitems met de tag: Creativiteit
Open Vld Leuven wil creatieve toegangspoorten tot stad
'You never get a second chance to make a first impression'
Leuven telt vandaag tal van belangrijke invalswegen. Op deze invalswegen ligt een aantal bruggen. Die bruggen bieden vandaag een allesbehalve aantrekkelijke aanblik voor de bezoekers van de stad. Ze zijn verkommerd, onverzorgd en liggen er koud en kil bij. Open Vld Leuven stelt daarom voor om deze bruggen als nieuwe ‘stadspoorten' op een creatieve manier aan te kleden. De Leuvenaar zou daarbij een actieve rol kunnen spelen door zelf voorstellen uit te werken, of door zelfs mee te werken aan de eigenlijke verfraaiingswerkzaamheden. De verfraaide bruggen zouden de bezoekers van Leuven op een aangename wijze kunnen welkom heten. Ook wie de stad verlaat, wordt dan vriendelijk uitgewuifd.
De bruggen die volgens Open Vld Leuven voor verfraaiing in aanmerking komen, liggen op de grote invalswegen naar Leuven. Open Vld Leuven denkt daarbij alvast aan de volgende bruggen:
- Naamsesteenweg: Oud-Heverlee-Leuven (autoweg E-40);
- Geldenaaksebaan: Haasrode-Leuven (spoorwegbrug);
- Diestsesteenweg: Diest-Leuven (spoorwegbrug);
- Donkerstraat-Mechelsestraat: Mechelen-Leuven (brug over de ring);
- Brusselsesteenweg: Rennessingel-Den Boschsingel (aan de Tolhuizen);
- Viaduct Koning Boudewijnlaan-Tervuursevest.
Leuven kan zich met de aankleding van de stadsbruggen op een kwalitatieve manier als een cultuurstad profileren. Temeer omdat Leuven zich op het vlak van stedenbouw en hedendaagse architectuur steeds als een voorbeeld ziet. Bovendien kan Leuven zich ook laten kennen als een creatieve stad, bv. door de verschillende ‘creatieve krachten' voorstellen te laten indienen voor de verfraaiing van de bruggen. Dergelijke ‘creatieve krachten' kunnen bijvoorbeeld zijn: architecten, woordkunstenaars, bloemisten, de kunstacademie, bewonersgroepen, enz. Een dergelijke aanpak, bijvoorbeeld door een open wedstrijd per brugproject, kan Leuven ten slotte ook profileren als een stad waar de burger zelf impact heeft op en inspraak krijgt in de invulling van zijn leefomgeving.
Om te bewijzen dat het wel degelijk mogelijk is om de bewoners zelf te stimuleren om creatieve ontwerpen uit te werken, heeft Open Vld Leuven zelf een aantal simulaties gemaakt over hoe de brug aan de Brusselsepoort verfraaid zou kunnen worden. Met beperkte middelen kan men al een onmiskenbare opwaardering van de brug te realiseren.
Open Vld Leuven roept daarom alle bevoegde actoren op om samen werk te maken van een creatief en breed gedragen project om de opwaardering en verfraaiing van onze ‘moderne stadspoorten' te realiseren.
vrijdag 17 april 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Passe-partout Leuven: Facelift voor toegangspoorten
De toegangspoorten tot Leuven liggen er volgens Open Vld troosteloos en verkommerd bij. De partij lanceert dan ook een voorstel om deze plekken als nieuwe stadspoorten op een creatieve en attractieve manier aan te kleden.
donderdag 23 april 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Perfect legaal, totaal immoreel
Mijn verstand was deze week te klein om de regen van goed nieuws uit Wall Street te bevatten. De banken, de bron van het hele recessiezootje, zijn er in geslaagd om hun kwartalen met megawinsten af te sluiten. Goldman Sachs deed dubbel zo goed als verwacht: 1,81 miljard dollar. Bank of America verraste vriend en vijand met meer dan 4 miljard dollar nettowinst. Tien keer meer dan de voorspellingen. Citigroup pakte uit met 1,6 miljard dollar nettowinst. JPMorgan Chase deed meer dan 20 procent beter dan verwacht. Puik werk. Positieve krantenkoppen. Beurzen omhoog. Het leven van een aandeelhouder kan mooi zijn.
Maar niets is wat het lijkt. Zelfs niet wanneer het over bankiers gaat die al een jaar lang onder vuur liggen voor misleiding en gebrek aan transparantie. Je moet ze wel punten geven voor creativiteit. Neem nu de sterkst presterende en meest gerespecteerde bank ter wereld, Goldman. Bij nader onderzoek van de net bekendgemaakte resultaten blijkt de maand december zoek. Oeps. Het mysterie van de maand december blijkt geen vergetelheid. De bank heeft haar boekjaar veranderd. Vorig jaar eindigde dat boekjaar op 30 november. Dit jaar gaat het op 1 januari van start. Met als gevolg dat de maand december plots verdween uit het laatste kwartaal. Merkwaardig genoeg heeft de bank net in die maand een verlies van anderhalf miljard dollar geleden. Daar werd met geen woord over gerept bij de bekendmaking van de resultaten, je kon het enkel vinden door een tabel op pagina 10 van hun persbericht te ontleden. Perfect legaal, maar totaal immoreel.
Daar zou je nog aan kunnen toevoegen dat Goldman enkel sprak over tien miljard overheidssteun, maar zedig zweeg over de 28 miljard dollar die het geleend heeft met een overheidsgarantie of de 13 miljard dollar die het kreeg van AIG, eigenlijk de belastingbetaler.
De andere banken hebben evenmin begrepen dat we in een nieuw tijdperk leven. Zo maakte Citigroup meer 'winst' door simpelweg minder geld opzij te zetten om debiteurenrisico's op te vangen. Terwijl meer mensen hun lening niet kunnen terugbetalen. Een andere bron van 'winst' was het volgende trucje. De waarde van een obligatie van Citigroup is de jongste maanden gekelderd omdat investeerders vragen hebben bij de financiële gezondheid van de bank. Amerikaanse boekhoudregels laten de bank toe om eenmalige inkomsten te boeken gelijk aan de waardedaling van die obligaties. Dat kan omdat de bank in theorie die schuld tegen een goedkopere prijs kan terugkopen. Dat ze dat niet effectief doet, doet er niet toe. Zo virtueel als een uitstapje in SecondLife dus. Ook JPMorgan Chase profiteerde van dit handigheidje.
