Blogitems met de tag: Banken

Perfect legaal, totaal immoreel

Mijn verstand was deze week te klein om de regen van goed nieuws uit Wall Street te bevatten. De banken, de bron van het hele recessiezootje, zijn er in geslaagd om hun kwartalen met megawinsten af te sluiten. Goldman Sachs deed dubbel zo goed als verwacht: 1,81 miljard dollar. Bank of America verraste vriend en vijand met meer dan 4 miljard dollar nettowinst. Tien keer meer dan de voorspellingen. Citigroup pakte uit met 1,6 miljard dollar nettowinst. JPMorgan Chase deed meer dan 20 procent beter dan verwacht. Puik werk. Positieve krantenkoppen. Beurzen omhoog. Het leven van een aandeelhouder kan mooi zijn.

Maar niets is wat het lijkt. Zelfs niet wanneer het over bankiers gaat die al een jaar lang onder vuur liggen voor misleiding en gebrek aan transparantie. Je moet ze wel punten geven voor creativiteit. Neem nu de sterkst presterende en meest gerespecteerde bank ter wereld, Goldman. Bij nader onderzoek van de net bekendgemaakte resultaten blijkt de maand december zoek. Oeps. Het mysterie van de maand december blijkt geen vergetelheid. De bank heeft haar boekjaar veranderd. Vorig jaar eindigde dat boekjaar op 30 november. Dit jaar gaat het op 1 januari van start. Met als gevolg dat de maand december plots verdween uit het laatste kwartaal. Merkwaardig genoeg heeft de bank net in die maand een verlies van anderhalf miljard dollar geleden. Daar werd met geen woord over gerept bij de bekendmaking van de resultaten, je kon het enkel vinden door een tabel op pagina 10 van hun persbericht te ontleden. Perfect legaal, maar totaal immoreel.

Daar zou je nog aan kunnen toevoegen dat Goldman enkel sprak over tien miljard overheidssteun, maar zedig zweeg over de 28 miljard dollar die het geleend heeft met een overheidsgarantie of de 13 miljard dollar die het kreeg van AIG, eigenlijk de belastingbetaler.

De andere banken hebben evenmin begrepen dat we in een nieuw tijdperk leven. Zo maakte Citigroup meer 'winst' door simpelweg minder geld opzij te zetten om debiteurenrisico's op te vangen. Terwijl meer mensen hun lening niet kunnen terugbetalen. Een andere bron van 'winst' was het volgende trucje. De waarde van een obligatie van Citigroup is de jongste maanden gekelderd omdat investeerders vragen hebben bij de financiële gezondheid van de bank. Amerikaanse boekhoudregels laten de bank toe om eenmalige inkomsten te boeken gelijk aan de waardedaling van die obligaties. Dat kan omdat de bank in theorie die schuld tegen een goedkopere prijs kan terugkopen. Dat ze dat niet effectief doet, doet er niet toe. Zo virtueel als een uitstapje in SecondLife dus. Ook JPMorgan Chase profiteerde van dit handigheidje.

Alleen Morgan Stanley maakte enigszins geruststellend een verlies van 177 miljoen dollar bekend. Als enige grootbank. Ook die bank veranderde het boekjaar, maar vertelde er wel bij dat ze in december een verlies van 1,3 miljard dollar had geleden.

Denken de banken nu echt dat we dom zijn? Of hebben ze gewoon een hoog IQ maar een laag EQ? Om terug naar de basis van de vrije markt te kunnen gaan, hebben we correcte en volledige informatie nodig. Sommige banken zullen het nooit leren. Zolang ze ervan overtuigd zijn dat ze hun aandeelhouders, de belastingbetalers en klanten in het ootje kunnen nemen met juridische spitsvondigheden, zal het vertrouwen niet veel groeien.

