Tag cloud
innovatie creativiteit economie leuven europa campagne ondernemerschap open vld ondernemen crisis begroting vlaanderen jobs kapitalisme onderwijs ondernemers overheid besparen creatieve economie belgië belastingen flanders dc tobback politiek vrouwenmei/2012 apr/2012 maa/2012 feb/2012 jan/2012 dec/2011 nov/2011 okt/2011 sep/2011 aug/2011 jul/2011 jun/2011 mei/2011 apr/2011 maa/2011 feb/2011 jan/2011 dec/2010 nov/2010 okt/2010 sep/2010 aug/2010 jul/2010 jun/2010 mei/2010 apr/2010 maa/2010 feb/2010 jan/2010 dec/2009 nov/2009 okt/2009 sep/2009 aug/2009 jul/2009 jun/2009 mei/2009 apr/2009 maa/2009 feb/2009 jan/2009 dec/2008 nov/2008 okt/2008 sep/2008 aug/2008 jul/2008 jun/2008 mei/2008 apr/2008 maa/2008 feb/2008 jan/2008 dec/2007 nov/2007 okt/2007 sep/2007 aug/2007 jul/2007 jun/2007 mei/2007 apr/2007 maa/2007 feb/2007
Blogitems met de tag: België
Paradox van Parys: Tweedracht zaait onmacht
Het surrealisme viert weer hoogtij. Je kan het zo gek niet verzinnen of het gebeurt in ons land. Ik lag dus in een dubbele deuk toen ik hoorde dat onze Belgische overheid uitgerekend vandaag had uitgekozen om het nieuwste promotiefilmpje over ons land te lanceren. Er heeft daar iemand een sterk gevoel voor timing. De slagzin, Belgium - beyond expectations, is in ieder geval toepasselijk maar wellicht niet in de betekenis die de makers van het filmpje in gedachten hadden. En wanneer het promofilmpje, bedoeld om bedrijven naar ons land aan te trekken, verkondigt dat België het land is ‘where everyone else feels at home', is het moeilijk serieus te blijven. De Belgen zelf hebben daar vandaag immers een ietwat andere mening over.
L'Union fait la force
En er zit nog wel meer scheef met de marketing van ons land. Is er bijvoorbeeld iets potsierlijker dan de wapenspreuk van onze vorst? In ieder geval kan je onze politici veel verwijten maar niet dat ze zich niet dagelijks inspannen om het feit dat tweedracht onmacht zaait te illustreren. Het feit dat onze marketingslogans hol klinken is een fenomeen van een dieperliggend probleem. We weten niet meer waar we voor staan als land. Niemand die coherent kan uitleggen waarom we samenleven onder één vlag. Een simpel kiesarrondissement splitsen zou allicht makkelijker lukken indien onze bestuurders hun licht eens zouden opsteken bij hun collega bedrijfsbestuurders.
USP
Daar weet immers zelfs de koffiedame dat een bedrijf zonder visie, missie en unique selling proposition recht op het faillissement afstevent. Een bedrijf dat zijn bestaansreden niet helder en krachtig aan de man kan brengen, kan zijn personeel niet motiveren en zijn klanten niet overreden. Dat investeert vandaag in innovatie, stopt er morgen mee en beslist overmorgen een andere markt op te zoeken. Erg veel succes zal zo'n zwalpend bedrijf niet kennen zonder een consistent verhaal te vertellen. Zo is het net met een natie. Een land op zoek naar zijn ziel dat elke cohesie ontbeert, desintegreert.
Spitstechnologie
Tot voor kort waren sommigen onder ons net trots op ons onuitputtelijk vermogen om ons uit te sloven in compromissen. Die institutionele spitstechnologie hebben we zelfs geëxporteerd naar niets vermoedende landen zoals Zuid-Afrika en het vroegere Joegoslavië. Die weten nu ook wat hen potentieel te wachten staat. Ons land lag trouwens ook aan de grondslag van de EU met de idee dat je tegenstrijdige belangen kan overwinnen door een groter belang in de strijd te werpen. Nu één van de stichters van de unie haar onmacht etaleert om die filosofie nog langer waar te maken, wordt de EU zelf in vraag gesteld. Merkel, haar regionale verkiezingen en het Griekse reddingsplan zijn daar een mooi voorbeeld van.
Unilever strategie
Maar een crisis verspillen zou jammer zijn. We hebben we vandaag een geweldige kans om ons opnieuw uit te vinden. Een land of regio met een verhaal te worden dat verder gaat dan de eeuwige opsomming van mosselen met friet, pralines en bier. Collega columnist en marketer Fons Van Dyck ziet enkel een Unilever strategie weggelegd voor ons land. "Het merk België herpositioneren is onbegonnen werk. We moeten uitpakken met Hergé en Eddy Merckx, Clijsters en Henin, Prirogyne en dokter Janssen en dan vertellen dat ze allemaal uit de voorschoot België komen". Een beetje zoals Unilever doet met Knorr.