Alleen Morgan Stanley maakte enigszins geruststellend een verlies van 177 miljoen dollar bekend. Als enige grootbank. Ook die bank veranderde het boekjaar, maar vertelde er wel bij dat ze in december een verlies van 1,3 miljard dollar had geleden.
Denken de banken nu echt dat we dom zijn? Of hebben ze gewoon een hoog IQ maar een laag EQ? Om terug naar de basis van de vrije markt te kunnen gaan, hebben we correcte en volledige informatie nodig. Sommige banken zullen het nooit leren. Zolang ze ervan overtuigd zijn dat ze hun aandeelhouders, de belastingbetalers en klanten in het ootje kunnen nemen met juridische spitsvondigheden, zal het vertrouwen niet veel groeien.
Er bestaat dus ook creativiteit waar we te veel van hebben. Van deze soort bijvoorbeeld.
www.standaard.biz/paradoxvanparys
vrijdag 24 april 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Opiniestuk in De Standaard 12 mei: Een Politieke Klimaatsverandering
Dat de politiek nog zo weinig vertrouwen krijgt, wijten enkele jonge politici aan de onwil van hun oudere collega's om samen te werken. Politiek moet geen clash van ego's zijn, maar een wisselwerking van uiteenlopende opvattingen. Daarom heb ik samen met een aantal jonge politici uit andere partijen dit stuk geschreven.
Verkiezingen zijn de hoogmis van elke democratie. Althans, dat zouden ze moeten zijn. In de aanloop naar de komende Vlaamse en Europese verkiezingen valt er niet veel te merken van een feeststemming. Nog geen 18procent van de Belgen vertrouwt volgens recent marktonderzoek zijn politici. Dat komt omdat het politieke bedrijf van vandaag de belangrijke maatschappelijke evolutie van gisteren heeft gemist: die van samenwerking.
Je hoeft geen politicoloog te zijn om te verklaren waarom 'de politiek' zo weinig krediet krijgt. Wat we de voorbije jaren te zien kregen was een weinig verheffend schouwspel. Het wederzijdse wantrouwen, het overlopen in alle richtingen en het gespin hebben de politiek in een conflictmodel gestort. Helaas gaat het zelden om een tegenstelling van ideeën. Wel om de botsing van ego's en partijtactiek, aangevuurd door de onverzadigbare mediamachine.
Dat samenwerken kan, zelfs in een hypercompetitieve omgeving als de politiek, bewijzen andere geledingen van onze maatschappij. In de concurrentiële wereld van het bedrijfsleven, bijvoorbeeld, heeft het mantra van samenwerking al lang zijn verdiensten bewezen. De tijd van de autoritaire baas die op zijn eentje de hele onderneming belichaamde is naar de prullenmand verwezen. Een visionaire ceo als Thomas Leysen weigerde een nominatie voor de prestigieuze onderscheiding 'Manager van het Jaar'. Reden: een bedrijf leiden is groepswerk en een dergelijke nominatie bekroont een individuele prestatie. Ook tussen bedrijven is open innovatie, samenwerken met concurrenten al lang het nieuwe ordewoord. Dat begrijpen zelfs de 'gezworen aartsvijanden' Microsoft en Linux.
Wij, jonge politici, zijn klaar om politiek te bedrijven zoals de rest van de maatschappij ons al lang voordoet: door samen te werken. Niet alleen om uit het institutionele drijfzand te geraken, maar ook als we de voorwaarden willen scheppen om jobs te creëren, ons onderwijs te moderniseren en Vlamingen aan te zetten tot vernieuwing. Elk politicus moet van zijn eiland af. Uitdagingen als duurzaamheid en innovatie kunnen niet langer door één vakminister worden opgelost; ze vereisen de inspanning van elke minister en een doorgedreven samenwerking in regeringsverband.
Wij willen de politieke klasse zijn die vandaag het heft flink in handen neemt. Door de nivellering van het politieke landschap zijn we, meer dan ooit, tot elkaar veroordeeld als we Vlaanderen in beweging willen zetten. Wij pleiten ervoor om terug te grijpen naar de essentie van het politieke spel: door de uitwisseling en botsing van ideeën komen tot duurzame oplossingen. Niet minder ideologie, maar méér ideologie. Politiek als bron van creativiteit en vice versa. Dit vereist politici die open staan voor de ander, hun eigen denkkader in vraag durven stellen en de moed hebben om bij te sturen. Politici die durven uitkomen voor hun mening, wars van de dictaten uit onze partijhoofdkwartieren. Het vereist ook politici die respectvol met elkaar omgaan, die opnieuw de ontmoeting met elkaar opzoeken, samenwerken en met open vizier in debat gaan want we mogen de intelligentie van onze kiezers niet onderschatten. Alleen zo kunnen we de politiek haar waardigheid en authenticiteit teruggeven.
Als we dan toch door de donkere tunnel moeten die de crisis is, laten we dan zorgen dat we uitkomen op een betere plek dan waar we vertrokken zijn. Om het met de woorden van een jonge president te zeggen: 'Vanaf vandaag moeten we ons herpakken, het stof van ons afschudden en opnieuw beginnen aan de opbouw van een vernieuwde samenleving. Deze strijd kunnen we natuurlijk niet alleen winnen. Elke burger, politicus, journalist en verenigingslid kan een steen in de rivier verleggen en een politieke klimaatsverandering op het getouw zetten.'
Lorin Parys (Open VLD), Theo Francken (N-VA), Peter Van Rompuy (CD&V), Isabelle van Laethem (LDD), Hermes Sanctorum (Groen!), Norah Karrouche (SP.A), Mohamed Ridouani (SLP).
http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=O52A180H
dinsdag 12 mei 2009 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Verkiezingseconomie - De Standaard 15 mei 2009
Er kan ons land in tijden van crisis niets beters overkomen dan verkiezingen. Want de kiesgang is een regelrechte zegen voor onze economie. U vindt waarschijnlijk samen met 9.900.000 andere Belgen dat we veel te vaak naar het stemhokje worden geroepen en dat onze politici in het parlement er veel te weinig van bakken. Maar wat de meeste mensen niet weten, is dat elke verkiezing een krachtige economische injectie voor ons land betekent. Dat heb ik zelf ontdekt omdat ik besloten heb om me kandidaat te stellen bij de volgende Vlaamse verkiezingen, voor Open VLD in Vlaams-Brabant.
