Manifesto van de militant I: Voor een rechtlijnige Open Vld
Het is hoog tijd dat Open VLD aan zelfreflectie doet, vinden LORIN PARYS, PEDRO FACON en BART HOUBEN. En de partij moet uit de federale regering stappen.
Drie weken geleden plaatste de kiezer Open VLD abrupt met de voeten op de grond. In zes jaar tijd zijn we er in geslaagd 10procent van de Vlaamse kiezers kwijt te spelen. Daar mag over nagedacht worden.
Wij vinden dat een partij die vijf jaar aan een stuk in opeenvolgende Vlaamse, federale en lokale verkiezingen enkel verliest, zichzelf ter discussie moet durven stellen. En dat is bij ons de voorbije jaren niet gebeurd. Dat we, ondanks de zich opstapelende verliezen, toch in de verschillende regeringen bleven zitten, is daar niet vreemd aan. Maar een gezonde blik vooruit veronderstelt een kritische blik achteruit. Nu Open VLD ongewenst is in de nieuwe Vlaamse regering, is die grondige zelfreflectie onvermijdelijk. Eindelijk, durven wij zeggen. Als actieve militanten van de partij hebben wij de jongste weken, maanden en jaren verschillende malen onze wenkbrauwen gefronst, onze ogen gerold, maar onze lippen op elkaar gehouden. Wij kunnen vrijuit spreken omdat voor ons enkel de toekomst van de partij op het spel staat. Met dit opiniestuk willen we een breed debat beginnen over de lessen die we moeten trekken uit de verkiezingsnederlagen. En nadenken over hoe onze partij er morgen moet uitzien.
Er is natuurlijk meer dan één oorzaak voor de opeenvolgende verkiezingsnederlagen. In de voorbije week lieten verschillende kopstukken uitschijnen dat een belangrijke reden voor het verlies te vinden is in de inhoudelijke strategie van de partij. Zo was er plots kritiek op de jobkorting en de volharding in het asiel- en migratiedossier. Meer algemeen klonk de voorbije maanden uit sommige hoeken een vurig pleidooi voor een ideologische herbronning die moet uitmonden in een offensiever liberalisme. Dat kan geen kwaad, maar het probleem van Open VLD is volgens ons niet haar boodschap, wel integendeel. Een modern liberaal programma, met sterke economische klemtonen, een sociale reflex en een gezond evenwicht tussen vrijheid en verantwoordelijkheid is een sterk recept om Vlamingen te verleiden. Iedereen die leest dat we pleiten voor meer ondernemerschap, minder staat, meer groene economie en minder armoede, weet dat we onversneden liberalen zijn. Wij zien dan ook geen heil in een scenario waar Open VLD zich volledig terugplooit op enkele klassieke, 'donkerblauwe' thema's als belastingen en economie. Een liberale partij moet een visie hebben op de zorgsector, het onderwijs, inburgering, de mobiliteitsuitdagingen en het klimaat.
Niet ons partijprogramma maar ons zwak palmares is het probleem. Hoe je het ook draait of keert, Open VLD is er te weinig in geslaagd om ons partijprogramma te realiseren tijdens de verschillende regeringsdeelnames. Sinds 2003 zijn te weinig liberale klemtonen terug te vinden in het beleid van de verschillende regeringen. Vooral het gebrek aan daadkracht van de federale regering is aanstootgevend. Een land met liberalen in alle regeringen dat door Europa wordt uitgeroepen tot absolute belastingskampioen, zou een 'contradictio in terminis' moeten zijn, maar heet België.
Ook de houding van Open VLD tijdens de vooronderhandelingen voor de nieuwe Vlaamse regering blonk niet bepaald uit in rechtlijnigheid. Zelfs zonder dat iemand één liberaal breekpunt uit ons verkiezingsprogramma in de formateursnota kon ontwaren, schoven we gretig aan de onderhandelingstafel. En dat zonder enige dissidente tussenkomst op het partijbureau. Du choc des idées jaillit la lumière, luidt het Franse spreekwoord. Misschien dat daarom bij ons het licht is uit gegaan.
