Blogitems met de tag: Begroting

Reactie op Beslissingen Open Vld Fractiedagen

De militanten van de groep ‘Voor een rechtlijnige Open Vld' zijn blij met de Verklaring van Oostende. Open Vld geeft daarmee aan effectief naar zijn basis te luisteren en een nieuw en rechtlijnig hoofdstuk te willen schrijven. Hieronder lijsten we kort onze strijdpunten op en toetsen we ze aan wat er dit weekend is beslist op de fractiedagen van Open Vld. We kijken nu vooral uit naar een rechtlijnige begroting en de opportuniteit om inhoudelijk te kunnen wegen op de standpunten van onze partij.

1. Kritische analyse van de opeenvolgende verkiezingsnederlaag

Volgens de leden van onze groep was niet ons programma, wel ons gebrek aan rechtlijnigheid en onze politieke stijl het probleem. De ‘Verklaring van Oostende' (op basis van interne bevraging bij 1.000 leden en post-electoraal onderzoek van Dimarso) volgt en stelt dat: "Gebrek aan slagkracht, leiderschap, standvastigheid en eendracht. Niet de ideologie is het probleem, wel de vertaling ervan en de manier van aan politiek doen." Wij zijn tevreden met die conclusie.

De lakmoesproef van onze rechtlijnigheid wordt de opmaak van de federale begroting. Open Vld kan niet toegeven op het standpunt dat minstens twee derde van de begrotingsinspanning structureel langs de uitgavenkant moet liggen en maximaal 1/3de langs de inkomstenkant. Een land waar het overheidsbeslag tot de hoogste in de westerse wereld behoort heeft geen probleem op vlak van te weinig inkomsten, wel een probleem van te hoge uitgaven.

2. Herstel van de dialoog met de basis

Wij zijn tevreden dat de partij besloot provinciale meetings te organiseren. Dit kan maar een eerste stap zijn in het herstellen van de dialoog met de basis. Wij stelden eerder voor om in dit verband de huidige partijraad te versterken in haar rol en impact. Het feit dat deze zich zal uitspreken over de Verklaring van Oostende is positief.

3. Voorzittersverkiezingen voor het einde van het jaar

Van bij haar stichting heeft Open Vld de ledendemocratie hoog in het vaandel gedragen. Wij zijn van mening dat de voorzittersverkiezingen een belangrijke stap zullen zijn in het versterken van ons politiek profiel, het betrekken van de basis en het sluiten van de rangen.

4. Verbreding van het leiderschap

Wij juichen de beslissing toe om bij de komende voorzittersverkiezingen te werken met ‘team-kandidaturen'. Dit biedt bij uitstek de kans om het leiderschap te verbreden en te zoeken naar complementaire, evenwichtige teams, waarbij ervaring en nieuwe gezichten elkaar kunnen aanvullen.

5. Inhoudelijk congres

Wij zijn tevreden dat we op 8 en 9 mei 2010 een toekomstcongres organiseren met als thema's: competitieve arbeidsmarkt, relance economie, strijd tegen de corruptie en modernisering van justitie. We stellen voor om ook over de rol van de overheid in de samenleving te spreken en over het verzekeren van een duurzame sociale bescherming. We kijken nu vooral uit naar de opportuniteit om inhoudelijk te kunnen wegen op de standpunten van onze partij.

zondag 27 september 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Partijraad: Strategie voor een Rechtlijnige Open Vld staat of valt met geloofwaardige begroting

We hebben de voorbije week een zeer vruchtbare vergadering gehad waarop we de beslissingen van de Fractiedagen hebben besproken. Iedereen stond positief t.o.v. de Verklaring van Oostende. Echter, de hele strategie om Open Vld opnieuw rechtlijnig en geloofwaardig te maken door het goedkeuren van de Verklaring van Oostende, de verkiezing van een voorzitterstrio op 5 december en een toekomst congres op 8 en 9 mei 2010 staat of valt met een andere datum, die van 14 oktober 2009. Dat is de dag waarop de federale regering zijn begroting moet presenteren. Gisteren op de Partijraad hebben we dit standpunt verdedigd. Immers, een nieuwe voorzitter en een wervend toekomstcongres zal onze geloofwaardigheid niet verhogen als we eerst een begroting presenteren waar de liberale lijn zoek is.

Het risico bestaat dan immers dat de spagaat tussen onze bevolgen ideeën van een nieuwe voorzitter en congres de kloof met onze bescheiden federale realisaties extra in de verf zet. Die strategie heeft dus het risico als een natte dweil in ons gezicht terug te keren zonder liberale begroting.