Er bestaat dus ook creativiteit waar we te veel van hebben. Van deze soort bijvoorbeeld.

www.standaard.biz/paradoxvanparys

vrijdag 24 april 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Absurdistan bij de sp.a: loon van managers

Deze morgen heb ik me verslikt in mijn koffie. 'De toplonen van de bankiers moeten dringend aan een norm onderworpen worden, en bij uitbreiding de toplonen van elke sector die overheidssteun krijgt. Het is al te gemakkelijk dat een ceo tweehonderd mensen op straat zet en daar nog voor beloond wordt ook. Voor ons moet er een band gecreëerd worden tussen het aantal ontslagen en het loon van een topmanager: hoe meer hij er ontslaat, hoe minder hij verdient', zegt Caroline Gennez in een gesprek met De Standaard.

Laat ons beginnen met het begin. De overheid heeft niets te zoeken in de interne keuken van een bedrijf. De aandeelhouders, die de eigenaars zijn van een bedrijf, moeten uitmaken wie ze hoeveel van hun zuur geïnvesteerde centen willen uitbetalen. Dat is een goed principe. Want stel je even voor dat de overheid zich als expert zou moeten mengen in de manier waarop een bedrijf wordt gerund in de  de tapijtindustrie, in hoogtechnologisch voedselbedrijven of advocatenkantoren. Schoenmaker blijf bij je leest. Eigenaars van bedrijven runnen bedrijven, de overheid runt het overheidsapparaat. Wat mij betreft is aan dat laatste nog genoeg werk.  

Mevrouw Gennez heeft een punt dat wanneer de overheid geld toestopt aan bedrijven, geld dat van ons komt, ze toezicht moet houden op de goede besteding van dat geld. Dus indien een bank door ons wordt gesubsidieerd hebben wij als burger-belastingbetaler-aandeelhouder van zo'n bank het recht om mee de belangrijke beslissingen te nemen. En dus kunnen we mee beslissen over het loon van het top management. Logisch allemaal. 

Maar een link maken tussen het aantal mensen die ontslagen worden en het loon van een manager is niet slim. Want op zo'n manier zet je een manager aan om zo veel mogelijk mensen binnen het bedrijf te houden terwijl dat op langere termijn de jobs van nog meer mensen zou kunnen kosten. Moedige beslissingen ontmoedigen omdat ze op korte termijn geen eenvoudig politiek antwoord geven is niet wat we nodig hebben. Het zou paradoxaal zijn dat wanneer bedrijven eindelijk hun belonings-systemen zouden aanpassen en bonussen niet langer op korte termijn winst afstemmen maar op de lange termijn gezondheid van een bedrijf dat de politiek dan weer net het omgekeerde zou doen. En een maatregel invoeren die een korte termijn politiek aanmoedigt, véél mensen houden alhoewel dat bedrijfseconomisch onverantwoord kan zijn, ten nadele van de lange termijn financiële gezondheid van een bedrijf is een boomerang. Want één keer de gezondheid van een bedrijf in gevaar komt, zullen er nog meer mensen moeten afvloeien. En zal de sp.a er opnieuw staan om weer aan de alarmbel te trekken om de belangen van de (kleine) aandeelhouder en bediende te verdedigen. Terwijl hun voorgestelde maatregel net het pervers effect zou kunnen hebben om het jobverlies te vergroten en de financiële gezondheid van een bedrijf te verkleinen.  

woensdag 20 mei 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Paradox van Parys: Ode aan de banken

Een bank is een plek die je geld leent als je bewijst dat je het niet nodig hebt. Dat werd al in de jaren vijftig verteld. Veel fans hebben de banken er in tussentijd niet bijgewonnen. De socialistische vakbond wil onze banken een crisisbelasting doen ophoesten. Sp.a wil ze uitsluiten van de notionele interestaftrek. En Laurette Onkelinckx ziet een kans om het gat in de begroting kleiner te maken door ‘de banken de crisis te laten betalen'. Enkel Groen! kwam gisteren origineel uit de hoek en kant zich tegen zo'n algemene belasting.

