Paradox van Parys: Scholen voor Morgen

Vorige week blies Mieke Vanhecke, de grote baas van het katholieke onderwijs, alarm. Een hervorming van het basisonderwijs is dringend. We verliezen te veel kinderen op te jonge leeftijd die later hun achterstand nooit meer inhalen. Een interessant ideetje dat ze opperde, maar dat weinig weerklank kreeg, was om meer klassen volgens het niveau van de leerlingen in te richten. En dus af te stappen van leerjaren op basis van leeftijd. Dat deed me meteen denken aan een razend interessant boek dat ik tijdens mijn luie zomervakantie in een sneltreinvaart heb verorberd. Het heet ‘Outliers. The Story of Success' en is van de hand van de excentrieke Malcolm Gladwell. Daarin verdedigt hij de centrale stelling dat individueel succes minder te maken heeft met persoonlijke verdiensten en meer met verborgen voordelen, kansen en cultuur.

Gladwell heeft een paar fantastische voorbeelden om te illustreren wat hij daarmee bedoelt. Zo vertelt hij over het nationale junioren team voetbal van Tsjechië. In 2007 vierden 15 van de 21 spelers hun verjaardag in januari, februari of maart. Slechts één speler blies kaarsjes uit in april, nog een in mei, twee in juni, één in augustus en tenslotte verjaarde één speler in september. Geen enkel teamlid werd dus geboren in de maand oktober, november of december, het overgrote deel in het begin van het jaar. En daar bestaat een goede verklaring voor. Omdat de selectie van de achttienjarige spelers gebaseerd is op hun verjaardag en dus het kalenderjaar, hebben kinderen geboren in januari bijna een jaar ontwikkelingsvoorsprong op hun collega-voetballers geboren in december van hetzelfde jaar. Die laatste moeten dus eigenlijk veel harder werken om te kunnen concurreren want ze starten met een enorme handicap. Het resultaat is dat ze veel minder worden geselecteerd. Terwijl iemand die geboren is op 31 december zich beter zou meten met iemand geboren in januari van het daaropvolgend jaar.

Met andere woorden, hoe vroeger je geboren wordt op het jaar, hoe groter je voorsprong. Dat systeem wordt een zichzelf vervullende voorspelling waarbij een valse startdefinitie van succes leidt tot nieuw gedrag dat de originele maar foutieve definitie doet uitkomen. De beste 18-jarige voetballers zijn niet diegene die worden weerhouden voor het nationale junioren team, het zijn gewoon de oudsten. Maar omdat de oudsten altijd worden geselecteerd en dus betere training krijgen worden de oudsten na een tijdje ook de besten.

Met onderwijs zit dat net zo. Twee economisten hebben zelfs aangetoond dat kinderen uit het vierde leerjaar op wiskundetesten beter scoorden naar mate ze eerder op het jaar geboren waren. Twee kinderen uit hetzelfde vierde leerjaar met dezelfde intellectuele capaciteiten maar met geboortedata aan de twee uiteinden van een kalenderjaar laten gemiddeld twaalf procent punten verschil optekenen op gestandaardiseerde testen. Dat is enorm. Wat erger is, onze scholen werken dit verschil niet weg maar werken het in de hand. De relatief jongste studenten van een bepaald jaar zijn meer dan tien procent ondervertegenwoordigd aan de universiteit in bepaalde landen.

In Vlaanderen hebben we de instrumenten om dat te veranderen. Het merkwaardige aan het betoog van de grote baas van de Guimardstraat was dat het in alle kranten stond, maar dat de boodschap voor eigen huis was bedoeld. Wat opzoekingswerk leert immers dat het vandaag al perfect mogelijk is voor een school om af te stappen van een klasindeling op basis van leeftijd. Luc Vandenbossche, toen minister van onderwijs, maakte dat mogelijk in het decreet voor het basisonderwijs. In 1997. En toch bestaat zoiets nauwelijks in de grote netten. Wat houdt er onze scholen tegen? Behoudsgezindheid? Schrik om te innoveren? Dat moet veranderen. Het is tijd om les te geven volgens niveau want onze arbitraire keuze voor cut off data bepaalt nu de toekomst van onze kinderen en dat is fundamenteel oneerlijk. Gelukkig verjaar ik in april.

vrijdag 28 augustus 2009

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.