Wij zijn als liberalen dan ook bijzonder verontrust door de berichten in de media die spreken over nieuwe belastingen. We sommen enkele van de genoemde ideeën op:
- een belasting op de banken
- een belasting op energieproducenten
- een belasting op het pensioensparen
- een belastingsverhoging voor de dieselrijders
- een belastingsverhoging op bedrijfswagens
- een belasting invoeren op de financiële transacties
- een vermogensbelasting
- en als kers op de taart een roerende voorheffing op spaarboekjes van 15% naar 25%.

Waar blijft ons principe van de belastingstop?
Waar blijft ons uitgangspunt de begrotingssanering langs de kant van de uitgaven te doen?
Waar blijven onze besparingsvoorstellen binnen de overheid zelf?

Open Vld mag niet medeplichtig zijn aan de struisvogelpolitiek van CD&V en PS. Dat is onze partij verplicht aan de jonge generatie die reeds de volle last van de vergrijzing zal moeten torsen en dat ook wil doen op voorwaarde dat de maatregelen worden getroffen om die last draagbaar te houden. Daarom roepen we jullie allemaal op om zeker onderstaande petitie te tekenen die sinds gisteren al een aantal duizend handtekeningen verzamelt tegen de verhoging van de roerende voorheffing:

http://www.spaargids.be/geenverhoging/index.php?lang=nl

zondag 04 oktober 2009 - Geef je commentaar (1)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Het eiland België

Eilanden zijn altijd een beetje anders. Dat werd deze week nog eens bevestigd door een trits nieuwsberichten met als rode draad de economische en klimaatscrisis die vaak harder toeslaan op eilanden dan bij ons. Die extremere omstandigheden lijken eilandnaties tot originele maatregelen te nopen. Zo hebben de Kiribati eilanden een vrij verregaand plan om het hoofd te bieden aan rijzende zeespiegels, staan de Kaaimaneilanden voor een huizenhoog dilemma, voert Groot Brittanië een begrotingsdebat dat bij ons ondenkbaar is, en blijken Afrikaanse eilanden de economisch sterren van het zuidelijke continent.

Kiribati

Eerst iets over Kiribati, het jongste lid van de Verenigde Naties. Een republiek met 100,000 inwoners die uit 32 atollen in twee hemisferen en één koraaleiland midden in de Stille Oceaan bestaat. Daar heeft President Tong het redelijk surrealistische plan ontvouwen om de ganse bevolking te laten emigreren. Kiribati zal namelijk ophouden te bestaan door de klimaatsverandering die een stijgende zeespiegel als gevolg heeft. Deze eeuw nog zal het water meer dan een halve meter stijgen en daardoor een groot deel van de archipel verdrinken. De regering raadt ondertussen aan om gebouwen landinwaarts te verplaatsen maar vreest dat de constructies daar binnenkort ook in het water belanden. De inwoners van Kiribati worden dus de eerste klimaatvluchtelingen, het staatshoofd het eerste dat plant voor algehele annihilatie van zijn natie. De regering wil nu per jaar 1.000 inwoners jobtraining geven en doen verhuizen. De economie van het land zou zo dus voor een tijdje kunnen overleven met de inkomsten van de émigrés. Die moeten het op hun beurt mogelijk maken dat ook de rest van de natie kan vertrekken. Een op zijn minst origineel plan.

Kaaimaneilanden

Op de Kaaimaneilanden aan de andere kant van de wereld staan ze ook voor een drastische keuze. Door het geweldig grote gat in de staatsbegroting overweegt het belastingsvrij paradijs in het midden van de Caraïben, zijn eerste belasting in te voeren. Het land met 57.000 inwoners gaat er prat op nog nooit inkomens, eigendom, bedrijfsopbrengsten of vermogens te hebben belast. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Zo hebben er meer dan 9.000 hefboomfondsen hun thuis gevonden op de Kaaimaneilanden en huizen er meer dan 19.000 bedrijven in één gebouw in de hoofdstad. Die betalen elk een klein registratiebedrag. Goed voor de helft van het staatsbudget. De Britse regering wil het broodnodige geld niet langer lenen tenzij de regering harde besparingen afkondigt. En dat lijkt ook te gebeuren want een oplossing die bestaat uit een taks haalt de bestaansreden van de plaatselijke economie onderuit.

