Blogitems met de tag: Belastingen

Paradox van Parys: L’Etat C’est Moi

We stijgen een plaatsje in de lijst van competitieve landen die het Wereld Economisch Forum (WEF) gisteren bekend maakte. Hoera. Maar wat blijkt? De overheid, die de smeerolie moet zijn in ons economisch radarwerk, is de stok in ons wiel. Nu weet ik wel dat sinds de gebeurtenissen van een jaar geleden de roep om meer overheid steeds luider klinkt. De redenering is dan dat te weinig overheid ons genekt heeft en we meer regels moeten verzinnen om minder heibel te krijgen in de toekomst.

De nieuwste cijfers van het WEF zouden de aanhangers van die theorie reden twee keer moeten doen nadenken. Volgens het nieuwste Competitiviteitsrapport is de overheid in ons land al lang geen deel van de oplossing meer, maar maakte ze deel uit van het probleem.

In dat rapport rangschikt het WEF 133 landen en gebruikt het daarvoor een aantal factoren. Globaal bezetten we plek 18 in die lijst. Maar drie factoren hangen als een economische albatros rond onze nek. Het aantal overheidsregels zet ons op plaats 112 in de tabel. Ecuador, Ivoorkust en Kameroen doen het beter; enkel landen als Zimbabwe, Bangladesh en Rusland hebben nog meer regels. Niet echt iets om trots op te zijn. Bovendien hebben we van de 133 landen de op tien na zwaarste schuldgraad. En de kers op de taart is onze belastingsdruk: met plaats 130 doen enkel Argentinië, Hongarije en Brazilië slechter.

Nu we krap bij kas zitten is de omvang van ons overheidsapparaat trouwens een bijzonder relevante discussie. België telde in 2004 meer dan 34 ambtenaren per 1.000 inwoners. In Nederland waren dat er 23. In Cyprus 4. Het zou natuurlijk kunnen dat we al die overheidswerknemers nodig hebben om performant te zijn. Maar ook dat blijkt niet waar. In internationale vergelijkingen halen we een performantiescore van 79%, veel slechter dan de score van onze Noorderburen met een kleiner overheidsapparaat. Ergens gaat er dus iets fout. Daar moeten we het echt eens over hebben. Uw en mijn kinderen zullen er binnen een paar jaar niet mee kunnen lachen als we laten betijen en de lont aan een bom onder hun toekomst aansteken.

Maar het is een beetje makkelijk om alles op het aantal ambtenaren te steken want de overheid dat zijn u en ik. Dat vraagt een mentaliteitswijziging, ook bij onze ondernemers. Nog niet zo lang geleden zat ik in een panelgesprek over economie en innovatie. Daarbij viel me op dat onze verwachtingen ten opzichte van de overheid haast genetisch bepaald lijken. Ten eerste had de moderator de neiging om elke vraag aan een panellid te beginnen met ‘Wat moet de overheid daaraan doen?'. En ieder panellid pikte daar plichtsbewust op in met een antwoord dat steevast begon met ‘De overheid moet...'.
Maar moet de overheid wel zoveel? En moeten wij wel zoveel verwachten? Is het niet makkelijker een zaak te beginnen, te innoveren en te internationaliseren met minder regels? Waarom is het bijvoorbeeld nodig dat de overheid in een socio-economische vergunning bepaalt hoeveel sokken een winkelier mag verkopen en hoe zijn assortiment eruit ziet? En waarom moeten daar mensen op toezien met sancties en boetes? Zoiets gaat mijn pet te boven.

Het antwoord is dus niet meer overheid - want daar hebben we er al genoeg van - maar een slimmere overheid. Wereldwijd was de slinger misschien doorgeslagen naar te weinig regulering van de financiële markten maar lokaal was hij bij ons al lang uit de bocht gegaan, in de andere richting. Het is dus tijd om de slinger naar het midden op te schuiven. Meer regulering internationaal. Minder regels nationaal. Zodat ondernemers kunnen ondernemen en consumenten consumeren. En wij er allemaal wel bij kunnen varen.

vrijdag 11 september 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Besparen doe je zo - Deel I: Schaf het belastingsdoolhof af

