Yes, we too can change
Ons land kampt met een werkloosheid die groeit als kool en een hopeloosheid die wortel schiet bij bevreesde bankbedienden en angstige arbeiders in autofabrieken. De belastingontvangsten vallen tegen. Het consumentenvertrouwen daalt. En onze staatssecretaris van Begroting schrikt zich een hoedje bij de economische vooruitzichten voor ons land. We spreken niet langer over groeiprognoses, 'krimpprognose' is de nieuwe term.
Je zou dus denken dat de roep om verandering in ons land vanop alle kerktorens zou weerklinken. Er was, zo luidde de theorie, een behoorlijke economische schok voor nodig om iedereen te overtuigen dat het anders moest. Change, quoi. Het heette toen dat er geen sense of urgency was om voluit te gaan voor vernieuwing. Die verandering zou er pas komen wanneer we met zijn allen zouden voelen dat als we blijven doen wat we altijd gedaan hebben, we zullen blijven zitten met wat we altijd gehad hebben: een oude politieke cultuur, te weinig ondernemerschap, een gebrek aan ambitie, een verlammende angst om risico te nemen en een cultuur die de middelmaat verheerlijkt.
Een beetje positivo begon dus te geloven dat de sterren hadden samengespannen om change in België mogelijk te maken. We beginnen de crisis immers allemaal echt te voelen. Buren, vrienden, familie voelen dat het slecht gaat, we stellen aankopen uit, maken ons zorgen over mensen die we kennen die hun baan verliezen en we beginnen na te denken over hoe onze kinderen het ooit nog zo goed krijgen als wijzelf. In de Verenigde Staten is net de zoon van een zwarte die niet bediend werd in een blank restaurant, president geworden. Een man die hoop symboliseert, verandering incarneert en de hele wereld intrigeert. Met slogans als Change We Can Believe In en Yes We Can begeesterde hij mensen van Amerika tot Angola, van Andorra tot Australië.
Maar wat blijkt? We zijn nog nooit zo politiek verdeeld geweest als vandaag. In België gaan we ten onder aan eindeloos gepalaver. In Vlaanderen gaan de politieke partijen ten onder aan niet voor het oog waarneembare ideologische schakeringen. We komen als burgers niet meer samen achter een paar grote ideeën, maar we sloven ons uit in het zoeken van de zeven verschillen. Volgens een recente opiniepeiling rondt geen enkele Vlaamse partij de kaap van 20procent van de stemmen. Veel verandering hoeft er dus alvast niet verwacht te worden, want geen enkele partij heeft de aanhang om een stevig programma te realiseren.
Op het vlak van ondernemerschap is er wel verandering, maar in de slechte zin. De nieuwste cijfers van de Global Entrepreneurship Monitor zijn sinds gisteren bekend. We ondernemen niet meer, maar minder. Een van de redenen is dat we niet minder, maar meer schrik voor verandering hebben gekregen. Waar bij andere volkeren een crisis een kantelmoment lijkt te zijn om een nieuwe weg in te slaan, kruipen wij dieper onder de dekens. Enkel in Japan zijn ze conservatiever wat het opstarten van een nieuwe onderneming betreft. En uit de cijfers van Vlaanderen in Actie (VIA) blijkt dat we wel denken dat we tot de top behoren, maar daar in de realiteit ver van verwijderd zijn.
Waarom is het zo moeilijk voor ons Vlamingen om het glas halfvol te zien en te beseffen dat verandering ook verbetering kan betekenen? Als we dan toch door de donkere tunnel moeten die de crisis is, laten we dan zorgen dat we uitkomen op een betere plek dan waar we vertrokken zijn. Om het met de woorden van een jonge president te zeggen: vanaf vandaag moeten we ons herpakken, het stof van ons afschudden en opnieuw beginnen aan de opbouw van een nieuw land. Elke Belg moet erkennen dat hijzelf plichten heeft tegenover zichzelf, onze natie en de wereld. Dat is de prijs en de belofte van burgerschap.
donderdag 22 januari 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Dat tandvlees moet wel erg dik zijn want het lopen er op lukt al aaridg!Alles waar we zo hard voor hebben gevochten zal zijn vruchten afwerpen en dat hele enge nieuwe begin zal snel vertrouwd aanvoelen en dan vooral meer rust gaan geven. Ik ben trots op je en we redden het best.
geschreven door Priya op vrijdag 20 juli 2012