Veel mensen denken dat de politieke partijen de campagnes van de kandidaten financieren. Niets is minder waar, zo heb ik zelf al ondervonden. Kandidaten moeten een beroep doen op hun spaarboekje om hun campagne op poten te zetten. En daarbij komt heel wat geld in de lokale economie terecht. Rekent u even mee. Elke kandidaat die in Vlaams-Brabant op een verkiesbare plaats staat plus één andere kandidaat op de lijst mag 37.500 euro uitgeven. Neem nu CD&V met vijf zitjes in de assemblee: zesmaal 37.500 levert 225.000 euro op. De rest van de lijst effectieve kandidaten en de eerste opvolger mogen 5.000 euro uitgeven. Dat is zestien keer 5.000 of 80.000 euro. De vijftien andere opvolgers kunnen maximaal 2.500 euro spenderen: vijftien keer 2.500 euro is een bedrag van 37.500 euro. De kandidaten van één partij pompen dus makkelijk een kleine 300.000 euro in onze economie.
Voor het totale bedrag dat per verkiezing wordt uitgegeven moeten we met een aantal andere factoren rekening houden. Provincies zoals Antwerpen en Oost-Vlaanderen mogen bijvoorbeeld een pak meer spenderen doordat er meer kiezers wonen. Zo heeft Antwerpen 33 gekozenen en Vlaams-Brabant maar 20. En uiteraard is er meer dan één partij. Reken even de kosten mee die mededingers uit N-VA, CD&V, SLP, PVDA+, LDD, Groen!, Open VLD en SP.A aangaan, en je zou voor het wel en wee van onze economie bijna hopen op een versplinterd partijlandschap. Samen met de Europese verkiezingen komt de totale som zo makkelijk uit op een bedrag van 15 miljoen euro dat migreert van spaarrekeningen naar onze economie. En dan hebben we het nog niet over de verkiezingen in Wallonië gehad of over het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Hoe meer partijen en hoe vaker verkiezingen, hoe groter de economische injectie.
Wie wordt daar nu beter van? Drukkers. De jongens en meisjes van de marketing. De houtindustrie. Kranten en tijdschriften. Televisiestations. En De Post. Een behoorlijke opsteker voor een rist sectoren in moeilijkheden. Maar ook voor onze nationale creativiteit zijn verkiezingen een goede zaak. Stelt u zich even voor: zeven partijen in Vlaanderen met elk 36 kandidaten in vijf provincies die elk een slogan en een campagne nodig hebben. Dat zijn 1.260 originele beelden die moeten worden gemaakt, evenveel frisse slogans die moeten worden verzonnen en miljoenen kaartjes en posters die moeten worden gedrukt. Bovendien zorgt onze ingewikkelde staatsstructuur ervoor dat we dat aantal nog eens kunnen verdubbelen. Enkel en alleen al door met twee grote taalgroepen samen te leven in ons land kunnen reclamebureaus dubbel zo veel prestaties aanrekenen. Want een campagne voor de SP.A is niet hetzelfde als een campagne voor de PS. En zo heeft elk nadeel zijn voordeel.
Veel verkiezingen en een ingewikkelde staatsstructuur zijn dan misschien slecht voor de bevolking, maar ze blijken goed voor onze creativiteit en de economie. Nu enkel hopen dat dit de federale regering niet op gedachten brengt om binnenkort verkiezingen uit te schrijven. Kwestie van een relanceplan te hebben.
http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=652A9QOE&kanaalid=336
vrijdag 15 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Flanders DC integreert Flanders Fashion Institute en Bizidee
Als voorzitter van Flanders DC ben ik trots op de externe evaluatie die onze organisatie heeft gekregen: een panel internationale experts, duizenden Vlamingen en bedrijven, tientallen beleidsmakers en eeb onafhankelijk Nederlands bureau hebben een half jaar onze werking geëvalueerd en zagen dat het goed was. Nu heeft de Vlaamse regering beslist onze opdracht uit te breiden naar de creatieve sectoren en ook nog meer aandacht te schenken aan ondernemerschap.
Door verdere vereenvoudiging wordt Flanders DC hub voor ondernemingscreativiteit in Vlaanderen - Op voorstel van Vlaams minister van Economie en Innovatie Patricia Ceysens stemde de Vlaamse regering vandaag (15 mei) in met de nieuwe beheersovereenkomst vzw Flanders DC 2009-2014. Flanders DC krijgt daarvoor jaarlijks 3,5 mio €.
Flanders DC werd in 2004 opgericht door de Vlaamse regering met het doel om de Vlaamse regionale concurrentiekracht te versterken door het stimuleren van creativiteit, innovatie, ondernemerschap en internationalisering. Flanders DC focust daarbij op vier doelgroepen: onderwijs, beleid, het brede publiek en vooral de bedrijfswereld.
Na een periode van vijf jaar werd Flanders DC positief geëvalueerd door onder meer een panel van internationale experts. De evaluatoren stellen unaniem dat Flanders DC haar activiteiten in Vlaanderen moeten verder zetten, liefst in samenwerking met zoveel mogelijk partners.
Dit werd de aanleiding voor een nieuwe beheersovereenkomst voor de periode 2009-2014. In deze nieuwe beheersovereenkomst wordt een belangrijk nieuw accent gelegd. Flanders DC moet mee de creatieve sectoren aanzetten tot meer ondernemingscreativiteit. Deze creatieve sectoren worden immers steeds belangrijker in het Vlaams economisch weefsel maar ontbreken vaak een aantal ondernemersvaardigheden. Door deze bijkomende focus beoogt Flanders DC zowel ondernemend Vlaanderen creatiever te maken als creatief Vlaanderen ondernemender.
In opvolging van het rapport Soete dat een pleidooi houdt voor een vereenvoudiging van het innovatielandschap werd er bovendien voor geopteerd om de activiteiten van Flanders Fashion Institute enerzijds en van de Ondernemersplanwedstrijd - Bizidee anderzijds in te bedden in de werking van Flanders DC. Op deze wijze kan met minder middelen meer worden bereikt. Verder wordt de samenwerking tussen Flanders DC met het Agentschap Ondernemen, IWT en FIT die elk verantwoordelijk zijn voor één van de kernprocessen van een kennisgedreven economie - ondernemen, innoveren en internationaliseren - versterkt.