Groot-Brittanië

Dat ze aan de overkant van onze plas ook niet op budgettaire rozen zitten, was al langer duidelijk. De twee grootste politieke partijen in Groot-Brittanië nemen hun verantwoordelijkheid en voeren een debat dat jammer genoeg ondenkbaar lijkt in eigen land. Gordon Brown en David Cameron zijn daar in een hevige strijd verwikkeld om zo ingrijpend mogelijk te snoeien in het overheidsapparaat. De Conservatieve Partij van David Cameron wil de pensioenleeftijd optrekken tot 66 jaar tegen 2016. Pittig detail, vrouwen zijn nu op hun 60ste pensioengerechtigd in het Verenigd Koninkrijk. De regerende Labour Partij liet zich niet onbetuigd en stelde prompt voor om het salaris van 750.000 ambtenaren te bevriezen. De Tories wilden de maatregel pronto uitbreiden naar nog meer ambtenaren.

Afrika

En voor wie nog niet overtuigd is dat eilanden anders zijn, werd gisteren de Index of African Governance voorgesteld. Wat blijkt? De top drie presterende Afrikaanse landen zijn Mauritius, de Seychellen en Cap Verde. Drie eilanden die het economisch beter doen dan hun continentale buren.

Dromen

Op Kiribati, de Kaaimaneilanden en in Groot-Brittanië nemen politici moeilijke maar moedige beslissingen. Het doet dromen van een Belgisch eiland.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 09 oktober 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Besparen doe je zo! - Deel III: Leg politici met een gat in hun hand aan banden

 Op de foto van links naar rechts ziet u de staatschuld van een aantal landen proportioneel uitgebeeld. Ons land bevindt zich in het weinig aantrekkelijke gezelschap van, uiterst links, Griekenland & Italië en Sudan, dat het net wat slechter doet dan wij. Landen die het beter doen bevinden zich rechts van mij op de foto: Ijsland (jawel), Frankrijk, Duitsland en het Europees gemiddelde (grijs). Daarna volgen het Verenigd Koninkrijk en Nederland. De tweede grijze buis stelt het gemiddelde van alle landen in de wereld voor. Tenslotte de beste Europese leerlingen: Zweden en Luxemburg. 

Waarom is dit belangrijk?

Omdat onze schuld stilletjes aan gigantisch is. En de schuld van vandaag de belasting van morgen is. Hoe meer schuld, hoe meer van onze belastingen naar de afbetaling van de intresten gaat. Ik vrees dus dat onze generatie voor het eerst minder zal terugkrijgen van de overheid dan dat we zullen bijgedragen hebben. En dat kan niet.

Wist je dat?

  • Wist u dat uw aandeel in de staatschuld 30.832 euro bedraagt?
  • Dat de Belgische staatsschuld met 800 euro per seconde stijgt?
  • Of dat de Belgische schuld met bijna 100% van het Bruto Nationaal Product in de buurt komt van die van IJsland, Griekenland en Italië? Geen opbeurend nieuws, maar er is een remedie.

En dat wij dat beu zijn?

Wist je dat je daar iets aan kan doen?

Door een overheid te maken die de tering naar de nering zet, bijvoorbeeld. En die efficiënter werkt. Dat kan op zijn beurt door:

  • eenvoudigere belastingen te heffen,
  • de provincies af te schaffen, en
  • het aantal ambtenaren te verminderen.

En door politici aan banden te leggen 

Ten slotte moeten we politici met een gat in hun hand en een hand in onze portemonnee aan banden leggen. Dat kan door in de Grondwet op te nemen dat de begroting in evenwicht moet zijn. En de uitgaven dus niet hoger mogen zijn dan de inkomsten. Net zoals in Zwitserland over de loop van een economische cyclus.

Lees er hier meer over http://www.lorinparys.be/index.php/lp/blog_commentaar/paradox_van_parys_tering_nering/#commentaar 

 

dinsdag 08 juni 2010 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Lachen met onszelf

_40625754_eu_cashflow_gra203

Je kunt de Europese Commissie veel verwijten, behalve dat ze geen gevoel voor humor heeft. Want met een feilloos gevoel voor timing trapte ze gisteren het debat over haar eigen begroting af voor de periode vanaf 2014. Net op de dag dat Griekenland met het mes op de keel serieus in zijn uitgaven moet snijden, kondigt de Europese Commissie doodleuk aan dat ze haar eigen budget wil zien groeien naar 1.025 miljard euro. Ofwel een stijging van 5procent. 'Een groter EU-budget zou efficiënter zijn dan 27 landen die elkaar budgettair bestrijden', voegde de voorzitter Barroso er enigszins lapidair aan toe. Een taks op financiële transacties en een Europese btw zouden de bijdragen van de lidstaten verminderen en de inkomsten van de Europese Unie verhogen.