Zwakte is sterkte
En als we nu van onze zwakte onze sterkte maken en het surrealisme dat ons typeert omarmen. We zijn het land van René Magritte. Je kan je er wel geweldig in amuseren, wij kunnen ons zelf een beetje relativeren en het enige wat we nog mankeren is een nieuwe wapenspreuk. Alle suggesties welkom. Voorlopig ga ik voor Ceci n'est pas un pays.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 30 april 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Drempels voor investeerders wegnemen
Radio 1 interview http://tinyurl.com/38g6gx7
Interview in De Tijd http://tinyurl.com/2vgzc63
Vlaanderen haalt minder buitenlandse investeringen binnen, Wallonië meer. En net nu willen sp.a en Groen! notionale interest afschaffen. De notionele interest heeft al voor duizenden jobs gezorgd in ons land. Beide partijen willen het systeem afvoeren omdat een bedrijf er al eens oneigenlijk gebruik van zou maken. In die redenering zouden we dan ook de werkloosheidsuitkering moeten afschaffen omdat er al eens oneigenlijk gebruik van gemaakt wordt door burgers die daarnaast ook in het zwart werken. De remedie is niet de kip met de gouden eieren te slachten maar de rotte appels uit de mand te halen. De studie van Ernst & Young bevestigt dat de notionele interest een belangrijk element is om buitenlandse bedrijven hier te houden.
Beter & slechter
Dat ons land het beter doet op de internationale rangschikking van aantrekkelijke investeringslanden is geen reden tot hoera geroep. Dat resultaat is vooral te danken aan het feit dat de rest van Europa sneller achteruit boert. En dat moet ons zorgen baren. Omdat we zelf al geen al te ondernemend volk zijn, hangen we voor onze jobs en welvaart af van buitenlandse bedrijven. Zonder hen, verarmen we. En Europa als continent heeft hier een probleem.
Wallonië
Het feit dat Wallonië het beter doet dan Vlaanderen baart sommige mensen blijkbaar zorgen. Maar ze vergissen zich. Hoe meer investeringen Wallonië binnen haalt, hoe beter voor Vlaanderen. Dus best nog even wachten met de splitsing van ons land? Het probleem van Vlaanderen is niet dat Wallonië er meer jobs bij krijgt, wel dat Vlaanderen er minder aantrekt.
Laat ons eerlijk zijn, in Wallonië is investeren makkelijker want er zijn meer bedrjiventerreinen en kortere vergunningstermijnen.
Wat moet er dan veranderen?
We moeten stoppen met studeren en starten met uitvoeren. Over de Lange Wapper wordt al tien jaar gestudeerd, het is nog altijd wachten op de eerste schup in de grond. In Meise-Westrode houdt bij wijze van spreke één gezin al twintig jaar 3.000 jobs tegen en in Leuven is het uiterst moeilijk om nog bedrijventerreinen voor spin-offs te vinden.
Vijf concrete actiepunten:
1. Ik heb, samen met Pascal Weerts van Allen & Overy, een internationale vergelijking gemaakt over tien drempels die het investeren in ons land belemmeren en die in ons Wetboek op Vennootschappen staan. Geen enkel buurland heeft ze, ze zijn compleet achterhaald in de praktijk en niemand betwist ze. Dus die bepalingen kunnen er meteen uit.
Het gaat meer bepaald om de volgende artikels van het W. Venn.: artikel 32 (verbod leonijns beding), artikel 232 (verbod tot uitgifte van winstbewijzen, warrants en converteerbare obligaties in de BVBA), artikel 320 (verbod tot uitkering van interimdividend in de BVBA), artikel 480 (verplichting om aan aandelen zonder stemrecht een preferent dividend toe te kennen), 491 en 501 (automatisch recht voor houders van converteerbare obligaties en warrants om deze uit te oefenen bij kapitaalverhoging), 500 (verbod op gedwongen uitoefening van warrants en beperking tot een duur van vijf jaar), artikel 492 en 502 (de regels dat converteerbare obligaties en obligaties met warrants uitoefenbaar zijn bij vervroegde terugbetaling), 580 (beperkingen aan het recht voor obligatiehouders om stemafspraken te maken), 590 (procedure inschrijvingsbiljetten), 593 (termijnen "rights issue") en 598 (definitie "personeel" bij opheffing van het voorkeurrecht en verbod op korting bij private plaatsingen bij genoteerde ondernemingen). Meer info met een eenvoudig mailtje naar lorin@lorinparys.be
2. Een andere cultuur waarbij de overheidshandicap wordt omgezet in een postieve, efficiënte en meewerkende overheid. En waarbij iedereen weet dat de taart eerst moet worden gebakken alvorens je ze kan verdelen.