Iedereen heeft de mond vol over ‘noodzakelijke besparingen bij de overheid'. Maar bijna niemand is concreet. Daarom het eerste voorstel in een driedelige reeks ‘Besparen doe je zo!' - Schaf het belastingsdoolhof af. "Wij stellen een eenvoudig systeem voor met maar twee tarieven en een beperkt aantal aftrekposten. Dat is twee keer winst. Eén, onze belastingsbrief lijkt niet langer op een lottoformulier. Twee, we hebben geen leger van 30.000 ambtenaren meer nodig om dit hele systeem te beheren," zegt Lorin Parys van Open Vld.

Kafka

"Voor feitelijk samenwonenden bestaan er 508 mogelijk in te vullen rubrieken op je belastingsformulier. Er zijn meer dan 70 mogelijke aftrekposten. En vijf belastingsschalen die door negen factoren kunnen verhoogd worden. Alleen belastingsconsulenten worden hier rijk van, de mensen worden er gek van," zegt Lorin Parys van Open Vld.

Doolhof

Dit doolhof van regels zorgt er voor dat we 30.000 ambtenaren op Financiën nodig hebben om dit ingewikkeld systeem in stand te houden. Dat is bijna zoveel als ons leger. In de V.S. is er één federale belastingsambtenaar per 3.000 burgers. Bij ons is er één belastingsambtenaar per 333 burgers.

"Sinds 1980 is het aantal personeelsleden bij de FOD Financiën met de helft gestegen maar het aantal burgers en bedrijven in ons land is niet met de helft toegenomen," noteert Parys. "Daarbij komt dat hoe complexer en ingewikkelder het belastingssysteem, hoe meer kans er ook is op misbruiken. En om die op te sporen heb je opnieuw een leger ambtenaren nodig. Eenvoud kan ons redden."

Context

Vorige week stonden we 43ste van 58 landen in een rangschikking over overheidsefficiëntie. "We betalen dus veel belastingen maar krijgen er weinig voor terug," zegt Lorin Parys van Open Vld.

Met dat geld betalen we 1,04 miljoen ambtenaren. "70% van alle overheidsgeld in België gaat naar de betaling van lonen," zegt Parys. "1 op de drie werkende mensen wordt door de staat betaald. Door ons dus. Dat is te veel. En dat aantal kunnen we verminderen door de overheid eenvoudiger te maken en de ambtenaren die op pensioen gaan selectief te vervangen," zegt Parys.


Belastingsschalen & aftrekposten

Belastingsschalen
- 5 belastingsschalen van 25 tot 50 procent.
- Een belastingsvrije som die door maar liefst 9 factoren kan verhoogd worden, bv. leeftijd, opvangkosten, aantal kinderen, etc.

Rubrieken die moeten worden ingevuld op de belastingsbrief (deel I)
- Voor een alleenstaande zijn er 254 mogelijke rubrieken.
- Voor een gehuwd of wettelijk samenwonend koppel: 430 mogelijke rubrieken.
- Voor een feitelijk samenwonend koppel: 508 mogelijke rubrieken.

Aftrekposten en dergelijke
- Indien met kiest voor de forfaitaire aftrek van de beroepskosten, zijn er in totaal 33 categorieën van kosten die kunnen worden afgetrokken of die leiden tot een vermindering van de belastingen.
- Indien men als loontrekkende kiest voor de aftrek van werkelijke kosten, dan stijgt het aantal tot 55 categorieën.
- Indien men als zelfstandige kiest voor de aftrek van werkelijke kosten, dan komt men uit op 73 soorten kosten of uitgaven die kunnen worden afgetrokken en die kunnen leiden tot een vermindering van de belastingen!

 

vrijdag 28 mei 2010 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Schouder uit de Kom

ac_image002 Het spant er om bij de regerings- onderhandelingen. Maar de uitkomst van zo'n nachtje zonder slaap - waarom beginnen die onderhandelingen eigenlijk altijd 's avonds? - kan wel een generatie voor de volgende tien jaar in de puree steken. In essentie draait het om hoeveel we besparen door de staat efficiënter te organiseren, en hoeveel we extra uit de broekzakken van onze burgers halen door bijkomende belastingen te heffen. Als ik lees dat ze in de Wetstraat van plan zijn het immense gat in onze begroting toe te rijden met 70% nieuwe belastingen en 30% besparingen draait mijn maag om. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen, hoor je dan.