Bijna de helft voor de boeren
Het zou een beetje gemakkelijk zijn om zo'n budgetverhoging zonder meer de grond in te boren. Dus dook ik in het nieuwe budgetvoorstel op zoek naar de door de voorzitter geclaimde efficiëntie. Maar verder dan bladzijde 3 geraakte ik niet. Want daar staat dat 400 miljard euro van dat nieuwe Europese budget naar de boeren gaat, terwijl de landbouwprijzen met 50 procent gestegen zijn. U leest het goed: in het midden van de diepste economische crisis sinds de Tweede Wereldoorlog gaat voor elke 100 euro die Europa besteedt, 40 euro naar landbouwers.

Professionele subsidielekkers
Enfin, als het geld enkel daar terechtkwam, zouden we er nog enigszins mee kunnen lachen. Maar de realiteit overtreft hier de verbeelding met asfaltbedrijven, snoepgoedmakers en grootgrondbezitters, zoals de Britse koningin en prins Albert van Monaco die zich ontpoppen als professionele subsidielekkers. Een continent dat banen wil creëren en een plek naast de VS en Azië ambieert, moet geen vier keer meer middelen aan landbouw dan aan innovatie spenderen. Dat weet zelfs het kleinste kind. Bij nader onderzoek blijkt dat wij die mensen die dat soort onzinnige beslissingen met ons geld nemen, zelf verkozen hebben. Lachen met Barroso is dus vooral lachen met onszelf.

2.200 valleien in Europa
En die 80 miljard euro voor innovatie? (Ter illustratie, de Europese administratie krijgt er 62.) Eén voorbeeld. Europa telt 2.200 'valleien'. Dat zijn initiatieven die geld krijgen om overheid, onderzoek en industrie te bundelen rond een thema dat een regio of een land een competitief voordeel moet schenken. Alleen wil elk land zich onderscheiden door uit te blinken in dezelfde domeinen. Zoals daar zijn: de ICT, windenergie, biotech of cleantechindustrie. Elk van die zogenaamde valleien waant zich het Silicon Valley van Europa, terwijl de Europese Commissie binnenskamers toegeeft dat er maar zestig levensvatbaar zijn. Dat wil zeggen dat zo'n 3procent van de bestaande initiatieven de concurrentie met onze vrienden uit China en Japan en de Amerikanen aankan. Maar dat we ondertussen wel betalen voor die 2.140 andere initiatieven.

Grebrek aan creatieve destructie
Het landbouwbeleid was in zijn huidige vorm wellicht nodig toen Europa een halve eeuw geleden zijn inwoners voedsel wilde garanderen. Het innovatiebeleid in zijn huidige vorm was ook ooit wel nuttig toen landen en bedrijven moesten beginnen met vernieuwing in de hand te werken. Maar tijden en noden veranderen en het beleid moet zich daaraan aanpassen door af te schaffen wat ooit gewerkt heeft en nieuwe beleidsinstrumenten die plaats te laten innemen. Niet, zoals waar wij kampioen in zijn, de oude en de nieuwe maatregelen te laten voortbestaan. Dat laatste kunnen wij ons eenvoudigweg niet meer veroorloven.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 01 juli 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Schouder uit de Kom

ac_image002 Het spant er om bij de regerings- onderhandelingen. Maar de uitkomst van zo'n nachtje zonder slaap - waarom beginnen die onderhandelingen eigenlijk altijd 's avonds? - kan wel een generatie voor de volgende tien jaar in de puree steken. In essentie draait het om hoeveel we besparen door de staat efficiënter te organiseren, en hoeveel we extra uit de broekzakken van onze burgers halen door bijkomende belastingen te heffen. Als ik lees dat ze in de Wetstraat van plan zijn het immense gat in onze begroting toe te rijden met 70% nieuwe belastingen en 30% besparingen draait mijn maag om. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen, hoor je dan.

