Paradox van Parys: Vegas in Arabië

Ik was er nog nooit geweest en dus best benieuwd. Op het vliegtuig was het eerste radiokanaal de 'Holy Qu'ran' en werd de locatie van Mekka bijgehouden op je schermpje, kwestie van het noorden niet kwijt te raken. Vanuit het taxiraampje doemde uit het brandende zand een fonkelende oase van kantoorgebouwen, winkelcentra en appartemententorens op - elk met als enige ambitie de vorige toren te overtroeven.

Constantinopel

In de opulente winkelcentra van dit moderne Constantinopel krijgt het begrip multitasking een geheel nieuwe invulling. Terwijl je een handtas shopt bij Chanel kan je rustig een gebed meepikken dat op gezette tijdstippen door de centrale luidsprekers van de mall weerklinkt. Al is het nut van een Chanel-jurkje onder een zwarte boerka me nooit geheel duidelijk geworden.

Duidelijke keuzes

Toch moet je het de gezagsdragers van het Emiraat nageven. Ze zagen een crisis - denk aan onze vergrijzing, stijgende werkloosheid of budgettaire ontsporingen - en ze hebben er wat aan gedaan. Bewust van het feit dat de petroleumdollars binnen twintig jaar, samen met de oliebronnen, opdrogen, heeft deze voormalige vissershaven keuzes gemaakt. De regering besloot de economische transformatie op een eenvoudig en eeuwenoud principe te stoelen: 'If you build it, they will come'. En tot spijt van wie het benijdt, werkt het. Dubai is een top tien-wereldbestemming. Niet slecht voor een strookje zand aan de Perzische Golf. En de economie is nog slechts voor zes procent afhankelijk van olie- en gasinkomsten. Bovendien kunnen de inwoners van de Verenigde Arabische Emiraten bogen op een inkomen per capita dat menig ander land jaloers maakt.

Sikkel

Maar ieder huis heeft zijn kruis, of sikkel. Dubai realiseerde zijn omschakeling met té veel geld. Er was het zwarte goud en er was het witte zilver van de banken die elkaar voor de voeten liepen om projecten in deze fata morgana te mogen financieren. Naar economische haalbaarheid werd nauwelijks nog gekeken, alles kon in Dubai. Het resultaat is een staatsschuld van meer dan 100 miljard dollar, een soeverein investeringsfonds dat zijn schulden niet kan terugbetalen, sommige winkelcentra en kantoorgebouwen die er verlaten bij liggen en een bevolkingsmix die een Chinese apparatsjik slapeloze nachten zou bezorgen.

1 miljoen mannen

Liefst 1,2 van de 1,4 miljoen inwoners is buitenlander en 1 miljoen is man. Pakistanen, Indiërs, Filipijnen en Bangladeshi knappen er het vuile werk op, maar hebben geen aandeel in het hoge inkomen per hoofd. Ze zijn bijna het bezit van hun bedrijf dat ook voor hun visum zorgt.

Rawalpindi

De taxichauffeur die ons op de snelweg met zestien lanen tussen de wolkenkrabbers door loodst, is Pakistaan. Op het eind van elke dag keert hij terug naar een barak, een uur uit het zicht van de blingbling-torens, waar hij tot voor kort met zeven op één kamer lag. De huur van 500 dirham per maand kan hij niet langer ophoesten want hij verdient er maar 900. Daarom slaapt hij nu in zijn auto. Op het eind van elke maand wandelt hij met lood in zijn schoenen naar het Western Union-kantoor en zendt hij wat er overblijft van zijn zuurverdiende dirhams naar vrouw en kinderen in Rawalpindi. Na twee jaar zes dagen op zeven slaven mag hij nu eindelijk 52 dagen op vakantie. Alhoewel zijn bedrijf het ticket betaalt, kan hij niet vertrekken omdat hij niet genoeg heeft kunnen sparen.

Kliklijn

Ook zo handig: illegalen kan je hier gewoon verklikken op het eenvoudig te onthouden nummer 800-511. En journalisten of columnisten die de Dubaise economie de dieperik inschrijven of de regering beledigen, kunnen rekenen op een stevige boete.

Volgende keer ga ik naar Las Vegas.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

vrijdag 16 april 2010

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.