Code taal
‘Sterke schouders' is doorgaans een goed gecodeerde term waar ze de Belg die werkt mee bedoelen. En iedereen die een beetje kan tellen, weet dat er zich dan een probleem voordoet in ons land als die groep nu nog eens gevraagd wordt in te leveren. Vandaag is het zo dat ongeveer drie Belgen samen voor tien Belgen moeten verdienen. Omdat van de tien miljoen Belgen er maar zeven miljoen kunnen werken, twee en een half miljoen dat niet doen, meer dan een miljoen Belgen van een uitkering leeft en ongeveer een miljoen Belgen al voor de overheid werkt. Als aan diezelfde drie Belgen nu ook nog eens wordt gevraagd om de rekening van het wanbeheer te betalen met het smoesje van de sterke schouders, dan liggen die geheid binnen de kortste keren uit de kom. 

Progressief én dan nog wat
Want waar ligt het probleem? Zij die nu doen alsof die sterke schouders vandaag al niet de meeste lasten dragen, stellen de zaken verkeerd voor. Wij hebben al een progressief belastingssysteem dat er - terecht - voor zorgt dat zij die meer verdienen ook meer belastingen betalen. Dat is zo bij de gewone belastingen die we betalen maar die sterke schouders betalen vervolgens ook nog eens het hoogste tarief in de kinderopvang, inschrijvingsgeld aan de universiteit of Antwerpse provinciebelasting.

Geluk
Het progressieve belastingssysteem is niet het probleem. Shigehiro Oishi van de universiteit van Virgina is in 54 landen gaan kijken en komt tot de conclusie dat landen met een progressief belastingssysteem de gelukkigste inwoners hebben. Hoe hij dat weet? Hij vroeg het aan 60.000 mensen. Of mensen gelukkig waren werd gemeten aan de hand van drie criteria. Vragen die peilden naar de algemene kwaliteit van iemand zijn leven op een schaal van één tot tien. Of mensen positieve dagelijkse gebeurtenissen meemaakten zoals lachen, respect krijgen en lekker eten. En als derde element analyseerden de onderzoekers ook of inwoners tevreden waren met de publieke voorzieningen in hun land.

Meer uitgaven is niet gelijk aan meer welzijn
Met dat laatste element was wat vreemd aan de hand in zijn onderzoek. Meer overheidsuitgaven leidde niet noodzakelijk tot meer tevreden inwoners. Er was zelfs een lichte negatieve correlatie. Dat is opzienbarend omdat welzijn toch wordt geassocieerd met de middelen die beschikbaar zijn voor publieke voorzieningen. Oishi zegt dat dit te maken heeft met nationale verschillen in de efficiëntie waar publieke middelen mee geïnvesteerd worden. En als je dan kijkt dat wij één van de landen met de hoogste belastingsdruk, laagste pensioenen en erbarmelijke uitkeringen zijn dan kies ik dus voor besparingen in ons overheidsapparaat om orde op zaken te stellen.

Ramp recept
Want de weinige ‘sterke schouders' steeds zwaardere lasten laten tornen terwijl we met een inefficiënte overheid blijven werken is een ramp recept. Ik hoop binnenkort wakker te worden met het nieuws dat we meer mensen aan de slag gaan zetten en minder overheidsgeld door ramen en deuren plannen te gooien. Meer schouders, minder lasten en een generatie die nog hoop heeft.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 18 november 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Conservatieve progressiviteit

SS_Wacky_Taxes_cover2

Wat we al lang wisten, is gisteren nog maar eens bevestigd: ons land is belastingkampioen. De cijfers die de Oeso bekendmaakte, plaatsen ons op eenzame, wereldwijde hoogte: een eenverdiener zonder kinderen betaalt hier voor elke 100 euro die hij verdient, 55,50 euro belastingen. Het gemiddelde bij werknemers in andere Oeso-landen ligt op 35,3 euro. Zolang je werkt, belasten we er dus op los. Gelukkig, hoor ik u zeggen, zijn die belastingen fair, want progressief. Dat betekent in theorie dat we de rijken meer belasten dan de armen. Maar niets is zo conservatief als ons doorgeschoten progressief belastingsysteem.

