Paradox van Parys: Vlaamse Zelfgenoegzaamheid
"Op Vlaanderen ben ik niet langer trots. Ik zie de toekomst van mijn kinderen niet in Vlaanderen maar in het buitenland." Dat waren de woorden van Peter Leyman, de topman van Vlaamse werkgeversorganisatie Voka, in een Nederlandse krant. Maar hij was nog niet klaar: "Vlaanderen," zo ging Leyman verder, "zakt weg in zelfgenoegzaamheid." Daarom kiezen alsmaar meer bedrijven voor Wallonië als investeringsplek. Als ze überhaupt nog naar ons land komen, maakte de ex-Volvobaas zijn betoog af.
Heldere analyse, vreemde reacties
Dat is wat ik noem een heldere analyse gebracht in klare taal. Iets wat ik verwacht van een man die de helft van zijn tijd zijn oor te luister legt bij het Vlaamse bedrijfsleven. En de andere helft van zijn tijd, de sloffen van onder zijn voeten loopt om de politiek te overtuigen iets te doen. Leyman zal zich deze dag nog even heugen want de reacties op zijn uitspraken waren niet mals.
Ballingschap
Zakenkrant De Tijd was nog het strafst: "Ofwel is dat cafépraat, en daar hoort een man in zijn positie zich in een kranteninterview niet aan te bezondigen. Ofwel méént hij dat en pakt hij beter zelf ook zijn biezen." Pardon? Geen debat over of wat hij zegt waar is? Wel de stelling dat dit cafépraat is en dat als het klopt, Leyman beter in ballingschap gaat? Kras.
Essentie
Natuurlijk kan je je vragen stellen of Leyman dat zo nodig bij onze noorderburen moest gaan verkondigen. En blijkt dat hij in dat interview ook een feitelijk verkeerd bericht over een bedrijf de wereld heeft ingestuurd. Maar dat is de essentie van de discussie niet. Die gaat over de vraag: staan we stil of gaan we vooruit?
Zelfgenoegzaam
In die polemiek is het ironisch dat De Tijd Leyman zelf indirect gelijk geeft. Het is immers een tikkeltje zelfgenoegzaam om de boodschapper te fusilleren in plaats van de inhoud van zijn boodschap te fileren. En trouwens, waarom zou de baas van de werkgevers niet mogen zeggen wat hij echt vindt?
Lichtend voorbeeld?
Net deze week konden we uitgerekend op het Cubaanse syndicaat tellen om, zoals de Vlaamse werkgeversbaas, straffe uitspraken te doen. De vakbond in Cuba, toch niet meteen een gidsland als het op fundamentele vrijheden aankomt, stelde deze week boudweg dat: "Cuba dringend zijn economie moet hervormen. Onze staat kan en mag niet verder administraties ondersteunen met opgeblazen loonlijsten, die verliezen opstapelen, de economie hinderen, slechte gewoontes kweken en het gedrag van werknemers verkeerd vormen." De president, Raul Castro, had de daad al bij het woord gevoegd en besliste deze week een half miljoen Cubaanse ambtenaren te ontslaan. Volgens hem moeten Cubanen aan het ondernemen slaan.
Belgisch vakverbond
Onze vakbonden formuleerden deze week tijdens een betoging met zowat 3.000 vakbondsmensen ook een aantal forse eisen, zij het van een andere aard. Zo zou ons pensioen minstens gelijk moeten zijn aan 75 procent van het gemiddeld loon, mag er niet geraakt worden aan de pensioenleeftijd en moet het brugpensioen behouden blijven.
Zelf in vraag stellen
Ondertussen zakten wij weeral een plek op het lijstje van meest competitieve landen maar daar lijkt niemand echt wakker van te liggen. Terwijl de nummer één op die rangschikking allesbehalve zelfgenoegzaam is. Zwitserland, zo titelde een Zwitserse krant, vindt van zichzelf dat het veel te traag is in het werken met nieuwe technologie. Dat was de snoeiharde zelfevaluatie van de regering die meteen actie ondernam om daar wat aan te doen.
Conclusie
Dus in Cuba komt het ondernemen in zwang, in Zwitserland wordt aan de pijnpunten van de kampioen geschaafd en België vinden we blijkbaar dat alles goed gaat? Komaan zeg! In ons land is het makkelijk eerste van de klas te zijn, maar we zijn onderhand wel ongemerkt in de school van de kneusjes beland. Tijd voor actie.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
donderdag 16 september 2010
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Dag Nick -
Daar heb je en punt, wat je zegt moet kloppen of je geeft je tegenstanders een kans de rest van je boodschap te verdrinken. Maar de discussie over of we stil staan of vooruit gaan is bijzonder waardevol en ik zou het jammer vinden om het kind met het badwater weg te smijten. Als de Voka topman dat echt vindt, moet hij kunnen zeggen dat de keizer geen kleren aan heeft. Het zit ook niet in zijn jobomschrijving om een goed nieuwsshow te brengen maar wel om voor de Vlaamse bedrijven te spreken.
Lorin
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 17 september 2010
Dag Lorin,
Idd, ik kan het enkel met jou en deels met Peter Leyman eens zijn. Het is jammer dat Peter Leyman, die intussen toch beter zou moeten weten, zijn standpunt op een dergelijk ongenuanceerde manier naar voor brengt en hiermee bij mij ook een wat verslagen indruk nalaat.
Anderzijds heeft Peter Leyman overschot van gelijk als hij deze discussie wil opstarten. De problemen in ons land zijn immers legio, een kleine greep:
- snel vergrijzende bevolking
- werkloosheid die veel te hoog blijft
- zware ontsporing uitgaven sociale zekerheid en gezondheidszorg
- geen (!) opgebouwde reserves voor toekomstige verplichtingen, die worden zeker off-balance geboekt…
- snel oplopende staatsschuld (incl. toekomstige verplichtingen min. 300% bbp ?)
En als toetje een totale afwezigheid van een zekere sense of urgency om dit alles dringend aan te pakken.
Als Peter Leyman dan als zowat enige het lef heeft zijn nek uit te steken om dit aan te kaarten is onze ‘pers’ er als de kippen bij om karaktermoord te plegen ipv een degelijke analyse van de door hem aangebrachte pijnpunten te maken en een breed-maatschappelijke discussie op te starten.
Groet
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 17 september 2010
Klopt - Leyman geeft zijn tegenstanders ammunitie door de manier waarop hij zijn boodschap heeft gebracht. Maar we kunnen ons niet verbergen achter een discussie over waar, wanneer en hoe hij dat gezegd heeft. We moeten kijken of hij gelijk heeft. Die discussie gaat aan ons voorbij. De sense of urgency ontbreekt ons en breekt ons ooit zuur op. Jammer.
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 17 september 2010
Als je grove onwaarheden verkondigd, die je achteraf moet inslikken, geef je je tegenstanders de mogelijkheid om gans je boodschap aan te vallen, en met reden.
Ik vind dit heel ongelukkig, en onbegrijpelijk dat iemand op zo’n niveau dit soort schabouwelijke fouten maakt. Het straalt ‘onbetrouwbaarheid’ uit.
Dit helpt de mensen _niet_ die in Vlaanderen ijveren voor meer ondernemerschap, en minder zelfgenoegzaamheid.
geschreven door Nick De Roeck op vrijdag 17 september 2010