Kinderen in een leerjaar indelen volgens schooljaar (Nederland) of kalenderjaar (België): het verschil tussen oudsten en jongsten blijft 12 maanden… Anderzijds, ze indelen volgens ontwikkeling, op die jonge leeftijd, het doet mij huiverend denken aan Japanse toestanden, waarbij kinderen onder druk van hun omgeving in het hoogst mogelijke laatje moeten terechtkomen. En met de eraan gebonden ontgoochelingen ....
Gediversifieerd onderwijs, in kleinere, flexibele groepen zou al een stap in de goede richting kunnen zijn. Het enthousiasme blijven behouden bij meer of minder begaafde of ontwikkelde kindjes is mijn inziens belangrijker voor hun ontwikkeling dan het feut of ze op 8 jaar reeds Spaans of algebra kunnen leren…
Anderzijds, en geheel naast de kwestie,mogen de voorstanders van het op jonge leeftijd aanleren van onze tweede landstaal op mijn enthousiaste steun rekenen !

geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op maandag 31 augustus 2009

Bij dat laatste heb je zeker gelijk! Eigenlijk zouden we dus best leergroepen hebben per kwartaal dat kinderen geboren zijn maar dat is niet echt praktisch. En houdt geen rekening met het feit dat kinderen voor een bepaald vak vooruit kunnen zijn op huin leeftijd en voor een ander vak net extra begeleiding nodig hebben. Ik hoop dat er een paar scholen de handschoen opnemen en durven innoveren!

geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 04 september 2009

De manier waarop men les geeft verschilt geen sikkepit van hoe men honderd jaar geleden les geeft. Uitzonderingen natuurlijk achterwege gelaten. De belangrijkste reden om het steeds zo te blijven doen, ook al is er geen goede reden, is het gemak van de leerkrachten én de directie. Een gans systeem omgooien kost moeite en doorzettingsvermogen. En het kan je kop kosten.
Vandaar dat ik een grote fan ben geworden van de Bryanstone Square, een privé-organisatie die met succes kijkt hoe educatie anders kan en hoe scholen anders kunnen worden ingericht. Zij bewijzen dat het anders en beter kan. De bezieler is Marcus Orlovsky, met wie ik vorig weekend nog behoorlijk wat gekletst heb tijdens de Political Academy. Prachtig hoe die man denkt. Zijn motto: durf te dromen. En ik voeg er aan toe: everything is possible.
Uit gemak in een onnozel systeem blijven hangen deugt niet, maar misschien kan getriggerd worden door dun eigen belang te tackelen. Ook zij varen er wel bij. Ik heb voorbeelden gezien van leraarskamers zoals we die allemaal kennen: mistroostig, zielig, stoffig. Maar ook diezelfde ruimtes als gezellige, aantrekkelijke, moderne loungeruimtes waar ervaringen met elkaar worden gedeeld. Tiens, wordt het nu interessant?

geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op maandag 07 september 2009

Such a deep awsenr! GD&RVVF;

geschreven door Alexandra op donderdag 27 oktober 2011

Major depression is not a manifestation of weakness. It is just a regular a reaction to certain occasions which happen in your life <a >percocet online</a> that we don’t like as well as which we’ve simply no control of. It is perfectly normal to obtain depressed once in a while when the circumstance consequently warrants this.

geschreven door infalolab op donderdag 09 februari 2012

Geef je commentaar op dit stuk:

Naam:

E-mail:

Website:

Wil je op de hoogte blijven van volgende commentaren op dit stuk?

Vul het onderstaande woord in:


© Lorin Parys. - webdesign blau - Lorin Parys. RSS 2.0 - disclaimer en privacy