Griekse beginselen
Voor de geschiedenis van de progressieve belasting moeten we terug naar het land waar het gebrek aan betaalde belastingen het einde van een tijdperk inluidde: Griekenland. In de vijfde eeuw voor Christus werd, na de Peloponnesische oorlog, een progressieve inkomstenbelasting ingevoerd. De morele grondslag van die belasting ligt in het feit dat rijken een groter gebruik hebben gemaakt van het gemeenschappelijk goed en daardoor hun rijkdom vergaard hebben. Met de progressieve belasting lossen ze dus een schuld aan de samenleving in.

Snel rijk
Maar geschiedenis en morele grondslag daar gelaten, er schort wat aan ons systeem. Het eerste mankement is dat we wel heel snel 'rijk' zijn volgens onze belastingwetten. Als u meer dan 34.330 euro per jaar verdient, zelfs met twee, hebt u al het bedenkelijke geluk in de hoogste belastingsschaal te belanden. En dus meer dan de helft van wat u verdient af te dragen.

Maar 1/3 overheidsinkomsten uit consumptie
Het tweede fundamentele probleem is dat onze fiscus twee derde van al zijn inkomsten bij werkende mensen haalt. Er is haast geen enkel ander land dat werk zo ontmoedigt als België. Terwijl elke politicus belijdt dat we juist meer werkende Belgen nodig hebben om onze sociale voorzieningen te betalen.

Progressief en regressief
En mijn derde probleem is de progressiviteit van de belastingen en de regressiviteit van onze tegemoetkomingen. Je zou denken dat als je meer dan vijftig procent van je inkomsten afstaat aan de gemeenschap, de inhaligheid van de overheid stopt. Maar nadat die herverdeling is gebeurd, begint de overheid opnieuw. Zo is de bijdrage die je moet betalen of de tegemoetkoming die je krijgt voor kinderopvang, het abonnement op het openbaar vervoer, thuiszorg, een sociale woning, medicijnen, bouwpremies en stookolie inkomengerelateerd.

Vroeg stoppen met werken
Simpel gesteld is Jan die 100 euro verdient en onder de hoogste belastingschijf valt, niet veel beter af dan Piet die 70 euro verdient maar daarover veel minder belasting betaalt. Want die houdt niet alleen relatief meer over van zijn inkomen, maar zal ook minder moeten betalen voor een kinderdagverblijf, zal goedkoper kunnen wonen als hij een beroep kan doen op een sociale woning en zal minder moeten betalen voor zijn medicijnen. Geen wonder dat iedereen vroeg wil stoppen met werken. Dat is absurd. De afgunstmaatschappij heeft ons zo ver geleid dat we de werkenden ontmoedigen. Zo zagen we vrolijk de tak af waarop we zitten.

Inkomstengerelateerde vuilniszakken
Mijn punt is dat niet enkel onze belastingen te hoog zijn, ze zijn ook zó progressief dat ze unfair zijn. Ons progressieve systeem is doorgeschoten en dringend aan revisie toe. Ondertussen ben ik al blij dat de onzalige gedachte die ooit bestond om ook de prijs van de vuilniszak te linken aan het inkomen, voorlopig geen doorgang heeft gevonden. Tenslotte kost het de overheid evenveel om de vuilniszak van een rijke of een arme Vlaming op te halen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 27 april 2012 - Geef je commentaar (2)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Geen goesting

goesting

Vorige week stak Luc Bertrand de lont aan het kruitvat met kritiek op het siberisch ondernemingsklimaat in ons land en de rol van de federale regering daarin. Dat ene interview bleek de spreekwoordelijke sneeuwvlok. Het ondernemersongenoegen nam daarna de vorm van een instantlawine aan. Op radio, televisie en het internet gingen ondernemers zoals Wouter Torfs en Jef Colruyt aan de alarmbel hangen. Maar al snel werd het tegenoffensief ingezet. De representativiteit van de ondernemersorganisaties werd in twijfel getrokken. Er werd geopperd dat als je niets te verbergen hebt, je toch ook niets te vrezen hebt van fraudejagers. En volgens een rode regeringsfunctionaris ging al dat gemekker gewoon over de hogere autobelasting.

