Paradox van Parys: Stadhuis & Ziekenhuis
We zijn dit weekend dus getrouwd. Een mijlpaal in een leven, vijftien minuten voor de schepen van de burgerlijke stand. Allemaal héél leuk! Pak gevonden, toffe verrassingen gekregen en vooral veel lieve mensen gezien. Het echte feest volgt deze zomer nog. Ondertussen zijn we in één dag van het stadhuis in het ziekenhuis beland. Onze pleegzoon heeft voor de derde keer in twee maand besloten om een bezoekje te brengen aan het UZ Gasthuisberg. Verlengd verblijf voor ouders inbegrepen.
Luchtledige boterhammen
Dat betekent dus overnachten op een gammel uittrekzeteltje tussen wenende babies in de verzengende tropische hitte van de kinderafdeling. Dineren op het exquise cafetariavoedsel bestaande uit een uitgedroogde boterham, luchtledig verpakt met één schelletje ham als garnituur. En genieten van het betonnen uitzicht op de binnenkoer. Dat doen we uiteraard allemaal met plezier voor de gezondheid van onze spruit. En daar komt het ook weer goed mee. Dat is het belangrijkste. Morgen mag hij naar huis en zo hebben wij dit weekend wéér wat te vieren.
Ontuigesproken
De stille solidariteit die hier heerst tussen ouders van zieke kindjes is treffend tastbaar. Onuitgesproken maar daarom niet minder troostend. De ongeschreven regel is dat je in de gang mekaar een korte begrijpende blik toewerpt en je het daarbij houdt. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Al wil niemand echt converseren. Potentieel te pijnlijk en eigenlijk heb je toch enkel oog voor het welzijn van je eigen zoon. Zelfs een korte blik op de gang hier kan je doordringen van de relativiteit der dingen. En je doen beseffen dat je je in het leven voorlopig tot de lottowinnaars mag rekenen.
Blij hier te wonen
Maar zo'n verblijf is ook goed om je eraan te herinneren dat we een fantastische gezondheidszorg hebben. Verpleegsters die echt bezorgd en begaan zijn met onze zoon. Met de lach, zelfs nadat ze quasi-dubbele shifts draaien. Dokters die uit menselijke interesse eens extra komen kijken. En specialisten die het ene onderzoek op het andere laten volgen om de echte oorzaak van de kwaal op te sporen. Met hypermoderne apparatuur. Zonder dat we daar over moeten nadenken. Fantastisch. Ik ben blij dat ik in dit land woon en niet over de plas. Maar er moet me iets van het hart.
Quanta costa?
Want als ik aan de dokter, die mijn zoon een echografie geeft, vraag hoeveel dat nu kost, volgt een verbaasde blik. "'t Is alleszins veel goedkoper dan een radiografie, en veel efficiënter," voegt ze er aan toe. Ok, duidelijk. Een beetje gezonde concurrentie tussen beide specialisaties kan geen kwaad. "Maar," dring ik aan, "ik wil niet weten hoeveel aan remgeld ik moet betalen maar hoeveel de procedure nu in zijn geheel kost." Het antwoord was kort: "Geen idee." Dokters kennen dus vooral hun nomenclatuur maar niet het bedrag op de factuur. Kijk, dat is jammer. Want nu krijgen we eens wat terug voor ons belastingsgeld en nu weten we nog niet eens hoeveel.
Cadeau
Maar ook als patiënt wijst niemand je op welk geweldig cadeau je van de gemeenschap krijgt. Toen ik een aantal weken geleden het ziekenhuis buitenwandelde, na een verblijf van een week met onze pleegzoon, hoefde ik niets te betalen. Dat is uiteraard goed nieuws. Ongetwijfeld had onze pleegzoon er een paar tienduizenden euro aan onderzoek en zorg doorgejaagd. Ik wacht nog steeds op een rekening. Wanneer die in mijn bus valt zal ons verblijf zich in een ver verleden situeren. En zal ik me met moeite herinneren wat we allemaal gekregen hebben voor dat geld.
Dankbaar
Individuele verantwoordelijkheid betekent dat dokters en patiënten weten hoeveel van ons geld ze uitgeven. Niet om er aan te knibbelen. Wel omdat wij daar eigenlijk dankbaar voor zouden moeten zijn. Of op zijn minst bewust. Daarom zou het RIZIV je er elk jaar vriendelijk op attent mogen maken hoeveel je de gemeenschap hebt gekost. Kwestie van je eraan te herinneren blij te zijn Belg te zijn.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 11 juni 2010
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Het is nu wel al enige tijd geleden dat ik nog enig contact met het dokter - ziekenhuis gehad heb…
Maar staat er niet steeds het totaalbedrag op de factuur en vervolgens de bijdrage van het Riziv en vervolgens uw eigenlijke schuld…
Dan hebben de mensen toch wel een zicht op hoe goed het wel is om Belg te zijn…
Het enige probleem is, dat de mensen enkel kijken naar het te betalen…
geschreven door Karl Boumans op vrijdag 11 juni 2010
@Gunter Flossie dat klopt helemaal. we moeten duidelijk maken dat de fantastische zorgen misschien niet duur zijn voor ons individueel maar ons allemaal kosten. met veel plezier. maar als we het niet weten, kunnen we er ook niet dankbaar om zijn. en dat is nu iets dat wel werkt in ons land…
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 11 juni 2010
@karl maar je krijgt de factuur zo laat dat het verblijf een verre herinnering is, en dat is jammer…
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 11 juni 2010
We hebben met ons zoontje (acute nierontsteking op 3 maanden) ook zo’n weekje mogen doorbrengen in het ziekenhuis. Totale factuur: de bonnetjes voor de parking. Hierdoor lijkt het alsof de parking duurder is dan de overigens fantastische zorg die je zoon krijgt. Men heeft het gevoel dat gezondheidszorg niets kost en beseft de werkelijke waarde niet meer. Het “gratis-dus-waardeloos-gevoel”. Nochtans is onze gezondheidszorg allesbehalve waardeloos, en ook niet gratis. Iemand betaalt altijd de factuur. Mensen horen inderdaad geïnformeerd te worden wat de waarde is van de dienst die hun wordt aangeboden. Waar zij persoonlijk weinig of niets dienen voor te betalen, maar waar de maatschappij als geheel de factuur voor opneemt. Zo kan het beroep van geneesheer ook weer naar waarde worden geschat.
geschreven door Gunter Flossie op vrijdag 11 juni 2010