De performantie-indicatoren zijn opnieuw ambitieus opgesteld: jaarlijks moeten bijvoorbeeld 2.500 deelnemers uit de bedrijfswereld deelnemen aan een actie van Flanders DC; voor de onderwijswereld gaat het om een bereik van minimaal 10.000 deelnemers tegen het eind van de beheersovereenkomst in 2014. Eveneens tegen het eind van de beheersovereenkomst moet Flanders DC met zijn partners minimaal 1,2 miljoen Vlamingen hebben geconfronteerd met het belang van ondernemingscreativiteit.
Flanders DC in het kort
Flanders DC, of voluit Flanders District of Creativity vzw, is de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit, in 2004 opgericht door de Vlaamse regering. De organisatie werkt aan een cultuur van innovatie in Vlaanderen om de concurrentiekracht van onze regio op peil te houden.
• Flanders DC is bij het grote publiek vooral bekend van De Bedenkers, het ‘één'-programma dat het mee initieerde, en het Creativity World Forum.
• Verder verspreidt Flanders DC kennis over creativiteit, innovatie en ondernemerschap i.s.m. haar kenniscentrum aan de Vlerick Leuven Gent Management School. Om te leren uit het buitenland heeft Flanders DC een netwerk van innovatieve regio's uit drie continenten opgezet.
• Ten slotte sensibiliseert Flanders DC rond creativiteit en een professionelere aanpak ervan. Daartoe bouwt Flanders DC hulpmiddelen voor wie creatief aan de slag wil gaan. Zo kan men een gratis online-opleiding ‘creatief denken' volgen, de creativiteit testen, een eigen ondernemend profiel opmaken, of in een online-game ontdekken hoe men als bedrijfsleider scoort op innovatie.
Meer info: www.flandersdc.be - www.flandersdc.be/blog.
zaterdag 16 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Ondernemers kunnen de wereld veranderen.
Heel knap filmpje dat weing commentaar behoeft. Een betere samenvatting dan waarin ik geloof had ik zelf niet kunnen maken. En goedkoop gemaakt met een boodschap die to the point en effectief is. Als iedereen zijn ondernemende kwaliteiten aanspreekt, kunnen we de wereld aan. Waar wachten we op?
dinsdag 19 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Minder geld, meer creativiteit? - De Standaard 22 mei 2009
DE PARADOX VAN PARYS - De honderd rijkste zakenfamilies van ons land werden het voorbije jaar 7,2 miljard euro armer. Dat is 288 miljard oude Belgische franken of 10 procent van hun vermogen dat als sneeuw voor de zon smolt. Ik hoor u al denken et alors? U bent waarschijnlijk zelf behoorlijk wat centen kwijt en toch niet helemaal zeker van uw baan. Waarom zou u dan slaap laten voor een aantal fatcats die heus geen boterham minder eten door de aandelenkoersen? Begrijpelijk, maar niet helemaal terecht. Het beursverlies van onze rijkste zakenfamilies is ook een aderlating voor Vlaanderen. Want geld en creativiteit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Dat wordt mooi geïllustreerd door het onuitroeibare cliché dat creativiteit hoogtij viert in moeilijke economische tijden. De redenering gaat als volgt. Wanneer het moeilijk gaat, wordt iedereen verplicht om meer met minder te doen en zo worden allerlei vernieuwingen geboren. Economische groei komt niet van meer te koken, maar wel van nieuwe recepten te pionieren. En die nieuwe recepten floreren wanneer de ingrediënten schaarser worden. Kortom, crisissen zijn gouden tijden voor innovatie.
Dat was ook de stelling van Joseph Schumpeter, die verkondigde dat door creatieve destructie nieuwe starters oude bedrijven uit de markt drijven met frisse ideeën. Net zoals er na een bosbrand verschillende nieuwe dier- en plantensoorten zouden ontstaan in het afgebrande gebied, kan een crisis een vruchtbare bodem zijn voor nieuwe spelers. Dat is ook wat er vandaag kan gebeuren. Op voorwaarde dat de overheid niet onnodig subsidies geeft aan bedrijven die anders niet zouden overleven. In een crisis zie je dus een groter aantal nieuwe starters met creatieve bedrijfsmodellen. Die zijn essentieel om ons economisch weefsel te vernieuwen.
Minder geld levert dan misschien meer ideeën op. Maar vandaag vindt dat groter aantal ideeën minder geld. Zelfs bestaande bedrijven met goede ideeën komen van kale bankreizen thuis. En dat nadat de overheid meer dan twee miljard kredietwaarborgen voor kmo's opzij heeft gezet. Hoe moeten nieuwe ondernemers dan aan het nodige startkapitaal geraken? De bank zegt nee tegen ondernemingen zonder geschiedenis. Venture capital-fondsen nemen de telefoon niet op, want die hebben de handen vol met hun eigen probleemportefeuilles. Friends, family and fools zijn minder scheutig om geld toe te steken na een blik op hun eigen vermogen.
Vroeger kon je dan terecht bij Vlaanderens ondernemende families. Tibotec Virco is zo'n verhaal dat zonder een paar durvers uit vermogende geslachten nooit uit de startblokken zou zijn geschoten. En zonder hen zou het bedrijf dus ook nooit een kleine vijfhonderd banen hebben gecreëerd. Ook SN Brussels Airlines kreeg vleugels door de financiële inbreng van een paar oude families. En zo zijn er ontelbare kleine en grote succesverhalen uit ons land die steunen op het geld van zakenfamilies. Maar vandaag valt het te betwijfelen of die succesverhalen nu ook nog het daglicht zouden zien. Want de families die ooit de radars van ons economisch netwerk smeerden, hebben behoorlijke averij opgelopen en houden dus de vinger op de knip.
Enkel en alleen de verschillende families die KBC verkankeren, hadden in januari van dit jaar al meer dan drie miljard euro verloren. Namen zoals Van Waeyenberghe, Vlerick-Sap, Santens, Poulussen en Gevaert lees je niet elke dag in de krant, maar ze spelen daarom geen minder belangrijke rol voor ondernemend Vlaanderen. Als zij verliezen, verliezen wij ook.
http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=122AIHIE
vrijdag 22 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
De Morgen - Lorin Parys: Ons onderwijs heeft geen fastfood maar Michelin model nodig
Lorin Parys stelt dat ons onderwijs te eenzijdig gebaseerd is op kennis-overdracht.