Het is bon ton om in te beuken op de rol van de banken. En het lijkt er op alsof ze dagelijks druk in de weer zijn om hun kritikasters nieuwe ammunitie te geven. Een bonus hier en een vertrekpremie daar, geven op zijn minst de indruk dat het bankiers worst zal wezen wat de publieke opinie denkt, zolang er maar kreeft op hun bord belandt. Maar zo'n hoofdschotel zou wel eens gevolgd kunnen worden door een bitter en duur dessert. Of je het nu wilt of niet, de overheid is opnieuw een belangrijke speler geworden op de financiële markten. En de overheid, dat is het grote publiek. Je hoeft dus geen genie te zijn om in te zien dat je als bank dus beter start met aan iedereen duidelijk te maken welke belangrijke rol je vervult in het ondersteunen van ondernemerschap, het nemen van risico en het scheppen van welvaart.

Het grote publiek uitleggen wat banken doen en hoe de economie opereert lijkt me dus een goed idee. Onze banken kunnen misschien eens hun licht opsteken op 48 Wall Street in New York. Daar huist het Museum for American Finance, een afdeling van het befaamde Smithsonian. Dat museum is er gekomen na de crash van 19 oktober 1987 toen de markt op één dag meer dan 500 biljoen dollar aan waarde verloor en het publieke vertrouwen in de financiële sector Siberisch koud werd.

Het museum legt klaar en helder uit hoe de markten werken, waar het fout is gegaan en wat daar de belangrijkste oorzaken van waren en waarom we over een bull of bear market spreken. Het heeft ook een mini-tentoonstelling over het ontstaan van de eerste Amerikaanse bank en zijn oprichter, Alexander Hamilton. Dat verhaal begon exact deze week 400 jaar geleden toen de Engelsman Henry Hudson in opdracht van de Nederlandse Oostindische Compagnie faalde in zijn zoektocht naar een snelle Aziatische route en daarbij toevallig slaagde in het stichten van New Amsterdam, nu New York. 167 jaar later scheidden de kolonies zich af van het Verenigd Koninkrijk met als resultaat een nieuwe staat maar ook een grote schuld bij de Fransen en de Hollanders die de opstand financierden. Alexander Hamilton noemt schuld de prijs van vrijheid en overtuigt zijn collega's bij de oprichting van de V.S. ervan dat een nationale schuld, indien niet excessief, een nationale zegen kon zijn. Goede raad die sommige van zijn opvolgers als Secretary of the Treasury duidelijk in de wind slaan. Bij zijn dood tijdens een duel liet Amerika's eerste financier ironisch genoeg een pak schulden achter. Het is niet geweten of zijn vrouw en acht kinderen dat een zegen vonden.

De rest van het museum is wisselend van kwaliteit maar bevat goede ideeën voor een Europese variant. Zo is er een expo over de financiële crisis die goed bedoeld is maar verzandt in een chronologische letterbrei waar je enkel met het uithoudingsvermogen van een bergbeklimmer aan begint. AIG en Lehman, tot vorig jaar nog sponsors van het museum, staan nu tentoon als onderdeel van het museum. Maar je kan ook weetjes leren zoals het feit dat de kredietkaart in 1956 is geboren in de Cabin Grill, waar mensen met ‘Diner's Club' betaalden. Het legendarische etentje staat ondertussen bekend als ‘het eerste avondmaal' in de industrie die meer dan 600 miljoen plastieken betaalkaarten in omloop heeft.

Meer weten over wat onze banken doen, en beter uitleggen hoe de economie in mekaar zit, zou tot onze basiskennnis moeten behoren. Want onze financiële instellingen mogen dan wel verguisd worden, wat zouden we zonder ze zijn? En als voor wie dat gaat betalen, hebben we een suggestie: Gebruik een deel van het bonusgeld voor zo'n initiatief. Dat is wat we win-win noemen.

vrijdag 04 september 2009 - Geef je commentaar (0)

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy