Paradox van Parys: Het eiland België
Eilanden zijn altijd een beetje anders. Dat werd deze week nog eens bevestigd door een trits nieuwsberichten met als rode draad de economische en klimaatscrisis die vaak harder toeslaan op eilanden dan bij ons. Die extremere omstandigheden lijken eilandnaties tot originele maatregelen te nopen. Zo hebben de Kiribati eilanden een vrij verregaand plan om het hoofd te bieden aan rijzende zeespiegels, staan de Kaaimaneilanden voor een huizenhoog dilemma, voert Groot Brittanië een begrotingsdebat dat bij ons ondenkbaar is, en blijken Afrikaanse eilanden de economisch sterren van het zuidelijke continent.
Kiribati
Eerst iets over Kiribati, het jongste lid van de Verenigde Naties. Een republiek met 100,000 inwoners die uit 32 atollen in twee hemisferen en één koraaleiland midden in de Stille Oceaan bestaat. Daar heeft President Tong het redelijk surrealistische plan ontvouwen om de ganse bevolking te laten emigreren. Kiribati zal namelijk ophouden te bestaan door de klimaatsverandering die een stijgende zeespiegel als gevolg heeft. Deze eeuw nog zal het water meer dan een halve meter stijgen en daardoor een groot deel van de archipel verdrinken. De regering raadt ondertussen aan om gebouwen landinwaarts te verplaatsen maar vreest dat de constructies daar binnenkort ook in het water belanden. De inwoners van Kiribati worden dus de eerste klimaatvluchtelingen, het staatshoofd het eerste dat plant voor algehele annihilatie van zijn natie. De regering wil nu per jaar 1.000 inwoners jobtraining geven en doen verhuizen. De economie van het land zou zo dus voor een tijdje kunnen overleven met de inkomsten van de émigrés. Die moeten het op hun beurt mogelijk maken dat ook de rest van de natie kan vertrekken. Een op zijn minst origineel plan.
Kaaimaneilanden
Op de Kaaimaneilanden aan de andere kant van de wereld staan ze ook voor een drastische keuze. Door het geweldig grote gat in de staatsbegroting overweegt het belastingsvrij paradijs in het midden van de Caraïben, zijn eerste belasting in te voeren. Het land met 57.000 inwoners gaat er prat op nog nooit inkomens, eigendom, bedrijfsopbrengsten of vermogens te hebben belast. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Zo hebben er meer dan 9.000 hefboomfondsen hun thuis gevonden op de Kaaimaneilanden en huizen er meer dan 19.000 bedrijven in één gebouw in de hoofdstad. Die betalen elk een klein registratiebedrag. Goed voor de helft van het staatsbudget. De Britse regering wil het broodnodige geld niet langer lenen tenzij de regering harde besparingen afkondigt. En dat lijkt ook te gebeuren want een oplossing die bestaat uit een taks haalt de bestaansreden van de plaatselijke economie onderuit.
Groot-Brittanië
Dat ze aan de overkant van onze plas ook niet op budgettaire rozen zitten, was al langer duidelijk. De twee grootste politieke partijen in Groot-Brittanië nemen hun verantwoordelijkheid en voeren een debat dat jammer genoeg ondenkbaar lijkt in eigen land. Gordon Brown en David Cameron zijn daar in een hevige strijd verwikkeld om zo ingrijpend mogelijk te snoeien in het overheidsapparaat. De Conservatieve Partij van David Cameron wil de pensioenleeftijd optrekken tot 66 jaar tegen 2016. Pittig detail, vrouwen zijn nu op hun 60ste pensioengerechtigd in het Verenigd Koninkrijk. De regerende Labour Partij liet zich niet onbetuigd en stelde prompt voor om het salaris van 750.000 ambtenaren te bevriezen. De Tories wilden de maatregel pronto uitbreiden naar nog meer ambtenaren.
Afrika
En voor wie nog niet overtuigd is dat eilanden anders zijn, werd gisteren de Index of African Governance voorgesteld. Wat blijkt? De top drie presterende Afrikaanse landen zijn Mauritius, de Seychellen en Cap Verde. Drie eilanden die het economisch beter doen dan hun continentale buren.
Dromen
Op Kiribati, de Kaaimaneilanden en in Groot-Brittanië nemen politici moeilijke maar moedige beslissingen. Het doet dromen van een Belgisch eiland.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 09 oktober 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