Als we ons talent willen klaarstomen voor de creatieve kenniseconomie moeten we ons onderwijs stoelen op het Michelinmodel. Dat is een probleem, want vandaag regeert het fastfoodmodel: alles is gestandaardiseerd en smaakt hetzelfde. Sterrenrestaurants daarentegen zijn kwalitatief hoogstaand en allemaal verschillend, en zo moet ook ons onderwijs zijn. Dat is de essentie van het verhaal van Sir Ken Robinson, een wereldvermaarde expert in onderwijs en creativiteit. Hij sprak gisteren op een Forum dat Flanders DC in Antwerpen organiseert voor 1.200 leerkrachten uit de Proeftuinen.
De vakbonden hadden alvast protest beloofd, zij zijn de veranderingen beu. Maar als de enige constante in onze wereld verandering is, kunnen we onze kinderen en leerkrachten toch niet grootbrengen in een stilstaande omgeving? Dan dreigen we hen te veroordelen tot de werkloosheid, zeker nu met de crisis wel eens de Grote Knop zou kunnen omdraaien naar de creatieve economie.
De blauwdruk van enkele ideeën voor een grote ommezwaai in ons secundair onderwijs werd eerder al bekend. Zo'n oefening komt geen seconde te vroeg, want de fundamenten van ons onderwijs zijn gestoeld op het kennistijdperk, en dat is dood. Voor echte innovatie op school moeten we alles durven te herdenken maar ook de moed hebben om te behouden wat goed is. Daarvoor moeten we niet alleen komaf maken met het fastfoodmodel, maar moeten we ook de lineaire mythe van ons onderwijs bij het grofvuil zetten. In een interview met Roy Van Dalm zegt Robinson dat "de reden dat ons talent zo slecht ontwikkeld wordt en onze creativiteit niet floreert" uit die lineaire mythe stamt. Het systeem van opeenvolgende leerjaren die een doorgaande lijn in de tijd vormen, is een overblijfsel van een industrieel verleden.
Nu leven we in een tijdperk van ideeën, waarin mensen uit het overaanbod van informatie de juiste dingen moeten halen, nieuwe verbanden leggen en daar iets mee ondernemen. We hebben nood aan kritische, inventieve en ondernemende Vlamingen. Mensen die de zaken waar we al lang zeker van zijn in vraag kunnen en durven stellen. Daar zijn Vlaamse tieners niet op voorbereid wanneer ze van ons secundair onderwijs afzwaaien. Want dat onderwijs is te eenzijdig gebaseerd op kennisoverdracht.
Uit de technologie-index van het Wereld Economisch Forum blijkt dat ons onderwijs het goed doet op vlak van bijvoorbeeld wiskunde en wetenschappen. Maar dat is niet genoeg. Want zaken zoals kritisch en creatief denken meten we niet, maar we weten wel dat we daarin niet aan de top staan. Niet dat onze kinderen niet creatief zijn. 'Elk kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven', zei Picasso ooit. En gelijk had hij. George Land en Beth Jarman onderzochten de capaciteit om creatief te denken bij kinderen tussen 3 en 5 jaar oud en volgden hen tot ze 25 waren. Wat bleek? Van de 3- tot 5-jarigen dacht 98 procent erg creatief, maar op hun 25ste, dus na een hogere opleiding, was nog maar 2 procent van de jongeren een creatieve denker.
Hoe kan dat nu? Kinderen en jongeren leren op school dat er op elke vraag maar één juist antwoord is. Fouten maken wordt afgestraft. Nochtans is een aantal van de beste uitvindingen uit vergissingen en afwijkend denken ontstaan. Denk maar aan Alexander Fleming, die penicilline ontdekte toen hij zijn preparaat bij het raam vergat, of aan de buitenissige evolutietheorie van Charles Darwin.
De sleutel tot verandering in ons onderwijs ligt dus niet alleen in het afstappen van een lineair systeem of het invoeren van een Michelinmodel. De leerkrachten en hun opleiding zijn de echte katalysatoren van innovatie. Net die leerkrachten liggen meer dan ooit onder vuur van leerlingen, (over)bezorgde ouders, inspecteurs en ministers. Vroeger maakte de onderwijzer samen met de pastoor en de notaris de dorpse top drie rond. Vandaag staat de leerkracht niet meer in de top tien van maatschappelijk aanzien. Dat moet veranderen.
Hoe? Geef hen meer vrijheid, verhoog de mobiliteit tussen onderwijs en privé, vereenvoudig de administratie en beloon hen meer naar werken en volgens resultaten. Tot slot moeten we onze leerkrachten anders opleiden en zorgen dat ze van zender van informatie verworden tot coach van talent. Dat is niet gemakkelijk. Als coach plots creativiteit aanmoedigen terwijl je daar zelf niet toe opgeleid bent is als vragen aan iemand die nooit een voetbalwedstrijd heeft gezien welke ploeg het beste speelde.
Daar willen we bij Flanders DC iets aan doen. Daarom lanceerden Flanders DC en de Proeftuinen gisteren een opleiding 'innovatiecoördinator' voor het secundair onderwijs. Die is vrijwillig, niet opgelegd, en gratis. Omdat we de mensen die er deze woelige maatschappelijke tijden iets van willen maken de nodige inzichten en vaardigheden willen meegeven. Alleen zo kunnen we een onderwijs creëren dat zijn leerlingen niet alleen de juiste antwoorden in handboeken geeft, maar hen ook nieuwe antwoorden leert geven op nieuwe vragen. En daar kunnen we als regio enkel beter van worden.
Bron: De Morgen 28 mei 2009
donderdag 28 mei 2009 - Geef je commentaar (3)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Leuven - hoofdstad van de creativiteit
Zaterdag hebben Patricia Ceysens en ikzelf symbolisch een eerste steen gelegd van Leuven, als stad van de toekomst. Nadien startte in Leuven een driedaagse massale bus-aan-bus-actie in het stadscentrum voor de verdeling van een stadsfolder over de toekomst van Leuven.
We kozen een glazen steen omdat Leuven een kleurrijke, open, creatieve en innovatieve stad moeten zijn. Professor Richard Florida brak een aantal jaren geleden al een lans voor steden die creatieve inwoners aantrekken en zo nieuwe bedrijven naar hun stad weten te lokken.
De actie vond niet zomaar plaats aan de Vaartkom. Dit Leuvens gebied is immers in volle ontwikkeling en heeft op innovatief en creatief vlak veel mogelijkheden. Zo zal in de oude brouwerij De Hoorn de Gaming Incubator komen waar startende bedrijfjes uit de Vlaamse gamingindustrie zich kunnen vestigen.
zondag 31 mei 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Lorin Parys gaat niet in op eis stadsbestuur en politie om slogan te verwijderen
Tobback en politie Leuven trachten creatieve campagne in de kiem te smoren.