Didactiek
Als er zo'n ravijn tussen politiek en werkelijkheid gaapt, is het tijd voor een didactische uitleg. Eerst en vooral, dit hele debat gaat niet over belastingen maar over goesting. De goesting om risico te nemen om daarme jobs te creëren en er zelf beter van te worden. Dit verhaal is geen verhaal van bekende ondernemers zoals Luc, Wouter en Jef maar vooral dat van Dries, Sandra en Bart. Onbekende jongeren die samen een bedrijfje willen beginnen en zo ons land vooruit helpen. Maar die daar behoorlijk gek voor moeten zijn als ze uittellen wat ze overhouden. Een voorbeeld om één en ander duidelijk te maken.

1.000 euro wordt 50 euro
Stel dat onze drie jongeren er in slagen om 1000 euro aan diensten te verkopen aan een klant. Ondernemer Bart Dewaele berekende op zijn website hoeveel ze dan verdienen. Van de 1000 euro diensten moet 21% naar de BTW. Ze houden dus nog 826 euro over. Gemiddeld besteedt een dienstenonderneming 72% aan loonkost of in dit geval bijna 600 euro. Daar moet 32% van naar de sociale zekerheid, met als resultaat dat je medewerker 400 euro bruto loon overhoudt. Na RSZ en bedrijfsvoorheffing wordt dat netto 246 euro. Je klant heeft 1000 euro betaald,na BTW en loonkosten blijft nog 231 euro over. Als we ervan uitgaan dat het geen crisis is en onze drie starters 10% marge halen ophun omzet, spreken we dus over 83 euro. Maar daar moet nog venootschapsbelasting van af en dus eindig je met ongeveer 60 euro nettowinst. Als je die wilt uitkeren in de vorm van een dividend, blijft er 50 euro over. In dit geval, gedeeld door drie.

Pestbelastingen
Hun boekhouder zal hen daarna met de regelmaat van de klok attent maken op fijne regeringsbeslissingen, zoals deze. Voortaan mag je je aan een boete van 100 euro verwachten als je je BTW aangifte één dag te laat betaalt. U vergeet een kasticket mee te geven? 50 euro boete. Vergeet u een factuur zeven jaar te bewaren? Dat kost je 1.000 euro. Voor "louter toevallige onregelmatigheden" op je aangifte betaal je 80 euro boete. "Andere onregelmatigheden" kosten je 500 euro. Nu wil ik graag het verschil kennen tussen een 'louter toevallige' en een 'andere' onregelmatigheid. En dan wil ik weten wie er nog nooit een dag te laat, met een verkeerde mededeling of van een verkeerde rekening heeft overgeschreven. Juist.

Wakker liggen
Als je je spaargeld op het spel zet, je huis in pand geeft en 's nachts wakker ligt van je lening, je medewerkers' volgende loonbrief of hoe je aan je vrouw kan uitleggen dat als het fout gaat je alles kwijt bent, dan zijn wantrouwen, torenhoge belastingen en arbitratiteit je deel in ons land. Die doen goesting als sneeuw voor de zon smelten. Maar meer goesting is nu net de enige relancemaatregel die werkt. Daarom is dit geen verhaal over de bedrijfswagen van de zelfstandige maar over de toekomst van ons land, jobs en wie daar nog 's nachts nog van wilt wakker liggen.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 05 oktober 2012 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Wat Ford ons leert

ford

Deze week ging de task force voor de toekomst van Limburg aan de slag. Sinds Ford beslist heeft de deur van de Limburgse fabriek definitief toe te trekken, buigt die zich over nieuwe ideeën om bedrijven en banen naar Limburg te halen. Ik heb alvast één suggestie over wat er zeker niet moet gebeuren: subsidies toekennen of lokale belastingverminderingen geven om economische activiteit naar Limburg te halen. De reden daarvoor is simpel: zulke maatregelen werken voor geen meter. Je kan bedrijven die steun voorgeschoteld krijgen, moeilijk verwijten er gebruik van te maken, maar overheden moeten kijken naar de effectiviteit van het beleid. Niets wijst erop dat subsidies tot nieuwe banen leiden. Zo heeft de Vlaamse overheid nog 58 miljoen euro op de rekening staan die voor steun aan Ford Genk was bedoeld.

Meer dan een miljard dollar voor Ford
Aan de overkant van de plas werken zulke maatregelen evenmin. Over de jongste vijf jaar kreeg General Motors, dat in 2010 de Opel fabriek in Antwerpen sloot, zomaar eventjes 1,77 miljard dollar van lokale besturen in de VS, op de voet gevolgd door Ford. In totaal gaven lokale overheden 80 miljard dollar per jaar uit aan subsidies en belastingvoordelen om bedrijven aan te trekken. 48 ondernemingen kregen meer dan 100 miljoen dollar, waaronder grote namen zoals Amazon, IBM, Chrysler, Airbus, Google en Procter & Gamble. Per inwoner gaf de staat Alaska het meest uit aan prikkels om bedrijven aan te trekken. Met bijna 1.000 dollar aan belastingvermindering voor bedrijven per inwoner spant die staat de kroon, gevolgd door Texas met zo'n 760 dollar en Michigan, waar de auto-industrie thuis is, met 672 dollar per hoofd.

Nul
De correlatie tussen die uitgedeelde snoepjes voor bedrijven en het verhoopte resultaat is nihil. Er is namelijk zo goed als geen correlatie tussen staten die sloten geld aan bedrijfssubsidies uitgeven, en hogere gemiddelde inkomens, meer kenniswerkers of minder werkloosheid. Een studie in het Journal of Regional Science geeft zelfs aan dat bedrijven die gunstmaatregelen kregen, trager groeien dan hun collega's en vaak minder banen creëren. Het enige groei-effect zat hem in het aantal aangekondigde banen. Gemiddeld werden er dertig arbeidsplaatsen meer beloofd dan er effectief werden gecreëerd.

Slecht idee
Dus: Limburgse subsidies of uitzonderingsmaatregelen om bedrijven naar de provincie te lokken zijn een slecht idee omdat ze niet werken. Dat komt onder meer omdat het bedrag dat een overheid op tafel legt, vaak niet van die omvang is om een miljoenenbeslissing te beïnvloeden. Het gevolg is dat er geld vloeit naar investeerders die sowieso al van plan waren te komen. Het ergste is dat we geld dat we in inefficiënte maatregelen pompen, niet kunnen investeren in maatregelen die wel banen creëren. Nochtans hoeven we daarvoor niet zo ver te zoeken.

Lagere belastingen 
Een van de beste maatregelen voor meer banen is het verlagen van de vennootschapsbelasting voor alle bedrijven in Vlaanderen, en het terugdringen van de loonkosten. Als we de vennootschapsbelasting regionaliseren en terugbrengen naar het Europese gemiddelde, tekenen we voor een groei van 1,3 procent en een banenwinst van 90.000 jobs, volgens professor Konings van de KU Leuven. Zeker goed voor 10.000 banen in Limburg dus.

De ramp van Ford Genk mag ons niet verblinden en verleiden tot het nemen van lokale maatregelen die niet werken. Want de beste recepten zijn van toepassing op iedereen met een plan. Daar wordt ook Limburg beter van.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 14 december 2012 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Toch bedankt

thrombogenics_0

Op Radio 1 was vorige week de grote baas van Thrombogenics, een jong biotech bedrijf, te gast. Hij mocht trots komen uitleggen dat zijn bedrijf twee weken geleden een revolutionair nieuw oogmedicijn op de Amerikaanse markt lanceerde, dat het vorige week groen licht kreeg om dat ook in Europa te doen en vanaf deze week in de Bel 20 noteert. Dat allemaal in een record tijdsspanne van twaalf jaar. In die tijd haalde het bedrijf 220 miljoen euro op via de beurs en kreeg het voor vijf miljoen subsidie. Als zo'n prestatie dan ook in Leuven geleverd wordt, ben ik helemaal fier op wat wij in Vlaanderen kunnen. De CEO, Patrick De Haes, was dat hoorbaar ook toen hij op De Ochtend mocht uitleggen dat zijn medicijn Jetrea ervoor kan zorgen dat bepaalde oogoperaties niet langer nodig zijn.

Subsidies
Maar het interessante zat hem in sommige van de vragen die de man voor de voeten geworpen kreeg. 'Jullie hebben ook heel veel miljoenen aan Vlaamse subsidies gekregen om de ontwikkeling te doen, hoe belangrijk is dat, die subsidies?' Waarop De Haes zei: 'Wel, we hebben énkele miljoenen subsidie gekregen. Dat is heel belangrijk voor de opstartfase want die is zeer risicovol en opstartkapitaal vinden in Vlaanderen is zeer moeilijk.' 'Dus zonder die subsidies geen opstart?' drong de interviewster aan. En een beetje later: 'De winstvoorspellingen voor uw bedrijf zijn gigantisch. Analisten hebben het tot over een half miljard per jaar. Nu het product er is, wat is uw rol als CEO, zoveel mogelijk winst maken?'

Fiscaal paradijs
Waarop een volgende vraag: 'U blijft in Vlaanderen? Het is hier fiscaal gunstig voor farmabedrijven he? 80% kwijtschelding voor inkomsten uit octrooien.' En: 'Gaan jullie dat allemaal investeren?' vroeg de interviewster alsof ze in ieder geval zo'n antwoord al niet zou geloven. 'Ik wil toch nog een stap verder gaan,' ging ze verder. 'Op de 20% inkomsten waarop u wel belast wordt, daar mag je al uw investeringen die je in het verleden gedaan hebt nog eens van aftrekken. Met andere woorden, echt veel belastingen zullen er niet binnenkomen in België van uw bedrijf, of heb ik het mis?' De CEO die flink op weg was om onbijtbeleg tussen de boterhammen van de journaliste te worden, probeerde nog met: 'Ons geaccumuleerd verlies van 100 miljoen euro kunnen we compenseren zoals de wet dat voorschrijft.' Maar de ondervraging ging verder: 'U kan dat absoluut wettelijk inbrengen maar stelt zich daar toch geen moreel probleem aangezien u bij de opstart met subsidies hebt gewerkt? We gaan daar als maatschappij, als ik het goed heb, weinig van terug zien.'

Booby trap
Als De Haes preciseeerde dat Thrombogenics 220 miljoen had opgehaald en vijf miljoen euro subsidies had gekregen, bleek vervolgens dat de eerdere vraag over het belang van subsidies een booby trap was: 'Maar u zei net wel dat het zonder die subsidies in de opstart fase zo goed als onmogelijk was geweest.' En 'U vindt niet dat daar een moreel probleem is dat de belastingbetaler voor een deel bijdraagt maar daar eigenlijk weinig of niets van terugziet?' Toch handig zo'n vraag waar het antwoord al in voorverpakt zit. 'Kijk, wij passen de wet toe. Ook de belastingswetten,' antwoordde de man. Waarop de interviewster: 'Absoluut. Dat is héél erg duidelijk. Toch proficiat.' µ

Terechte vraag
Een terechte vraag, wat krijgen wij als samenleving terug voor die subsidies? Alleen heb ik ze nog nooit horen stellen aan pakweg een Olympische atleet die we subsidiëren, aan de milieuvereniging die met publiek geld werkt of aan de leerkracht of verpleegster wiens loon we betalen. Een andere interessante vraag had kunnen zijn: als we de belastingsdruk voor alle bedrijven zouden laten dalen tot op het niveau van de farma, zouden we dan meer potentiële wereldspelers zoals Thrombogenics in Vlaanderen hebben? Of hoeveel belastingen betaalt u op de 130 nieuwe banen die u al gecreëerd heeft. Maar die vragen heb ik gemist. Jammer.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 25 maart 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Wil de middenklasse nu rechtstaan?

