Paradox van Parys: Veranderen is voor anderen
Op het ogenblik dat u dit leest, ligt Brussel lam. Daar mag u de vakbonden voor bedanken die besloten hebben om te betogen tegen de begroting. Dat is een beetje eigenaardig want dat van dat betogen hadden ze al op 15 november besloten. Terwijl het akkoord over de begroting er pas vijf dagen geleden van kwam. Laat ons het er op houden dat we onze werknemersverenigingen bezwaarlijk van een gebrek aan vooruitziendheid kunnen betichten.
Staken is niet gratis
Wat mij intrigeert is dat zo'n dag staken natuurlijk niet gratis is. Elke dag produceren we in ons land voor een miljard aan goederen en diensten. Als daarvan vandaag, door een nationale betoging die de kleine ring rond onze hoofdstad bezet, een kwart van in gevaar komt dan verliezen we dus 250 miljoen euro. Dat is twee en een half keer de bankentaks die in de begroting is afgesproken, of ongeveer het bedrag van de nucleaire rente om maar iets te noemen. En ironisch genoeg niet zo gek veel minder dan het bedrag dat is ingeschreven in de begroting om de hervorming van het brugpensioen, vervroegd pensioen, wachtuitkering en werkloosheidsuitkering uit te voeren. Door vandaag niet te werken, is de kans groot dat het gat in de begroting volgend jaar nog groter wordt. En stijgt dus de kans op scherpere maatregelen zodat er dus weer gestaakt zal worden. Zo creëert de ene staking de andere. Een stakingssneeuwbal dus.
Surrealistisch
Voor ons als samenleving is zo'n staking niet goedkoop, maar voor de bonden is zo'n staking uiteraard ook niet gratis. De stakingskassen die worden gespijsd met ledenbijdragen moeten daarvoor worden aangewend. Maar wist u dat een deel van die ledenbijdragen op hun beurt gefinancierd wordt door de werkgevers die bijdragen aan kassen van aangesloten vakbondsleden? Zo komen we dus in de absurde toestand terecht dat werkgevers hun werknemers betalen om te staken. En de overheid zelf betaalt per jaar tot 20 euro voor ambtenaren die vakbondslid worden van een van de drie grote bonden. Zoiets kan enkel in een surrealistisch land.
Moord en brand
Uiteraard zijn de werknemers niet de enigen die deze week protesteerden. De bouwsector vindt het hoegenaamd niet kunnen dat de federale onderhandelaars zonneboilers niet langer voorzien van federale premies. Vrienden van me die net aan het bouwen zijn klagen steen en been over de afschaffing van de toelagen voor hoogrendementsgals. En dan hebben we het nog niet gehad over de autosector die er niet mee kan lachen dat de eco-premies voor nieuwe en energiezuinige wagens plotsklaps verdwijnen. En dat net voor het autosalon in januari.
Het moet gezegd, er was ook een sector die vond dat ze het best wel met wat minder konden rooien. De belangenvereniging van de zonnepanelenindustrie vond dat hun eigen subsidies wel wat mochten verminderen. Maar in het algemeen was de lijn wel duidelijk. Iedereen vindt dat dit land diepgaande hervormingen nodig heeft, maar niemand vindt dat hijzelf moet veranderen. Of dat er een maatregel mag genomen worden die hem zou kunnen treffen. Ik heb het zelf nog niet durven berekenen, maar dit budget is niet bepaald vriendelijk voor mijn huishoudbudget. Toch ga ik morgen werken. Dat is als de mensen die niet werken dat toelaten.
NMBS
Gelukkig is er in zo'n gevallen de NMBS. Die zet extra treinen in om de mensen die niet willen werken naar Brussel te krijgen. Nu heb ik een suggestie: zouden we die extra treinen ook op de andere werkdagen van het jaar kunnen inzetten maar deze keer dan om de werkende mensen naar Brussel te rijden? Het is maar een vraag.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 02 december 2011
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Dag Herwig, bedankt voor je post. Ik ben voor moderne vakbonden maar vind ook dat iedereen die geen lid wil worden gelijk behandeld moet worden. Er is wel degelijk een groot verschil tussen vakbondsleden en niet-vakbondsleden. Zo vind ik het onaanvaardbaar dat werklozen die niet aangesloten zijn bij een vakbond bij de hulpkas terecht moeten en zo enkele maanden op hun uitkering moeten wachten maar wel direct hun vergoedingen krijgen als ze vakbondslid zijn. Je zal maar mama van drie kinderen zijn en zonder job vallen, de ‘keuze’ tussen je aansluiten bij een vakbond of er geen lid van worden zal snel gemaakt zijn.
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op woensdag 07 december 2011
beste Lorin, even over de Hulpkas: weet niet of dat ooit zo was, maar nu is dat in elk geval niet meer het geval: ze betalen binnen enkele dagen uit. Dus een geluk dat je geen lid van de vakbond moet worden.
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 09 december 2011
Dag Jacob - bedankt voor de update! Goed nieuws…
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 09 december 2011
That’s going to make things a lot eiaser from here on out.
geschreven door Marnie op zaterdag 14 januari 2012
Ik ben benieuwd of u te bewegen bent tot andere inzichten wat betreft de zogenaamde financiering door de werkgever van de vakbondskassen? Op hoop van zege dan maar. Wist u dat niet-aangesloten leden van een vakbond steeds en altijd integraal genieten van alle voordelen die vastgelegd worden in CAO’s, interprofessioneel, sectorieel en op ondernemingsvlak zonder daar ook maar een cent voor te betalen? Dit is het gevolg van een grondwettelijk beginsel dat men geen enkele discriminatie kan dulden onder de werknemers op grond van het al dan niet lid zijn van een vereniging. Idem voor het feit dat collectief overleg en sociale vrede gediend is met goed geschoolde en representatieve werknemersvertegenwoordigers of vindt u van niet? Is het dan niet geoorloofd dat de syndicale premie - want dit is het concept waar u over valt - de ongelijkheid tussen aangesloten en niet aangesloten leden van een vakbond enigszins mag verkleinen?
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op zaterdag 03 december 2011