Lorin Parys, Open Vld kandidaat in Vlaams-Brabant voor de Vlaamse verkiezingen, is verhoord door de Leuvense politie. Aanleiding was de creatieve campagne actie die Parys en zijn team in Leuven voeren. Daarbij maakten ze Leuven schoon met een hogedrukreiniger en werd de slogan "Lorin Parys begint eraan" zichtbaar in de straten. Politie en stadsbestuur eisen nu de onmiddellijk verwijdering van zijn slogan op de stoepen in de stad.
"Het is krankzinnig dat politie en stadsadministratie zich bezig houden met het verhoren van kandidaten die op een creatieve manier campagne voeren. Zij moeten zich niet moeien met politieke campagnes die de wet respecteren. Zonder bekende achternaam of groot budget moet je creatief zijn als nieuwe kandidaat. We wilden op een ludieke manier campagne voeren en hebben daarbij een deel van de stad onder handen genomen en schoon gemaakt. Een totaal onschuldige actie dus. Wie kan daar nu iets op tegen hebben?"
De politie en administratie hebben een ultimatum gesteld. Ofwel verwijdert Parys en zijn team zelf alle slogans die via eco-tagging zijn aangebracht, ofwel krijgt hij de rekening thuis gestuurd van de stadsdiensten die zijn tags verwijderen. Dat belooft een gepeperde rekening te worden die hij niet kan betalen.
"Ik blijf bij mijn standpunt. Ik ga niet in op de eis van politie en stadsbestuur omdat ik niets fout heb gedaan. Er is me verteld dat ze lang hebben moeten zoeken om een artikel uit het politiereglement te vinden waarop ze me konden pakken. Het is dan ook een volledig uit de lucht gegrepen overtreding geworden. Ik heb zelf op voorhand gecheckt of onze actie wettelijk was en ik blijf daarvan overtuigd. Nu zeggen dat ik een ‘private ingebruikname doe van de openbare weg' is ronduit ridicuul. Dat artikel van het politiereglement is bedoeld zodat geen terrassen of auto's op de stoep worden gestald en maakt ironisch genoeg deel uit van het politiereglement op de netheid van de straten. Iets waar we net een handje aan meegeholpen hebben. Er kan ons geen enkele inbreuk op het verkiezingsreglement ten laste worden gelegd."
Het is ook vreemd dat er blijkbaar met twee maten en gewichten wordt opgetreden. Enkele weekends geleden voerde de sp.a campagne op het Martelarenplein in Leuven. Daarbij tekenden ze een speelveld op het plein om zo ouders en kinderen aan te trekken. Dat blijkt op mysterieuze wijze geen ‘private ingebruikname van de openbare weg' te zijn.
"Ik vrees dat sommigen het moeilijk hebben met een originele actie die veel respons krijgt en die niet verboden is. Politiek en campagne voeren, mag toch nog een beetje plezant blijven voor de kandidaten en burgers? Desnoods vecht ik tot aan de politierechtbank voor mijn recht op creativiteit. Ik laat me niet op de kop zitten," besluit Lorin Parys.
In ieder geval zullen de tags automatisch onzichtbaar worden na enkele weken door de vervuiling in de stad. Dus waar maakt iedereen zich druk om?
woensdag 03 juni 2009 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Verhoor van de Politie Leuven over verkiezingsslogan
PRO JUSTITIA
Politiezone Leuven Bijlage aan PV nr.: LE. .LC. /2009 , Blad 1
dd.: / /2009
PROCES-VERBAAL VAN VERHOOR
(PARYS LORIN, JOZEF, MARIA, OVERTREDER)
Het verhoor vond plaats te 3000 LEUVEN - Klein Begijnhof 18
Op 02/06/2009 om 20:16 uur.
Wij, KLYS Steven, Hoofdinspecteur verhoren:
Naam: PARYS
Voornaam: LORIN, JOZEF, MARIA
Geboren te Leuven op 12/04/1976
Nationaliteit: België
Burgerlijke stand: ongehuwd
Beroep: Zelfstandige
Domicilie: 3000 LEUVEN, Klein Begijnhof 18
die in het Nederlands verklaart:
Begin verhoor: 02/06/2009 om 20:16 uur. (onderbrekingen in het verhoor vermelden)
"U hebt mij meegedeeld dat ik kan vragen dat alle vragen die mij worden gesteld en alle antwoorden die ik geef worden
genoteerd in de gebruikte bewoordingen, dat ik kan vragen dat een bepaalde opsporingshandeling wordt verricht of dat
een bepaald verhoor wordt afgenomen, dat mijn verklaringen als bewijs in rechte kunnen gebruikt worden. Ik begrijp deze
mededelingen.
Heden neem ik kennis aangaande uw onderzoek.
Ik neem er kennis van dat er ten mijner laste een proces-verbaal wordt opgesteld inzake artikel 17 van het gecoördineerd
politiereglement betreffende het private ingebruiknemen van het openbaar domein.
Ik en mijn team hebben selectief de straten schoon gemaakt waarbij mijn naam te voorschijn is gekomen.
Ik wens heden nog geen antwoord te geven op het al dan niet verwijderen van mijn naam op de straatstenen, doch ik zal
morgen contact opnemen met de betrokken partijen om het één en ander te bespreken.
Meer heb ik niet te verklaren.
U hebt mij meegedeeld dat ik kosteloos een kopie van het proces-verbaal van mijn verhoor kan verkrijgen, vanaf
02/06/2009."
Einde verhoor: 02/06/2009 om 20:30 uur.
Na lezing volhardt en tekent in opstellers gerechtelijk inlichtingenboek op bladzijde -58-.
woensdag 03 juni 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
64ste Meest Creatieve Mens is Vlaming
Het Amerikaanse magazine Fast company lanceerde onlang haar ‘100 most creative people in business’. En wie vinden we op de 64ste plaats: de - in Silicon Valley wonende- Vlaming Bart Decrem. Decrem ontwikkelde met zijn bedrijfje Tapulous Tap Tap Revenge, met meer dan 3 miljoen downloads het populairste iPhone-spel ter wereld.
In navolging van Guitar Hero of Dance Dance Revolution test Tap Tap Revenge de ritmische reflexen van de spelers. Punten verdien je door op het scherm te tikken op het ritme van de muziek. Dat sloeg zo aan, dat het spel 20 dagen na zijn lancering in juli 2008 al 1 miljoen keer werd gedownload. Intussen heeft al 1/3 van alle Amerikaanse iPhone-gebruikers het spel geïnstalleerd.