3. Kortere vergunningstermijnen, meer bedrijventerreinen.
4. Samenwerking tussen federale diplomaten en regionale investeringskantoren om België als investeringsland te promoten.
5. Notionele interestaftrek behouden zoals ook in het rapport van E&Y wordt benadrukt. Als internationale investeerders ergens een hekel aan hebben dan is het wel aan constant veranderende regelgeving. We mogen deze kip met de gouden eigeren niet slachten omdat we anders jobs verliezen.
woensdag 02 juni 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Food for thought: Aantal octrooien per euro investering in onderzoek
Zoals ik al eerder schreef, spenderen we in België absoluut geen 3% van het bruto nationaal product aan onderzoek en ontwikkeling. Dat gebeurt trouwens nergens in Europa, alhoewel we dat allemaal plechtig beloofd hadden in het kader van de Lissabon strategie. Maar het prentje hierboven laat nog iets veel ergers zien. Vooraleer meer geld in onderzoek te investeren moeten we misschien wel betere keuzes maken. Want het geld dat we nu investeren, doet het onderzoek niet echt renderen.
Want voor elke euro die we wel in onderzoek pompen, zijn we in vergelijking met andere landen in de wereld, bijzonder inefficiënt. Vrij vertaald, Korea slaagt er in om voor elke Won investering in onderzoek het grootst aantal octrooien te laten registreren. Food for thought.
zaterdag 13 november 2010 - Geef je commentaar (0)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Paradox van Parys: Bye bye Europe
Eerder deze week mocht ik gaan spreken op een activiteit van de Jonge Europese Federalisten. Een internationale studentenclub die begaan is met de Europese Unie. Leuke avond, goed gezelschap, slimme vragen. Het evenement werd ingeleid met een korte uiteenzetting over hoe ons land bestuurlijk in mekaar is geflanst. U weet wel, zeven parlementen, zes regeringen, tien provincies en 180 dagen zonder enig teken van een nieuwe federale regering. Een mens wordt er niet vrolijk van.
Europa is het nieuwe België
Daarna kregen we een kort overzicht voorgeschoteld van hoe de EU werkt. 27 regeringen, een Europese Raad, een Commissie, een parlement, tien deelraden, een president, codecisie, vetorecht en geen enkel uitzicht op een nieuwe begroting voor 2011. Je werd er ook niet bepaald monter van. Na de inleiding mochten de aanwezige studenten vragen stellen over Europa en innovatie. En na al die gesprekken werd me steeds duidelijker dat Europa het nieuwe België is. En dat is geen compliment.
Moeilijker ipv eenvoudiger
Eerst en vooral doet ook de EU vaak net het tegenovergestelde dan waarvoor ze opgericht is. Een paar weken geleden hadden we het hier al over de manier waarop Spanje en Italië een eengemaakt Europees patent blokkeren omdat octrooien niet langer in elke taal van de unie zouden moeten worden vertaald. Een tiental landen wil nu toch verder gaan met het invoeren van één systeem. En zo zal de EU alweer met brio slagen in het compliceren van het leven van haar burgers en ondernemers, terwijl ze net in het leven was geroepen om te simplificeren. Een beetje zoals bij ons dus, waar in de afwezigheid van enig compromis de toestand enkel ingewikkelder wordt. En daar houdt de vergelijking niet op.
Mentale kerktoren
Ook de EU heeft last van een mentale kerktoren. Neem nu het budget voor innovatie dat al maar 1% van de totale EU-begroting uitmaakt. Dat kunnen lidstaten of regio's spenderen aan samenwerking met andere lidstaten uit de unie. Maar echte multilaterale projecten tussen China, de VS en Europa komen meestal niet in aanmerking voor betoelaging. Terwijl de rest van de wereld ons voorbij holt, trekken we die nieuwe kennis dus niet binnen wegens 'Not Invented Here'. Dat is dezelfde denkfout die wij maken met de grens van onze wereld door Hamme-Mille, Aken en Lille te trekken.
Onstporende begroting
En net zoals in ons land blijkt het schier onmogelijk om in Europa een nieuwe begroting af te spreken. Nog minder een begroting die bespaart - iets waar ook wij nog aan moeten beginnen. Terwijl Europa haar lidstaten streng aanmaant de knip op de vinger te houden, wil ze zelf de kraan opendraaien.
Scheiden kan maar is even moeilijk als samen blijven
Ten slotte wordt het duidelijk dat het splitsen van de Europese monetaire unie even moeilijk en pijnlijk is als het splitsen van Belgenland. Nu de Keltische tijger slechts een Ierse straatkat blijkt te zijn, gaan bij onze Duitse vrienden stemmen op om de muntunie te verlaten. Terwijl dat plan B enige tijd geleden als onmogelijk en ondenkbaar werd afgedaan, schreef The Economist daarover deze week dat zoiets moeilijk maar niet onmogelijk is. Een beetje zoals het splitsen van ons land.
Kortom, als Europa de meubelen wil redden, moet het dringend lessen trekken uit de staat van haar gaststaat. Zoiets brengt zelfs de meest geharde eurocraat tot inkeer.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 10 december 2010 - Geef je commentaar (4)
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