Code taal
‘Sterke schouders' is doorgaans een goed gecodeerde term waar ze de Belg die werkt mee bedoelen. En iedereen die een beetje kan tellen, weet dat er zich dan een probleem voordoet in ons land als die groep nu nog eens gevraagd wordt in te leveren. Vandaag is het zo dat ongeveer drie Belgen samen voor tien Belgen moeten verdienen. Omdat van de tien miljoen Belgen er maar zeven miljoen kunnen werken, twee en een half miljoen dat niet doen, meer dan een miljoen Belgen van een uitkering leeft en ongeveer een miljoen Belgen al voor de overheid werkt. Als aan diezelfde drie Belgen nu ook nog eens wordt gevraagd om de rekening van het wanbeheer te betalen met het smoesje van de sterke schouders, dan liggen die geheid binnen de kortste keren uit de kom. 

Progressief én dan nog wat
Want waar ligt het probleem? Zij die nu doen alsof die sterke schouders vandaag al niet de meeste lasten dragen, stellen de zaken verkeerd voor. Wij hebben al een progressief belastingssysteem dat er - terecht - voor zorgt dat zij die meer verdienen ook meer belastingen betalen. Dat is zo bij de gewone belastingen die we betalen maar die sterke schouders betalen vervolgens ook nog eens het hoogste tarief in de kinderopvang, inschrijvingsgeld aan de universiteit of Antwerpse provinciebelasting.

Geluk
Het progressieve belastingssysteem is niet het probleem. Shigehiro Oishi van de universiteit van Virgina is in 54 landen gaan kijken en komt tot de conclusie dat landen met een progressief belastingssysteem de gelukkigste inwoners hebben. Hoe hij dat weet? Hij vroeg het aan 60.000 mensen. Of mensen gelukkig waren werd gemeten aan de hand van drie criteria. Vragen die peilden naar de algemene kwaliteit van iemand zijn leven op een schaal van één tot tien. Of mensen positieve dagelijkse gebeurtenissen meemaakten zoals lachen, respect krijgen en lekker eten. En als derde element analyseerden de onderzoekers ook of inwoners tevreden waren met de publieke voorzieningen in hun land.

Meer uitgaven is niet gelijk aan meer welzijn
Met dat laatste element was wat vreemd aan de hand in zijn onderzoek. Meer overheidsuitgaven leidde niet noodzakelijk tot meer tevreden inwoners. Er was zelfs een lichte negatieve correlatie. Dat is opzienbarend omdat welzijn toch wordt geassocieerd met de middelen die beschikbaar zijn voor publieke voorzieningen. Oishi zegt dat dit te maken heeft met nationale verschillen in de efficiëntie waar publieke middelen mee geïnvesteerd worden. En als je dan kijkt dat wij één van de landen met de hoogste belastingsdruk, laagste pensioenen en erbarmelijke uitkeringen zijn dan kies ik dus voor besparingen in ons overheidsapparaat om orde op zaken te stellen.

Ramp recept
Want de weinige ‘sterke schouders' steeds zwaardere lasten laten tornen terwijl we met een inefficiënte overheid blijven werken is een ramp recept. Ik hoop binnenkort wakker te worden met het nieuws dat we meer mensen aan de slag gaan zetten en minder overheidsgeld door ramen en deuren plannen te gooien. Meer schouders, minder lasten en een generatie die nog hoop heeft.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

 

vrijdag 18 november 2011 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Veranderen is voor anderen

download

Op het ogenblik dat u dit leest, ligt Brussel lam. Daar mag u de vakbonden voor bedanken die besloten hebben om te betogen tegen de begroting. Dat is een beetje eigenaardig want dat van dat betogen hadden ze al op 15 november besloten. Terwijl het akkoord over de begroting er pas vijf dagen geleden van kwam. Laat ons het er op houden dat we onze werknemersverenigingen bezwaarlijk van een gebrek aan vooruitziendheid kunnen betichten.

Staken is niet gratis
Wat mij intrigeert is dat zo'n dag staken natuurlijk niet gratis is. Elke dag produceren we in ons land voor een miljard aan goederen en diensten. Als daarvan vandaag, door een nationale betoging die de kleine ring rond onze hoofdstad bezet, een kwart van in gevaar komt dan verliezen we dus 250 miljoen euro. Dat is twee en een half keer de bankentaks die in de begroting is afgesproken, of ongeveer het bedrag van de nucleaire rente om maar iets te noemen. En ironisch genoeg niet zo gek veel minder dan het bedrag dat is ingeschreven in de begroting om de hervorming van het brugpensioen, vervroegd pensioen, wachtuitkering en werkloosheidsuitkering uit te voeren. Door vandaag niet te werken, is de kans groot dat het gat in de begroting volgend jaar nog groter wordt. En stijgt dus de kans op scherpere maatregelen zodat er dus weer gestaakt zal worden. Zo creëert de ene staking de andere. Een stakingssneeuwbal dus.