Decrem - die met Tapulous al aan zijn derde bedrijfje toe is- zette ook samenwerkingen met platenlabels op. Fans kunnen immers doorklikken om de song op iTunes te kopen. Bovendien werden er al gebrande edities van het spel rond bepaalde muziekgroepen gecreëerd. Zo is er een Tap Tap Coldplay.
Bekijk de ‘100 most creative people in business’ van Fast Company
Bron: Flanders DC - Caroline Merckx
dinsdag 09 juni 2009 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Heilige Koe
Zes miljoen liter melk. Goed voor twee olympische zwembaden wit spul is er gisteren door een duizendtal boeren en meer dan vierhonderd tractoren uitgereden op een akker in Ciney. De, voornamelijk Waalse, melkstaking heeft haar mediatiek effect niet gemist. Dat het kommer en kwel is in sommige van onze landbouwbedrijven staat buiten kijf. De Waalse landbouwfederaties klagen dat de prijs die ze voor een liter melk krijgen, gemiddeld 19cent is. Terwijl het 33cent kost om een liter te produceren. In de supermarkt betalen we tot een euro voor zo'n liter. De oplossing volgens vele boeren? De Europese Commissie. Die moet opnieuw strengere maximumhoeveelheden opleggen. Zo zou de prijs de hoogte moeten in gaan. Maar wat als zulke quota niet de oplossing maar het probleem zijn?
Neem nu dit merkwaardige feit. De boeren willen het melkquotum met 1% verlagen maar de Europese landbouwers produceren nu al 4% minder melk dan toegelaten. Zo'n verlaging zou dus geen enkel effect hebben buiten het feit dat de melkveehouders weer naar overheidsplanning grijpen. Maar die vraag hoorde je niet in 2007 toen melk duur was doordat de Chinezen yoghurt ontdekten en de Australiërs met massale droogte kampten. Nu we minder kaas eten door de recessie, moeten we plots terug naar een geleide economie. Maar wanneer de crisis straks over is, zullen de boeren niet snel genoeg op de nieuwe vraag kunnen inspelen. Het duurt immers even vooraleer een koe oud genoeg is om gemolken te worden. En zo dreigen de boeren dus in hun eigen voet te schieten.
Er zijn ongetwijfeld andere creatieve oplossingen dan quota. Zondag is het de Dag van de Landbouw, waarop het Europese landbouwbeleid wordt gepromoot. Volgens de Boerenbond is dat beleid de gezinspolis voor voldoende, kwaliteitsvol en betaalbaar voedsel en voor een leefbaar platteland. Maar is dat wel zo? De EU spendeert de helft van haar budget aan landbouwsubsidies. Dat is zo'n 50miljard euro. De Europese toelagen zijn niet bepaald een gezinspolis voor de landbouwers uit de derde wereld. We doen ze er oneerlijke prijsconcurrentie mee aan, daarna zadelen we hun markten op met onze surplusproducten en daarna stoppen we ze subsidies voor ontwikkelingshulp toe. Krankjorum, als je het mij vraagt.
Voor we het afschaffen, kunnen we beginnen met dat Europees subsidiehuis op orde te zetten. En daar is werk aan. Dit jaar moesten de lidstaten voor het eerst bekendmaken wie er profiteert van die subsidies. Dat lijstje bevat verrassende namen. Zo krijgt de Britse Queen voor meer dan een half miljoen euro aan subsidies als landeigenaar. De Kerk staat met veel abdijen en kloosters hoog op de lijst en de multinational Cargill ontving vorig jaar 10,5 miljoen euro steun. Voor alle duidelijkheid, het bedrijf boekte vorig jaar een omzet van 120 miljard euro. In Italië is een bank de grootste winnaar van de subsidieprijzenpot. In Spanje een bedrijf dat alcoholische dranken op de markt brengt. Kunt u nog volgen? Als subsidies het doel hebben om het inkomen van landbouwers aan te vullen, dan schieten ze royaal hun doel voorbij.
Maar het kan ook anders en creatiever. Op de Dag van de Landbouw wordt de creativiteit van onze landbouwers in de bloemetjes gezet. Creatief van nature is het thema. Want werken met beperkingen doet onze boeren zoeken naar nieuwe manieren van produceren of met inventieve producten op de markt komen. Zo zouden we op de Dag van de Landbouw kunnen nadenken over hoe we van melk opnieuw een premium product maken. Als Belgen bereid zijn om verschillende euro's neer te tellen voor vitaminewater, dan kan een exclusief melkmerk niet ver weg zijn.
vrijdag 18 september 2009 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Stop de innovatietrein!
Stel u even voor dat u op het perron staat van een willekeurig Belgisch station. U wilt de trein nemen naar huis maar weet niet meteen welke de snelste is. Dan surft u van op uw iPhone toch gewoon even naar iRail.be. Die routeplanner vertelt u in één, twee, drie of u op het juiste perron staat te wachten, of er een snellere verbinding is en wanneer de volgende trein komt aangestoomd. Ah, de NMBS. Eindelijk een overheidsbedrijf dat mee is en vanuit de klant denkt. Ik krijg als reiziger mijn informatie op het ogenblik dat die relevant is voor mij en in de vorm die ik wil. Op mijn telefoon. Onze nationale spoorwegen verdienen een onderscheiding voor innovatie binnen de overheid, denk ik dan.
Waanzin
Klein probleem. De iPhone toepassing is niet van de NMBS maar van een schrandere student. Die begon met iRail.be omdat de site van de spoorwegen niet leesbaar was op een mobieltje. Nu zou je denken dat de NMBS schrandere student prompt een job zou aanbieden. In plaats van een betrekking kreeg hij een boze brief, alhoewel schrandere student de Belgische spoorwegen al twee jaar geleden op de hoogte stelde van zijn routeplanner. Zij het per email. De eerste adviseur en afdelingschef heeft de site gisteren offline laten halen. Door de treinuren van de NMBS te gebruiken voor zijn applicatie maakte schrandere student zich volgens onze spoorwegen ‘schuldig aan het strafrechtelijk misdrijf van namaak'. Iemand bij de NMBS heeft dus bevolen dat die waanzin - waardoor ze meer en beter geïnformeerde reizigers zouden kunnen vervoeren - meteen moest stoppen. Ik volg niet meer.
Raw data
De NMBS zal nu ongetwijfeld uitleggen dat ze zelf ook een routeplanner aan het bouwen zijn. En dat is nu net het probleem. Niet alleen is dat rijkelijk laat, het is ook volstrekt onnodig. Als elke organisatie zelf zijn eigen toepassing maakt, kunnen applicatiebouwers niet langer databases van verschillende organisaties in één toepassing combineren. En daar ligt nu net de winst voor de consument. Niemand is geïnteresseerd in het nemen van een trein. Wat ik echt wil is een film gaan bekijken in de stad. En al wat ik wil weten is hoe ik snel van bij mij thuis naar de dichtstbijzijnde filmzaal geraak. De echte applicatie die ik dus zoek combineert de info van De Lijn, het Vlaams Verkeerscentrum, de MIVB, de NMBS en Kinepolis. En alles wat een ontwikkelaar van een toepassing daarvoor nodig heeft zijn is de data in zijn 'ruwe' vorm.
Stroom van creativiteit en ondernemerschap
Als we niet-persoonsgebonden informatie van overheid en bedrijven publiek maken, kunnen we immers een stroom aan creativiteit en ondernemerschap ontgrendelen. De overheid moet hierin de weg wijzen, niet de deur op slot doen. Stel dat de Vlaamse overheid informatie over kinderopvang of de scholenrapporten publiek beschikbaar zou maken op een gestandaardiseerde manier. Dan zou u binnenkort een huis kunnen aanklikken op een immosite en meteen de beschikbare plaatsen in de kinderopvang op een kaartje te zien krijgen samen met de beoordeling van de scholen in de buurt. Met zulke informatie van een efficiënte overheid ben ik geholpen. En nee, we hoeven niet aan elke organisatie te vragen eigen toepassingen te verzinnen. We laten daar de creativiteit van applicatiebouwers overal ter wereld op los, net zoals de iPhone AppStore dat doet. Ik ben er zeker van dat vandaag onbevroede combinaties en echte innovaties het licht zullen zien.
Van mijn erf
We hebben een kans om in het nieuwe federale regeerakkoord komaf te maken met de ‘van mijn erf' mentaliteit. Een verplichte, publieke Application Programming Interface (API) in de beheersovereenkomsten van de NMBS en van elke andere overheidsorganisatie laat applicatiebouwers toe om toepassingen te bouwen die gebruik maken van die publieke data. Net zoals dat al lang in het buitenland het geval is. Dan kunnen we onze overheid alsnog een prijs uitreiken voor het stimuleren van creativiteit en ondernemerschap.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 18 juni 2010 - Geef je commentaar (3)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
De Paradox van Parys: Maak het internet ons dom?
Elke week een column. Pakweg 50 keer per jaar een heldere gedachte op papier. Of toch een poging daartoe. Dat lukt, met enig eufemisme, de ene week al wat beter dan de vorige. Maar waar ik zelden last mee heb, is met de keuze van een idee. Het onderwerp vindt mij. Soms klap ik gewoon mijn laptop open en ontdek ik zelf pas na een paar minuten tokkelen waar het over gaat. Het is heerlijk om voor een paar uur stapelverliefd te worden op een gedachte. Die rond te draaien in je hoofd en daarna af te leveren op papier. In 3.500 tekens, netjes ambachtelijk verpakt in 550 woorden. Klaar. Want wanneer de aardappelschillen op de Mens & Economie-sectie belanden, ben ik mijn onderwerp meestal alweer vergeten. Op zoek naar nieuwe inspiratie, een nieuwe liefde voor een week.
Geheim van creativiteit
Waar die vandaan komt, is moeilijk te achterhalen. ‘Het geheim van creativiteit is je bronnen weten te verbergen.' Dat komt niet van mij. Mijn bron is ene Albert Einstein, berucht
om zijn creatieve hersenspinsels in een tijd zonder informatiesnelweg. Vandaag speelt dat internet een enorme rol in onze collectieve inspiratie. We hebben allemaal al wat van het
internet geplukt en gebruikt op het werk. Het lijkt alsof we allemaal een pak verstandiger zijn geworden, want we kunnen ons beroepen op de kennis van miljoenen mensen. Maar
klopt dat wel, dat het internet ons slimmer maakt?
Korte en lange termijn
Neen. Wired Magazine - en ik laat alweer mijn bron zien - schrijft dat, elke keer dat we online gaan, we terechtkomen in een omgeving die oppervlakkig en snel denken promoot. Het internet breekt onze focus en herorganiseert ons brein. De hersenarchitectuur van ervaren webgebruikers verandert door veelvuldig surfen. En niet ten goede. Want onze intelligentie hangt af van hoeveel informatie we overbrengen van ons kortetermijngeheugen naar ons langetermijngeheugen. Uit dat langetermijngeheugen kunnen we dan putten om complexe ideeën te vormen. Maar die overgang tussen korte- en langetermijngeheugen is ook een flessenhals. Het kortetermijngeheugen is een klein vatje, het langetermijngeheugen een bodemloos vat. De informatieoverdracht tussen beide werkt beter als je maar één ding tegelijkertijd doet. Want een korte onderbreking veegt de inhoud van wat we aan het opslaan zijn in ons kortetermijngeheugen, onherroepelijk weg.
Minder creatief?
Laat nu net die onderbreking de essentie zijn van het internet. Mails, tweets, chatgesprekken en Facebook melden ons wanneer een muis een scheet in een fles laat. Als we iets online lezen, worden we meteen afgeleid door links, reclame en filmpjes. En dus slaan we minder op. We weten dus wel meer, maar worden niet intelligenter. En sommigen beweren dat onze hedendaagse technologie, met zijn constante instantverlangen naar analyse, creativiteit verhindert. Dat we daardoor de tijd en ruimte ontberen om bijvoorbeeld goede boeken te schrijven ‘in stilte en in het donker', zoals Proust zei.
Niet akkoord
Ik ga daar niet mee akkoord. Het internet ontsluit een schat aan kennis. We beslissen nog altijd zelf of we de computer aan- of uitzetten. En hoeveel we ons laten onderbreken. Gelukkig maar dat ons brein zich aanpast. Stel je voor dat we met de schedelinhoud van een primaat voor ons scherm zouden zitten. Maar welaan, de vakantie is een excellente toetssteen voor deze theorie. U zet alles eens uit en laat ons daarna weten of u slimmer bent teruggekeerd. Geniet ervan.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 02 juli 2010 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