Wil de Open VLD het vertrouwen van de Vlaamse kiezer terugwinnen, dan moet ze sterker dan vandaag vasthouden aan haar beginselen en idealen en kiezen voor een duidelijke strategie. Ofwel doen we mee aan elke regering, halen we onze punten binnen en zijn we een loyale partner. Ofwel gaan we overal uit omdat één been in de federale regering en één been in de Vlaamse oppositie tot een onhoudbare spagaat leidt. Vandaag moeten we durven vaststellen dat onze coalitiepartners in de federale regering onze liberale principes niet volgen. Een liberaal akkoord over de regularisatie van vluchtelingen is niet voor morgen. De afbouw van de staatsschuld en de invoering van liberale begrotingsorthodoxie kunnen op erg weinig bijval rekenen. Nog nooit trouwens heeft de Europese Commissie een begroting van een lidstaat zo openlijk afgedaan als ongeloofwaardig als vorige week met de Belgische begroting. Onze partners in de regering zijn ook niet van plan werk te maken van de broodnodige hervorming van ons arbeidsmarktbeleid. Een lastenverlaging zit er niet in, net zomin als het aanleggen van een spaarpot voor de vergrijzing. Daarom moeten we consequent zijn en de federale regering verlaten. Dat hoeft niet tot instabiliteit te leiden want de Vlaamse socialisten kunnen rustig onze plaats nemen. Vanuit de oppositie kunnen we dan met plezier een staatshervorming ondersteunen mochten de andere partijen er in slagen er een te onderhandelen.
De Vlaamse kiezer heeft gekozen voor een centrumrechts beleid en krijgt een centrumlinks kabinet voorgeschoteld. Een beter oppositiescenario is nauwelijks denkbaar. Met andere woorden, als we werk willen maken van een rechtlijnige partij, moeten we een afspraak maken met de kiezer in 2011. Die kan dan oordelen wat de regeringen ervan bakken. Wij kunnen ons tegen die tijd op de kaart zetten als de partij die opnieuw en consequent het fundament van de overheid en de markt na de Grote Crisis heeft uitgezet. En weer de durfpartij worden die gaat voor wat ze predikt.
Als militanten geloven wij rotsvast in het potentieel van onze partij. Open VLD beschikt over een aantrekkelijk en modern liberaal programma, maar moet af van de olympische gedachte in de verschillende regeringen: deelnemen is niet belangrijker dan winnen. De kiezer heeft ons daarvoor afgestraft. Een goede crisis mag je nooit verspillen, want elke nederlaag heeft in zich de kiemen voor een nieuwe opportuniteit. De huidige crisis waarin Open VLD zich bevindt, biedt tegelijk kansen om onze geloofwaardigheid te herwinnen. Dat kan om te beginnen door opnieuw consequenter vast te houden aan de liberale principes van de partij. Ook als daarvoor een oppositiekuur nodig is.
Lorin Parys, Pedro Facon en Bart Houben zijn liberale militanten.
zaterdag 27 juni 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Is er volgens jullie iets mis met het “Vlaams” profiel van de “V"LD?
Kan de partij met de actuele uitdagingen inzake staatshervorming geloofwaardig blijven met kopmannen die zo graag het Belgisch staatsmanschap koesteren? Het egoïsme en narcisme van enkelen kan de ondergang van het VLD-project worden, terug naar af, terug naar de PVV. En hoe zit het met de interne democratie? Waar is de periode van de boeiende partijcongressen? Ook de partijleden moeten gesust worden, zo lijkt het wel, de troepen onder controle gehouden. Congressen als bezigheidstherapie. Ook de toekomst van de VLD wordt beslist in de salons. Hoe moet dit verder volgens jullie? Geef de leden terug een stem met gewicht. En die stem zal inderdaad beter klinken in de woestijn, ver van de Federale Regering.
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op zondag 28 juni 2009