Surrealistisch
Voor ons als samenleving is zo'n staking niet goedkoop, maar voor de bonden is zo'n staking uiteraard ook niet gratis. De stakingskassen die worden gespijsd met ledenbijdragen moeten daarvoor worden aangewend. Maar wist u dat een deel van die ledenbijdragen op hun beurt gefinancierd wordt door de werkgevers die bijdragen aan kassen van aangesloten vakbondsleden? Zo komen we dus in de absurde toestand terecht dat werkgevers hun werknemers betalen om te staken. En de overheid zelf betaalt per jaar tot 20 euro voor ambtenaren die vakbondslid worden van een van de drie grote bonden. Zoiets kan enkel in een surrealistisch land.

Moord en brand
Uiteraard zijn de werknemers niet de enigen die deze week protesteerden. De bouwsector vindt het hoegenaamd niet kunnen dat de federale onderhandelaars zonneboilers niet langer voorzien van federale premies. Vrienden van me die net aan het bouwen zijn klagen steen en been over de afschaffing van de toelagen voor hoogrendementsgals. En dan hebben we het nog niet gehad over de autosector die er niet mee kan lachen dat de eco-premies voor nieuwe en energiezuinige wagens plotsklaps verdwijnen. En dat net voor het autosalon in januari.

Het moet gezegd, er was ook een sector die vond dat ze het best wel met wat minder konden rooien. De belangenvereniging van de zonnepanelenindustrie vond dat hun eigen subsidies wel wat mochten verminderen. Maar in het algemeen was de lijn wel duidelijk. Iedereen vindt dat dit land diepgaande hervormingen nodig heeft, maar niemand vindt dat hijzelf moet veranderen. Of dat er een maatregel mag genomen worden die hem zou kunnen treffen. Ik heb het zelf nog niet durven berekenen, maar dit budget is niet bepaald vriendelijk voor mijn huishoudbudget. Toch ga ik morgen werken. Dat is als de mensen die niet werken dat toelaten.

NMBS
Gelukkig is er in zo'n gevallen de NMBS. Die zet extra treinen in om de mensen die niet willen werken naar Brussel te krijgen. Nu heb ik een suggestie: zouden we die extra treinen ook op de andere werkdagen van het jaar kunnen inzetten maar deze keer dan om de werkende mensen naar Brussel te rijden? Het is maar een vraag.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 02 december 2011 - Geef je commentaar (4)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Een diploma voor de prijs van 5 iPads

ipad

Jo Libeer van Voka lanceerde woensdag een aantal ideeën om het gat van meer dan 500 miljoen euro in de kas van de Vlaamse regering dicht te rijden. Eentje daarvan was de verhoging van het inschrijvingsgeld voor universiteits- en hogeschoolstudenten. Libeer heeft een punt. Want nu kan je voor de prijs van een iPad een jaar opleiding volgen aan een universiteit die wereldwijd tot de top-100 behoort. Vandaag betaal je voor een heel jaar cursus aan pakweg de KULeuven 580 euro. Met een studiebeurs tel je daar zelfs maar 80 euro voor neer. Bij onze vrienden in Wallonië, toch niet bekend als de meest asociale regio, ben je 800 euro kwijt voor een jaar universiteit. Dat is bijna 40% meer dan in Vlaanderen.

Sociale politiek
Waarom vind ik nu dat Voka een punt heeft? Eenvoudig omdat het lage inschrijvingsgeld als instrument voor een sociale politiek compleet gefaald heeft. Het invoeren van het betrekkelijk beperkte inschrijvingsgeld gebeurde vanuit een correcte sociale reflex: de universiteit moest toegankelijk zijn voor iedereen. De 'democratisering van ons onderwijs' heette dat, en die politiek had als doel om evenveel arbeidersdochters als dokterszonen op de aulabanken te laten plaatsnemen. Het is een ambitie die ik graag ondersteun. Want ik geloof in sterke startkansen voor iedereen. En in de kracht van ons onderwijs om dat waar te maken. Niet je afkomst maar wel je toekomst telt, weet je wel. Als dus een laag collegegeld het middel is om dat nobel doel te bereiken, dan betaal ik daar graag belastingen voor. Maar niets is minder waar bij ons.