middenklasse

Zeven op de tien Britten vindt van zichzelf dat ze middenklasse zijn maar vorige week stelde de BBC op basis van een groot onderzoek voor om die term af te voeren wegens te onnauwkeurig. Ook bij ons is de middenklasse brandend actueel. Sinds de begrotingsopmaak van eind vorig jaar zijn titels als "de middenklasse betaalt de rekening", de "gijzeling van de middenklasse" of de "aanslag" op de middenklasse niet van de lucht om het huiswerk van de regering te beschrijven. Daar blijft het niet bij. Vorige maande zette Trends een middenklassegezin op de cover onder de titel "De Melkkoe van Di Rupo I." En De Tijd becijferde dat zo'n gezin dankzij de begroting 2013 4.000 euro verliest.

Revolutie
Zulke berichten brengen, volgens een oude poltieke krokodil, de revolutie gevaarlijk dichtbij. Twee jaar geleden verklaarde de burgemeester van Leuven immers dat in Vlaanderen enkel een revolutie uitbreekt als je in de portefeuille zit van de middenklasse. Afgaand op de recente hold-ups op de middenklasse moet dat ogenblik dus imminent zijn. Toch blijft het revolutionair rumoer voorlopig uit in de straten van onze centrumsteden. 

Wie is middenklasse?
De eerste vraag is dus simpel: wie behoort er nu eigenlijk tot die middenklasse? Terwijl internationaal onderzoek aantoont dat de middenklasse slinkt omdat ze jobs verliest aan de technologische vooruitgang, is dat niet het geval voor de definitie van middenklasse die het Belgisch belastingssysteem hanteert. Onze schatkist definieert topverdieners namelijk al als mensen die meer dan 35.000 euro verdienen. Vanaf dan betaal je immers het hoogste marginale belastingstarief van 50%. Daarmee passen we het hoogste belastingstarief toe voor relatief het laagste beroepsinkomen ter wereld. In Frankrijk bijvoorbeeld, moet je al meer dan 70.000 euro verdienen om in de hoogste belastinsgsschaal te vallen. Verdien je meer dan 12.000 euro dan ben je voor de schatkist ook al middenklasse want dan mag je marginaal belasting betalen aan 40%. Ter vergelijking, in Nederland betaal je dan minder dan 11%. Verwarring troef dus want mensen met een inkomen van 35.000 euro voelen zich middenklasse maar zijn eigenlijk 'topverdieners'. Mensen die net meer dan 12.000 euro verdienen voelen zich geen middenklasse maar zijn dat volgens de belastingsregels dan weer wel. De eerste verklaring voor het uitblijven van oproer is dus dat we niet zeker zijn of wij zelf nu deel uitmaken van het melkvee van Di Rupo. En dus twijfelen we om onze bajonnetten van stal te halen.

Tam volk
Een tweede en pijnlijkere verklaring waarom we niet opstand komen is dat we een tam volk zijn. Niets krijgt ons in beweging. Ook geen pijnlijke maatregelen die met een zuiniger beleid hadden kunnen vermeden worden. Op voorwaarde tenminste dat ze ons salamigewijs worden geserveerd. De onverschilligheid strekt zich dus uit tot onze portemonnee zolang het over 'a death by a thousand cuts' gaat. Het meest pijnlijke van al is dat zelfs onze kinderen ons niet kunnen motiveren. Terwijl de overheid schulden blijft opstapelen voor uitgaven die we nu doen uit naam van de solidariteit, vinden we het geen probleem om niet solidair te zijn met onze nakomelingen. Zij zullen dit geld later eerst moeten verdienen om er daarna onze uitgaven mee af te betalen. Pas daarna zullen zij in hun eigen behoeftes kunnen voorzien. Het zegt iets over ons dat wij ons niet verantwoordelijk voelen voor zij die geen stem hebben in dit debat maar wel de echte rekening zullen mogen betalen. Want het echte generatiedebat gaat immers niet over babyboomers tegen generatie X en Y. Maar over de solidariteit die wij aan de dag leggen voor generatie Z. Dààr zouden we wel eens voor mogen rechtstaan, of we nu tot de middenklasse behoren of niet.

De Paradox van Parys verschijnt op maandag in De Standaard.

maandag 08 april 2013 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy