Paradox van Parys: Elio, Nero of Lagarde I

Man, man, man. Het was me weer een week je wel. Aan dit tempo overleven we volgende week nauwelijks. De rente op Belgische overheidsobligaties bereikt nooit geziene hoogtes, onze banken dreigen als dominosteentjes één voor één om te vallen en zelfs de Duitsers krijgen hun schuld niet gefinancierd. Tegen die vrolijke achtergrond deden we deze week iets wat we stilaan tot een nationale sport aan het verheffen zijn: mekkeren over de vorm, zwijgen over de inhoud.

Brandweerman en pyromaan
Het stukje amateurtheater dat van de Wetstraat tot in Ciergnon werd opgevoerd kreeg tonnen aandacht en veel slechte kritieken. We geeuwen ondertussen bij het bekende drama van de gierende banden op de koninklijke oprijlaan. Maar om onze aandacht scherp te houden hadden de protagonisten een verrassende plotwending bedacht. Na 530 dagen onderhandelen vroeg de formateur om wat extra ‘bedenktijd.’ Kwestie van alles even rustig op een rijtje te zetten. Een mens gelooft zijn eigen oren niet bij het aanhoren van zoveel onzin in een zin. Bedenkelijk. Belgisch. Surrealistisch. Triest. De brandweerman die zich in het midden van een uitslaande brand even gaat verpozen heeft meer weg van een pyromaan dan van een brandenblusser.

Vorm over inhoud
Niet enkel die vaudeville werd uitgebreid besproken. Er was ook veel aandacht voor de vraag of de Europese aanbevelingen voor ons land nu echt wel moesten worden uitgevoerd of dat ze die bij de Europese Commissie maar om te lachen hadden opgesteld. Daar werden opinies in kranten aan gewijd, radiointerviews over verstrekt, Europese Commissarissen over ondervraagd en televisiezendtijd aan besteed. Waren die aanbevelingen ‘inspiratie’ of ‘misbruikten’ politieke partijen ze om hun eigen programma door te drukken? Persoonlijk interesseert me dat geen zier. Ik had liever iemand horen komen uitleggen hoe wij uit dit moeras geraken zonder langer te werken, te besparen, of werkloosheidsuitkeringen te beperken in de tijd. Daar was echter minder aandacht voor.

Polls
Gelukkig vonden we wel de tijd om het uitgebreid te hebben over een imaginair zakenkabinet, daar polls over te houden en de genomineerden vervolgens te interviewen. De echte cynici onder ons bedenken dan dat dergelijke brood en spelen geen kwaad kunnen. Want een keer de regering gevormd, neemt de Europese Unie of het IMF toch zo de touwtjes in handen en hoeven we ons zelfs daar geen zorgen over te maken. Met wat we na 530 dagen weten is het maar de vraag of we zoveel slechter af zouden zijn met Lagarde I dan met Elio die meer weg heeft van Nero. Hebben we tenminste onze eerste vrouwelijke premier.

Sypol
Net als je denkt dat het niet veel gekker hoeft te worden en dat gelukkig de basisdiensten van onze staat nog steeds functioneren heb je daar, de politievakbond. Zij stoorden zich gisteren aan Google Street View. Dat programma maakt het mogelijk om, net zoals in 35 andere landen, panoramafoto’s te bekijken van huizen en straten in ons land en dat zou het boeven te makkelijk maken. Gelukkig komt Sypol, de politievakbond, meteen in actie: "Wij gaan zien met wie we kunnen gaan spreken om dat ding van het systeem te krijgen, want voor ons is dat tegen de politiewerking." Voor alle duidelijkheid, met “systeem” bedoelen ze het wereldwijde internet. En nu ik er aan denk, kunnen we dat best ook afschaffen want boeven hebben het zo wel een stuk makkelijker om met elkaar te communiceren. Mijn oren suizen er nog van. De politie was vast ook wel tegen de introductie van de eerste ladder zoals iemand gisteren suggereerde. Discussie over de politie efficiënter kan optreden tegen dieven en waarom we er een plaag van hebben? Niet gehoord.

De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.

donderdag 24 november 2011

Vind je dit interessant? Deel het met anderen.