Klopt niet
Uit een studie van het Leuvense Hoger Instituut voor de Arbeid blijkt dat kinderen van hogere bedienden vier keer meer kans hebben om universitair onderwijs te volgen of zich in te schrijven aan de universiteit. Dat was vlak na de Tweede Wereldoorlog zo, en dat is nu nog steeds zo. De invoering van een gering inschrijvingsgeld heeft daar dus niets aan veranderd. In geen enkel ander Oeso-land dan België is het diploma van je ouders of het inkomen van ma en pa zo bepalend voor het feit of je al dan niet universitaire studies start. En die link is sinds 1976 in ons land enkel nog sterker geworden, het lage inschrijvingsgeld ten spijt.

Massificatie, geen democratisering
Begrijp me niet verkeerd, er zitten meer leerlingen in de aula's van ons hoger onderwijs dan twintig jaar geleden. En er zitten dus ook meer arbeiderskinderen dan toen aan de universiteit. Maar alle sociale groepen zijn gegroeid in aantal en het relatieve aantal kinderen uit gezinnen met een lager inkomen is niet gestegen.

Winst
Omdat we als samenleving enorme returns krijgen van iedereen die hoger onderwijs volgt, vind ik dat we stevig mogen bijdragen aan de studiekosten. Maar iemand met een universitair diploma kan zelf ook rekenen op een mooie winst. Die komt gemiddeld neer op 16% extra inkomsten per jaar, na belastingen. Dus is een grotere kostendekkingsgraad van een jaar universiteit best op zijn plaats. En zoiets hoeft dus niet asociaal te zijn. Beurzen moeten er zijn voor degenen die anders de kans niet zouden krijgen om te studeren. En voor de jongeren die we nu zouden vragen meer te betalen, kan de overheid best eens nadenken over een uitgesteld betalingsplan. Op het ogenblik dat onze investering in iemands universitaire studie vruchten begint af te werpen, zoals een stevig loon, dan kan zo iemand zijn persoonlijke bijdrage aan zijn studie beginnen terug te betalen. En winnen we allemaal. Onze begroting, onze kenniseconomie en onze studenten en hun kinderen studenten die geen lege staatskas erven.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard. 

vrijdag 17 februari 2012 - Geef je commentaar (6)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Nu of nooit voor Open Vld

cc4c6ddc-21f1-11e2-884c-55820d5a59c0_original_tablet.jpg.h380.jpg.568

Open Vld staat op een cruciaal kruispunt in haar geschiedenis. Het heeft deze week met de federale begroting en de volgende drie weken met de voorzittersverkiezingen een unieke kans om haar geloofwaardigheid te herstellen. Veel marge om te mislukken is er niet, veel tijd hebben we niet. Maar je bent geen liberaal als je niet gelooft dat je ook een moeilijke opdracht kan doen slagen. Sinds 2003 heeft Open Vld enkel nog verkiezingsnederlagen geïncasseerd. In amper tien jaar tijd en met bestuursverantwoordelijkheid in de Vlaamse en federale regering zijn we erin geslaagd om meer dan een half miljoen Vlamingen te ontgoochelen. Die kiezers schuilen nu bij andere partijen, vooral de N-VA, maar we kunnen ze terugwinnen. Niet door te praten maar door te handelen.

Voorzittersverkiezingen
Laat ons beginnen bij het begin. De voorzittersverkiezingen van begin december moeten een moment zijn waarop we aantonen dat onze interne democratie alive and kicking is, niet dat we ze met kunstgrepen hebben uitgeschakeld. Twee jaar geleden heeft net dit open proces ervoor gezorgd dat er twee nieuwe, jonge politieke toptalenten hun plaats aan het liberale firmament hebben veroverd. Alexander Decroo en Gwendolyn Rutten zijn aanwinsten voor de partij die zonder 'open' voorzittersverkiezingen niet zouden zijn doorgebroken. Het verwonderde me dan ook dat een frisse en vrijgevochte vrouw als Gwendolyn zich met vijf voogden laat omringen nog voor de leden hebben kunnen kiezen wie de nieuwe partijleider wordt. Het versterkt enkel het beeld dat elke clan zich verzekerd heeft van zijn eigen pion binnen een nieuw bestuur, los van wat de leden beslissen. Een beeld en een praktijk dat we als meritocratische partij kunnen missen. Als partij die predikt dat niet je afkomst maar enkel je toekomst telt, past het ook niet dat er druk wordt uitgeoefend op jonge talenten. Zoiets verschraalt het debat en heeft geen plaats binnen een partij als de onze. De eerste voorwaarde voor een geloofwaardige heropstanding is dus een open en eerlijke voorzittersverkiezing. 

