Paradox van Parys: Onbestuurbaarheid is hip
Een mens wordt bepaald niet vrolijk van het vaderlands nieuws. Al kan je niet ontkennen dat deze periode heilzaam is voor de nationale vocabulaire. Zo konden we al pre-formatie, high level groep, dubbel besluit, plan B en koninklijke verkenners aan onze woordenschat toevoegen. En kreeg het begrip ‘radicale discretie' een gloednieuwe, zij het totaal tegenovergestelde, betekenis. Maar het politiek moeras in ons land heeft ook economische gevolgen. Er wordt niet bespaard, waardoor we straks meer belastingen betalen. Er wordt niet hervormd, waardoor we straks minder investeringen aantrekken.
Duits parlement
Het feit dat ons land niet bestuurbaar blijkt, wijten wij Belgen aan mekaar. Het is te zeggen, de Brusselaars aan de Walen, de Walen aan de Vlamingen en die laatste wijten dat aan de twee eerste. Gelukkig is de Duitstalige Gemeenschap in alle stilte begonnen aan de bouw van een nieuw parlement, kwestie van prioriteiten in budgettair krappe periodes. Het punt is, we denken vaak dat we uniek zijn, maar vergeten dikwijls over het muurtje te kijken. Een blik op de wereld leert ons dat er meer aan de hand is dan een puur Belgisch probleem van staatsstructuur.
Europa en de rest van de wereld
Zo deelt, voor het eerst sinds mensenheugenis, meer dan één partij de lakens uit in het Verenigd Koninkrijk. Geen enkele partij haalde immers een meerderheid bij de laatste verkiezingen. In Nederland lijkt het enige heil na de verkiezingen straks te moeten komen van een minderheidsregering met gedoogsteun van het extreme PVV. Wij op onze beurt kozen voor water en vuur om het land te leiden. Honderd dagen na de verkiezingen bezigt niemand het woord ‘formatie'. Deze week zorgde de Zweedse kiezer er voor dat ook daar waarschijnlijk een minderheidsregering aan het bewind moet komen. Irak heeft een half jaar na verkiezingen nog steeds geen coalitie. En Australisch links moet beroep doen op onafhankelijke parlementsleden om een regering op de been te brengen.
Iets in de soep
Elk land heeft zo zijn eigen redenen voor de moeilijke papieren waarin het is beland. Toch lijkt er ook globaal iets in de soep te zitten. Alhoewel polarisering van alle tijden is, stak ze nooit zo scherp en zo massaal de kop op. Twee kanshebbers om dit fenomeen uit te leggen. Eén, de belofte van het internet. Die was dat de wereldwijde conversatie er op zou vooruitgaan doordat we ons zouden blootstellen aan de meest uiteenlopende mensen en meningen. Dat kan ook in de praktijk maar in de realiteit gebruiken veel mensen het web om zich op te sluiten in hun eigen club. Weliswaar eentje met wereldwijde leden maar wel een verzameling gelijkgezinden die elkaar radicaliseert. Twee, de globale recessie. Die heeft de tegenstelling tussen verschillende groepen op scherp gesteld. Tussen zij die hebben en zij die niet hebben. Tussen zij die immigranten de schuld van zowat alles geven en zij die iets meer zin voor nuance prediken. Tussen zij die willen behouden wat is maar nooit niet meer zal zijn, en zij die willen plannen voor de toekomst.
Een ander kiessysteem
Die oorzaken kunnen we moeilijk alleen aanpakken, maar we kunnen wel leren dat er meer nodig is dan het herschrijven van de financieringswet om ons land bestuurbaar te maken. We moeten ook ons kiessysteem herdenken. Minder politieke partijen kan voor meer efficiënt beleid en minder polarisatie zorgen. En dat kan, op zijn beurt, ondernemers weer de weg naar ons land doen vinden.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 24 september 2010
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Dag Frederik - geode reactie. Ik heb getwijfeld om Duitsland ook als voorbeeld van onbestuurbaarheid te nemen. Daar was vorige keer een grote coalitie nodig, nu pakt de mayonaise tussen Merkel en de liberalen ook niet. In Frankrijk kratert het leiderschap en flatert de politiek maar de hervormingen van het pensioenstelsel zijn wel (bijna) een feit. Je kan het inderdaad niet allemaal op één hoop gooien. We blijken ook leiders te kiezen die, wanneer puntje bij paaltje komt, falen.
Het klopt dat men in Shanghai ondertussen bussen designt die over auto’s zullen rijden en wij nog geen simpele brug gebouwd krijgen. Ik zou willen suggereren om heel het Antwerps bestuur op een vliegtuig naar Shanghai te zetten. Maar Van Campenhout bewijst dat je dan ook nog kan terugkeren en voor een struisvogeltunnel zijn.
Lorin
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 24 september 2010
Ik denk dat je in je stuk één zeer belangrijke oorzaak voor de onbestuurbaarheid over het hoofd ziet: de machojournalist (m/v) die in zijn zoektocht naar scoops, sterke quotes, sappige oneliners constant politici ‘semantisch’ in de val lokt. Elke petieterige ‘slip of the tongue’ ontaardt in een belachelijke mediastorm. Angst om de mediasteun te verliezen, opgeblazen ego’s en gebrek aan ‘ballen’ zorgen ervoor dat zelfs capabele politici hier steeds met ogen open intrappen. De guerilla interviews op bijv. Ter Zake en Radio 1 gaan zelden over de complexiteit van bepaalde dossiers, maar over wie waar landt in welke bocht met hoeveel gezichtsverlies tijdens de zoveelste cruciale week. (Zo was Kathleen Cools gisteren meer geïnteresseerd in het eventuele burgemeesterschap van BDW dan in de enorme gaten in het financieringsmodel van de tunnels)
Je standpunt durven bijstellen op basis van valabele argumenten van je opponent wordt ogenblikkelijk gebrandmerkt als verraad, kontgedraai etc. Simplismen vliegen ons zo elke dag om de oren en voeden de perceptie dat elke oplossing voor de hand ligt, maar geblokkeerd wordt door de oppositie/concurrent/taalgroep. Nadien zijn zowel politici als media o zo verwonderd dat de kiezer het niet pikt dat de problemen net iets complexer blijken en een aanvaarbare oplossing dus iets meer tijd vraagt, en ze hangen het karretje dan vrolijk aan de volgende partij die pretendeert klare oplossingen te bieden en zo komt totale onbestuurbaarheid steeds meer in zicht.
Enkel een responsabilisering van alle actoren, kiezers, politici en media, kan ervoor zorgen dat hieraan iets verandert. Maar dit lijkt zeer veraf, want zoals je zeer terecht aanhaalt; we zitten inderdaad in het tijdperk waarin iedereen zich opsluit in het eigen gelijk…
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 24 september 2010
Dag RoPod,
Ik heb er inderdaad over nagedacht ook iets over de vierde macht te zeggen in mijn stuk. Ultiem vind ik dat wij - de lezers, kijkers, luisteraars - de vierde macht hebben die we verdienen. Daarmee bedoel ik dat al die publicaties ook enkel bestaan bij gratie van de klanten die er voor betalen.
Maar het deabt in onze media kan best wel gevoerd worden door moedigere mensen. Zijn politici dan de enigen die geen ‘voortschrijdend inzicht’ praktiseren? Iedereen kan iets bijleren, ook nadat zijn standpunt publiek goed is geworden. Ik heb er bijvoorbeeld geen probleem mee dat de burgemeester van Antwerpen van gedacht verandert als hij echt gelooft dat het alternatief beter is. Waar ik wel een probleem mee heb is dat het zo lang duurt, dat er een besluit is van een paar maanden geleden dat met de voeten wordt getreden en dat wij de factuur krijgen van een spelletje politiek stratego.
Tot slot kunnen sommige media best wel iets genuanceerder zijn in hoe ze iets brengen, akkoord. ‘t Is dus een complex verhaal, ook vaak niet makkelijk te vatten in 480 tekens in de krant 
LP
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 24 september 2010
Helemaal eens met je analyse en conclusie. Maar toch dit: er is OOK nog een globaal leadership issue: Merckel II bestaat uit een coalitie meer naar de wens van de kanselier en toch gaat het niet vooruit. Sarko heeft in zijn presidentieel regime de meerderheid die hij wil maar hervormingen zoals pensioen gebeuren met kleine stappen i.p.v. een shocktherapie, en valt in een “bling bling” beleid. Obama “Yes you can”: wat zien we met de Mid-Term elections? etc.
Ik ben net terug uit Shanghai en diep onder de indruk van wat daar gebeurt; dit zou ons moeten “wakker” maken. Het Antwerps theater spreekt boekdelen: 15 jaar geleden sprak Camillus Paulus al van het Antwerps verkeersinfarct. Nu start men van nul opnieuw, plannen vergunningen, administratieve rechtsprocedures van 2 frituren die zich benadeeld gaan voelen etc (om van het oplopend prijskaartje te zwijgen). Maar heeft men bijv. ook gedacht aan groene mobiliteit te promoten die zo binnen dit en 5 jaar (op de brug) het fijn stof kan verminderen? Blijkbaar geldt naast het motto “red mijn gezicht” ook “Wat we zelf graven, graven we beter”.
Goed Lorin dat er mensen opstaan om het theater te verminderen en de onbestuurbaarheidshype te milderen!
geschreven door Frederic Convent op vrijdag 24 september 2010