Paradox van Parys: Tweedracht zaait onmacht
Het surrealisme viert weer hoogtij. Je kan het zo gek niet verzinnen of het gebeurt in ons land. Ik lag dus in een dubbele deuk toen ik hoorde dat onze Belgische overheid uitgerekend vandaag had uitgekozen om het nieuwste promotiefilmpje over ons land te lanceren. Er heeft daar iemand een sterk gevoel voor timing. De slagzin, Belgium - beyond expectations, is in ieder geval toepasselijk maar wellicht niet in de betekenis die de makers van het filmpje in gedachten hadden. En wanneer het promofilmpje, bedoeld om bedrijven naar ons land aan te trekken, verkondigt dat België het land is ‘where everyone else feels at home', is het moeilijk serieus te blijven. De Belgen zelf hebben daar vandaag immers een ietwat andere mening over.
L'Union fait la force
En er zit nog wel meer scheef met de marketing van ons land. Is er bijvoorbeeld iets potsierlijker dan de wapenspreuk van onze vorst? In ieder geval kan je onze politici veel verwijten maar niet dat ze zich niet dagelijks inspannen om het feit dat tweedracht onmacht zaait te illustreren. Het feit dat onze marketingslogans hol klinken is een fenomeen van een dieperliggend probleem. We weten niet meer waar we voor staan als land. Niemand die coherent kan uitleggen waarom we samenleven onder één vlag. Een simpel kiesarrondissement splitsen zou allicht makkelijker lukken indien onze bestuurders hun licht eens zouden opsteken bij hun collega bedrijfsbestuurders.
USP
Daar weet immers zelfs de koffiedame dat een bedrijf zonder visie, missie en unique selling proposition recht op het faillissement afstevent. Een bedrijf dat zijn bestaansreden niet helder en krachtig aan de man kan brengen, kan zijn personeel niet motiveren en zijn klanten niet overreden. Dat investeert vandaag in innovatie, stopt er morgen mee en beslist overmorgen een andere markt op te zoeken. Erg veel succes zal zo'n zwalpend bedrijf niet kennen zonder een consistent verhaal te vertellen. Zo is het net met een natie. Een land op zoek naar zijn ziel dat elke cohesie ontbeert, desintegreert.
Spitstechnologie
Tot voor kort waren sommigen onder ons net trots op ons onuitputtelijk vermogen om ons uit te sloven in compromissen. Die institutionele spitstechnologie hebben we zelfs geëxporteerd naar niets vermoedende landen zoals Zuid-Afrika en het vroegere Joegoslavië. Die weten nu ook wat hen potentieel te wachten staat. Ons land lag trouwens ook aan de grondslag van de EU met de idee dat je tegenstrijdige belangen kan overwinnen door een groter belang in de strijd te werpen. Nu één van de stichters van de unie haar onmacht etaleert om die filosofie nog langer waar te maken, wordt de EU zelf in vraag gesteld. Merkel, haar regionale verkiezingen en het Griekse reddingsplan zijn daar een mooi voorbeeld van.
Unilever strategie
Maar een crisis verspillen zou jammer zijn. We hebben we vandaag een geweldige kans om ons opnieuw uit te vinden. Een land of regio met een verhaal te worden dat verder gaat dan de eeuwige opsomming van mosselen met friet, pralines en bier. Collega columnist en marketer Fons Van Dyck ziet enkel een Unilever strategie weggelegd voor ons land. "Het merk België herpositioneren is onbegonnen werk. We moeten uitpakken met Hergé en Eddy Merckx, Clijsters en Henin, Prirogyne en dokter Janssen en dan vertellen dat ze allemaal uit de voorschoot België komen". Een beetje zoals Unilever doet met Knorr.
Zwakte is sterkte
En als we nu van onze zwakte onze sterkte maken en het surrealisme dat ons typeert omarmen. We zijn het land van René Magritte. Je kan je er wel geweldig in amuseren, wij kunnen ons zelf een beetje relativeren en het enige wat we nog mankeren is een nieuwe wapenspreuk. Alle suggesties welkom. Voorlopig ga ik voor Ceci n'est pas un pays.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 30 april 2010
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