Een liberale begroting
De tweede voorwaarde is dat die verkiezingen gaan over de koers van de partij. Dan zijn er weinig momenten die bepalender zijn voor die koers dan de keuzes die we nu vastleggen in de federale begroting en het competitiviteitsdebat. Niemand wil in een VVD horrorscenario terecht komen waar we keuzes maken die twee weken later door onze achterban, via de voorzittersverkiezingen, worden afgeschoten. Nicoals Bouteca, politoloog an de UGent, vroeg zich gisteren af of deelname aan de federale regering het überhaupt wel mogelijk maakt ons te herpositioneren. Het antwoord is natuurlijk wel, op voorwaarde dat we met liberale realisaties uitpakken.

Het fiscaa vat is af
Ter herinnering, in onze federale verkiezingscampagne hebben we drie beloftes gemaakt: geen nieuwe belastingen op werken, sparen en investeren. Sindsdien hebben we lijdzaam toegekeken hoe we bedrijfswagens meer hebben belast, de roerende voorheffing hebben opgetrokken en de notionele intrestaftrek minder voordelig hebben gemaakt. Kort samengevat, nieuwe belastingen op werken, sparen en investeren. Net het omgekeerde van wat we beloofd hadden en niet echt stichtend voor onze geloofwaardigheid. Toegegeven de begrotingsinspanning was enorm, maar we beginnen dus met een serieuze achterstand bij onze kiezers. En dan zwijgen we nog over de fiscale monsterboetes van 309% die deze regering in het leven heeft geroepen. Het fiscaal vat is echt af.

Stop met morrelen, geen BTW verhoging
Wat moet er nu dan wel gebeuren? De begroting die we deze week goedkeuren mag geen 3Suisses cataloog zijn van maatregelen zijn die morrelen in de marge. De piste van een BTW verhoging zou alleen het beeld van een Franstalige belastingsregering versterken, niet wat we nodig hebben. Het moeten over echte en structurele ingrepen gaan die de lasten op ondernemen verkleinen. Dan kom je al snel uit bij het automatisch indexmechanisme. Een maatregel die structureel is, de concurrentiekracht van onze bedrijven helpt en sociaal is, is het tijdelijk bevriezen van het indexmechanisme door een indexsprong. Want dat zorgt ervoor dat bedrijven terug meer jobs willen en kunnen creëren. Als burgers en bedrijven vertrouwen hebben in het feit dat er eindelijk structureel iets wordt gedaan aan onze economie, dan vermindert het angstsparen, zegt een studie die Joep Konings onlangs in deze krant toelichtte, en zal het koopgedrag van consumenten niet merkbaar dalen. Het resultaat is de creatie van enkele tienduizenden jobs. De verzamelde breinen van professoren en economen Paul Degrauwe, Wim Moesen, Joep Konings, Filip Abraham, Peter Dekeyser en Ivan Vandecloot volgen Konings in zijn pleidooi voor een indexsprong.

Sociaal, brood en boter belofte
Uiteraard moet er ruimte zijn om zo'n indexsprong sociaal te corrigeren voor de laagste lonen en uitkeringen, ook dat is liberaal. Maar een indexpsrong is een sociale maatregel bij uitstek want een job die je behoudt is beter dan een werkloosheidsuitkering die met 2% stijgt. De kandidaatvoorzitters voor Open Vld moeten dus kleur bekennen en een indexsprong zonder BTW verhoging als minimum voorwaarde hanteren voor het goedkeuren van de begroting. Ze staan daar niet alleen in. Alexander Decroo heeft gezegd dat de regering moet helpen om onze economie competitiever te maken en onze fractieleider in de Kamer, Patrick Dewael, heeft aangenaam verrast door zijn straffe stelling dat hij zich geen begroting "zonder een substantiële lastenverlaging kan voorstellen." Ik, en vele liberalen met mij, ook niet. Want wat hebben nieuwe inhoudelijke congressen voor zin als we de brood en boter belofte van onze partij niet waarmaken? Niet de PS maar het IMF, de OESO en de Europese Commissie moeten onze leidraad zijn voor meer groei.Daarnaast moet de nieuwe voorzitter op een open en democratische manier aan het hoofd van de partij komen. Dat is wat onze militanten vragen en onze kiezers minimaal verlangen. Enkel zo kan een nieuwe voorzitter onze geloofwaardigheid herstellen want het is erop of eronder voor de partij.

Deze opinie verscheen op dinsdag 13 november in De Standaard.

maandag 12 november 2012 - Geef je commentaar (3)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy