Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven crisis open vld europa campagne ondernemerschap ondernemen begroting belastingen jobs onderwijs vlaanderen ondernemers vrouwen eu taal flanders dc kapitalisme subsidies banken overheid voorzittermei/2013 apr/2013 maa/2013 feb/2013 jan/2013 dec/2012 nov/2012 okt/2012 sep/2012 aug/2012 jul/2012 jun/2012 mei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Blogitems met de tag: Besparen
Paradox van Parys: Tering & Nering
Mijn ogen zijn gisteren opengegaan op de familiedag van de provincie Vlaams-Brabant. Ik wist niet wat ik zag. Achthonderd families kregen daar een gratis picknick aangeboden met streekproducten - al situeerden de croissants Leuven veeleer in de streek van Parijs dan van Brussel. Dansen, knutselen, ballonnen blazen, werkelijk alles was daar gratis. En met mijn slecht karakter kon ik alleen bedenken dat als de staat ontvet moet, ik een eerste slachtoffer had gevonden.
Mensen spannen samen
Al sinds mensenheugenis spannen mensen samen. Ze doen dat in staten. Om zich beter te kunnen verdedigen tegen een externe vijand. Om het economische leven te organiseren. En om zorg te dragen voor de zwakkeren in een maatschappij. De overheid heeft dus als enige bestaansreden positief bij te dragen tot de welvaart en het welzijn van zijn inwoners. De paradox is dat een aantal staten vandaag vaak het omgekeerde doet.
Griekenland, Portugal en ... België
U denkt spontaan aan Griekenland of Portugal. Maar ook De Standaard kopte deze week ‘Belgische overheid weegt op concurrentiepositie.' Aanleiding was de jaarlijkse competitiviteitsrangschikking van het Zwitserse IMD. Op een Oeso-lijstje prijken we aan de top van de landen die het meeste overheidsgeld verspillen. En het Planbureau heeft netjes uitgerekend dat we 22 miljard euro moeten besparen. Dat is 4.814 euro per gezin. Of u dat even wilt overschrijven op de rekening van de overheid?
Ontvetten
Er is dus maar één oplossing: we moeten de staat ontvetten. Maar de analyse is makkelijk, de remedie moeilijk. In een wereld waar de PIGS-landen imploderen en de rentetarieven op Griekse staatsbons exploderen, kunnen we misschien van Zwitserland leren. Dat land gelastte net de uitgave van enkele nieuwe overheidsobligaties af. De reden? Niet meer nodig. Want de overheid maakte in april een overschot bekend van 2,7 miljard Zwitserse frank. Samen met een vermindering van de overheidsschuld met 11 miljard Zwitserse frank. Nochtans was het recent anders. Tussen 1990 en 1998 groeide de Zwitserse schuld pijlsnel van 32 procent van het bruto nationaal product tot 55 procent van het bnp.
Leg politici aan banden
Hoe hebben de Zwitsers dat dan opgelost? Simpel. Ze hebben hun politici aan banden gelegd. En een systeem in hun grondwet gestemd dat de staat verplicht om de inkomsten en uitgaven in balans te brengen over de periode van één economische cyclus. Een jaarlijks deficit kan nog wel om de regering wat ruimte te geven. Niet zo gek, die Zwitsers. Hallo België?
Eenvoud maakt macht
Dat ontslaat ons uiteraard niet van de oefening om hier te besparen. Maar ook daar kunnen we voorbij de slogans best wat creatiever uit de hoek komen. Waarom stoppen we niet met alleen te schieten op het aantal ambtenaren, maar ontwerpen we gewoon een eenvoudiger belastingsysteem of verminderen we het aantal banenplannen. Eenvoud leidt tot minder misbruikmogelijkheden en maakt minder controles noodzakelijk.
Preventie
Afschaffen is moeilijk. Daarom is preventie belangrijk, ook voor onze overheidsschuld. Laat ons dus preventief uitzinnige tekorten wettelijk beperken en creatief besparen.
De invoering van het Zwitserse systeem kan ons redden van politici met een gat in hun hand en een hand in onze portemonnee.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 21 mei 2010 - Geef je commentaar (2)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Besparen doe je zo - Deel I: Schaf het belastingsdoolhof af
Iedereen heeft de mond vol over ‘noodzakelijke besparingen bij de overheid'. Maar bijna niemand is concreet. Daarom het eerste voorstel in een driedelige reeks ‘Besparen doe je zo!' - Schaf het belastingsdoolhof af. "Wij stellen een eenvoudig systeem voor met maar twee tarieven en een beperkt aantal aftrekposten. Dat is twee keer winst. Eén, onze belastingsbrief lijkt niet langer op een lottoformulier. Twee, we hebben geen leger van 30.000 ambtenaren meer nodig om dit hele systeem te beheren," zegt Lorin Parys van Open Vld.
Kafka
"Voor feitelijk samenwonenden bestaan er 508 mogelijk in te vullen rubrieken op je belastingsformulier. Er zijn meer dan 70 mogelijke aftrekposten. En vijf belastingsschalen die door negen factoren kunnen verhoogd worden. Alleen belastingsconsulenten worden hier rijk van, de mensen worden er gek van," zegt Lorin Parys van Open Vld.
Doolhof
Dit doolhof van regels zorgt er voor dat we 30.000 ambtenaren op Financiën nodig hebben om dit ingewikkeld systeem in stand te houden. Dat is bijna zoveel als ons leger. In de V.S. is er één federale belastingsambtenaar per 3.000 burgers. Bij ons is er één belastingsambtenaar per 333 burgers.
"Sinds 1980 is het aantal personeelsleden bij de FOD Financiën met de helft gestegen maar het aantal burgers en bedrijven in ons land is niet met de helft toegenomen," noteert Parys. "Daarbij komt dat hoe complexer en ingewikkelder het belastingssysteem, hoe meer kans er ook is op misbruiken. En om die op te sporen heb je opnieuw een leger ambtenaren nodig. Eenvoud kan ons redden."
Context
Vorige week stonden we 43ste van 58 landen in een rangschikking over overheidsefficiëntie. "We betalen dus veel belastingen maar krijgen er weinig voor terug," zegt Lorin Parys van Open Vld.
Met dat geld betalen we 1,04 miljoen ambtenaren. "70% van alle overheidsgeld in België gaat naar de betaling van lonen," zegt Parys. "1 op de drie werkende mensen wordt door de staat betaald. Door ons dus. Dat is te veel. En dat aantal kunnen we verminderen door de overheid eenvoudiger te maken en de ambtenaren die op pensioen gaan selectief te vervangen," zegt Parys.
Belastingsschalen & aftrekposten
Belastingsschalen
- 5 belastingsschalen van 25 tot 50 procent.
- Een belastingsvrije som die door maar liefst 9 factoren kan verhoogd worden, bv. leeftijd, opvangkosten, aantal kinderen, etc.
Rubrieken die moeten worden ingevuld op de belastingsbrief (deel I)
- Voor een alleenstaande zijn er 254 mogelijke rubrieken.
- Voor een gehuwd of wettelijk samenwonend koppel: 430 mogelijke rubrieken.
- Voor een feitelijk samenwonend koppel: 508 mogelijke rubrieken.
Aftrekposten en dergelijke
- Indien met kiest voor de forfaitaire aftrek van de beroepskosten, zijn er in totaal 33 categorieën van kosten die kunnen worden afgetrokken of die leiden tot een vermindering van de belastingen.
- Indien men als loontrekkende kiest voor de aftrek van werkelijke kosten, dan stijgt het aantal tot 55 categorieën.
- Indien men als zelfstandige kiest voor de aftrek van werkelijke kosten, dan komt men uit op 73 soorten kosten of uitgaven die kunnen worden afgetrokken en die kunnen leiden tot een vermindering van de belastingen!
vrijdag 28 mei 2010 - Geef je commentaar (2)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Besparen doe je zo! - Deel II: Lorin Parys verkoopt provinciehuis Leuven op Immoweb
In Deel I van ‘Besparen doe je zo!' stelden we vorige week voor om het belastingsdoolhof te vereenvoudigen. Vandaag stellen we voor om de staat verder te ontvetten. "De provincies hebben vandaag vier keer meer ambtenaren dan de NAVO wereldwijd. Dat is absurd en wil ik veranderen," zegt Parys. "Daarom verkopen we vandaag het provinciegebouw. De overheidskas krijgt er 35 miljoen euro bij en het gebrek aan kantoorruimte in centrum Leuven is meteen opgelost. Maar ook voor de gemeenten moeten we de drempels om efficiënter te werken wegnemen."
De advertentie vind je hier: http://www.immoweb.be/NL/buy.estate.cfm?idbien=X_2710820
Meer dan 1 miljoen ambtenaren in ons land
Alle nationale en internationale rapporten zijn het er over eens: er schort iets aan de efficiëntie van het Belgisch overheidsapparaat. Vooral de kost waartegen de dienstverlening van onze overheden wordt geleverd, rijst de pan uit. Dat is niet te verwonderen want met meer dan 1 miljoen ambtenaren werkt één op drie in ons land voor de staat.
1. Provincie Vlaams-Brabant: schaf overbodig bestuursniveau af, verkoop provinciehuis
"De provincies in ons land hebben vier keer meer ambtenaren dan de NAVO er over heel de wereld heeft. Het vreemde is dat hoe meer de provincies aan belang inboetten, hoe meer politieke mandaten en provinciale ambtenaren er bij kwamen," zegt Parys. "De remedie is eenvoudig: schaf de provinciale besturen af. Geen politieke mandaten meer, de helft minder ambtenaren. De bevoegdheden hevelen we over naar de gemeenschappen en gewesten of naar de gemeentelijke en intergemeentelijke besturen. Dat laatste kunnen tijdelijke of permanente samenwerkingen tussen gemeenten zijn."
"Het provinciegebouw hebben we te koop gezet op Immoweb voor 35 miljoen euro. Dat scheelt een slok op de borrel bij de besparingen en lost meteen het gebrek aan kantoorruimte in Leuven centrum op," knipoogt Parys. Consulteer hier de verkoopsadvertentie op Immoweb http://www.immoweb.be/NL/buy.estate.cfm?idbien=X_2710820
Al onze provincies samen beschikken over meer dan 700 politieke mandaten. Deze beschikken samen over een provinciale administratie van bijna 20.000 ambtenaren. In 2008 betaalde de Vlaamse overheid 800.000 euro dotaties aan de partijen die in de Vlaams-Brabantse provincieraad vertegenwoordigd zijn. De provincies waren bij de oprichting van ons land het tussenniveau tussen de gemeente en de staat. Met de opkomst van de gewesten is zo'n tussenniveau niet langer nodig.
Maar het efficiëntie verhaal stopt daar niet. Ook op niveaus die we behouden, zoals het gemeentelijke, kunnen we beter.
2. Stad Leuven (gemeentelijk niveau): stop de subsidiecarroussel voor ontwikkelingssamenwerking
Omdat de overheid inefficiënt omspringt met ons geld, gaat een heel deel daarvan verloren en ontstaat onnodige administratie. Een goed voorbeeld daarvan is ontwikkelingssamenwerking.
Volgt u even:
1) U betaalt belastingen die worden geïnd door de federale regering;
2) De federale regering stort dotaties door aan de gemeenschappen en gewesten;
3) Zowel de federale als de Vlaamse overheid ondersteunen gemeenten financieel om hun ontwikkelingssamenwerking uit te bouwen.
4) De stad Leuven wil wel een beleid voor ontwikkelingssamenwerking voeren, maar vindt dat ze zelf niet de expertise heeft, en stort daarom het geld door aan koepelorganisatie 11.11.11.
5) 11.11.11. stort op haar beurt geld door aan aangesloten verenigingen;
6) Die vereniging zet daar dan een project meer op. En als dat allemaal achter de rug is, belandt uw geld hopelijk daar waar het in de eerste plaats voor bedoeld was, in een ontwikkelingsland.
"Zoiets kan niet langer. Elk bestuursniveau bouwt zijn eigen ambtenarenkorps uit, maakt soms tegenstrijdige keuzes, creëert hoge coördinatiekosten en het resultaat is inefficiëntie. Hier kunnen we dus besparen. Concreet willen we dat maximum twee bestuursniveaus zich inlaten met een materie als ontwikkelingssamenwerking," zegt Lorin Parys.
vrijdag 04 juni 2010 - Geef je commentaar (1)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Schouder uit de Kom
Het spant er om bij de regerings- onderhandelingen. Maar de uitkomst van zo'n nachtje zonder slaap - waarom beginnen die onderhandelingen eigenlijk altijd 's avonds? - kan wel een generatie voor de volgende tien jaar in de puree steken. In essentie draait het om hoeveel we besparen door de staat efficiënter te organiseren, en hoeveel we extra uit de broekzakken van onze burgers halen door bijkomende belastingen te heffen. Als ik lees dat ze in de Wetstraat van plan zijn het immense gat in onze begroting toe te rijden met 70% nieuwe belastingen en 30% besparingen draait mijn maag om. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen, hoor je dan.
Code taal
‘Sterke schouders' is doorgaans een goed gecodeerde term waar ze de Belg die werkt mee bedoelen. En iedereen die een beetje kan tellen, weet dat er zich dan een probleem voordoet in ons land als die groep nu nog eens gevraagd wordt in te leveren. Vandaag is het zo dat ongeveer drie Belgen samen voor tien Belgen moeten verdienen. Omdat van de tien miljoen Belgen er maar zeven miljoen kunnen werken, twee en een half miljoen dat niet doen, meer dan een miljoen Belgen van een uitkering leeft en ongeveer een miljoen Belgen al voor de overheid werkt. Als aan diezelfde drie Belgen nu ook nog eens wordt gevraagd om de rekening van het wanbeheer te betalen met het smoesje van de sterke schouders, dan liggen die geheid binnen de kortste keren uit de kom.
Progressief én dan nog wat
Want waar ligt het probleem? Zij die nu doen alsof die sterke schouders vandaag al niet de meeste lasten dragen, stellen de zaken verkeerd voor. Wij hebben al een progressief belastingssysteem dat er - terecht - voor zorgt dat zij die meer verdienen ook meer belastingen betalen. Dat is zo bij de gewone belastingen die we betalen maar die sterke schouders betalen vervolgens ook nog eens het hoogste tarief in de kinderopvang, inschrijvingsgeld aan de universiteit of Antwerpse provinciebelasting.
Geluk
Het progressieve belastingssysteem is niet het probleem. Shigehiro Oishi van de universiteit van Virgina is in 54 landen gaan kijken en komt tot de conclusie dat landen met een progressief belastingssysteem de gelukkigste inwoners hebben. Hoe hij dat weet? Hij vroeg het aan 60.000 mensen. Of mensen gelukkig waren werd gemeten aan de hand van drie criteria. Vragen die peilden naar de algemene kwaliteit van iemand zijn leven op een schaal van één tot tien. Of mensen positieve dagelijkse gebeurtenissen meemaakten zoals lachen, respect krijgen en lekker eten. En als derde element analyseerden de onderzoekers ook of inwoners tevreden waren met de publieke voorzieningen in hun land.
Meer uitgaven is niet gelijk aan meer welzijn
Met dat laatste element was wat vreemd aan de hand in zijn onderzoek. Meer overheidsuitgaven leidde niet noodzakelijk tot meer tevreden inwoners. Er was zelfs een lichte negatieve correlatie. Dat is opzienbarend omdat welzijn toch wordt geassocieerd met de middelen die beschikbaar zijn voor publieke voorzieningen. Oishi zegt dat dit te maken heeft met nationale verschillen in de efficiëntie waar publieke middelen mee geïnvesteerd worden. En als je dan kijkt dat wij één van de landen met de hoogste belastingsdruk, laagste pensioenen en erbarmelijke uitkeringen zijn dan kies ik dus voor besparingen in ons overheidsapparaat om orde op zaken te stellen.
Ramp recept
Want de weinige ‘sterke schouders' steeds zwaardere lasten laten tornen terwijl we met een inefficiënte overheid blijven werken is een ramp recept. Ik hoop binnenkort wakker te worden met het nieuws dat we meer mensen aan de slag gaan zetten en minder overheidsgeld door ramen en deuren plannen te gooien. Meer schouders, minder lasten en een generatie die nog hoop heeft.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 18 november 2011 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
