Paradox van Parys: De rechten van de man
Ik heb in mijn leven al voor vrouwelijke en mannelijke bazen gewerkt. Daar zaten geniale leiders en omhooggevallen prutsers tussen, zonder onderscheid van geslacht. Daarom heb ik me te pletter geërgerd deze week. Want terwijl er terecht hard gewerkt wordt om de onrechtvaardige verschillen tussen de geslachten op de werkvloer uit te vagen, gaan we in naam van de emancipatie bestuurszitjes toekennen op basis van geslacht. De overheid is immers van plan om minimale quota opleggen voor het aantal vrouwen in de raden van bestuur van beursgenoteerde bedrijven. Man, man, man.
Excuustruus
Dat de overheid dit doet in publieke bedrijven waar ze aandeelhouder van is, dat kan ik nog begrijpen. Maar laat ons eerlijk zijn, er is nog geen enkel glazen plafond gesneuveld door getalenteerde vrouwen die hun weg naar de top hebben bevochten met het zweem van excuustruus op te zadelen. Want stelt u zich de raad van bestuur van Bekaert even voor. Daar zitten vandaag dertien mannen en één vrouw in. Als daar binnen een paar jaar minimum vier vrouwen moeten zitten, zal iedereen in de bestuurskamer zich smalend afvragen of die drie vrouwen er zitten vanwege hun competenties of vanwege hun geslacht. Dat is geen stap vooruit maar een sprong achteruit voor de hele vrouwelijke kunne. Want vrouw zijn, daar moet je niets voor kunnen. Het is geen competentie zoals Jo Libeer van Voka zei. Het zijn net enkel competenties die je geschiktheid voor een job moeten meten.
Hoeveel is te veel?
Mijn tweede ergernis is deze: hoeveel meer overheid gaan wij nog eindelijk te veel vinden? Het lijkt maar niet te stoppen. Onze belastingen zijn uitgegroeid tot de hoogste in Europa, job groei realiseren we voornamelijk in overheidssectoren en overheidsbemoeizucht legt ons op wanneer we mogen gaan winkelen. Nu komt diezelfde overheid zich zelfs moeien met wie ik mag afvaardigen om de centen die ik in een bedrijf investeer te vertegenwoordigen. Dit is er over. Straks dicteert de overheid nog wie er op tv mag en hoeveel migranten en homo's daarbij moeten zijn. Oeps, dat is al beslist. De overheid moet ondernemers laten ondernemen en zich beperken tot haar kerntaken. Dat blijkt al moeilijk genoeg. Ook als het om toezicht op bedrijven gaat.
Toezicht op het toezicht nodig
Neem nu de CBFA, de Commissie voor het Toezicht op het Bank en Financiewezen. De overheidswaakhond die toekijkt op de financiële sector heeft een raad van toezicht die zelf best wat toezicht kan gebruiken. Ene Martine Durez, vriendin van Elio D. uit B., zetelt in die raad en moet adviseren over de benoeming van haar zoon bij de CBFA. Een mooie ‘post' voor een wedde van 350.000 euro. Maar of zoonlief, adjunct busdirecteur bij de Henegouwse afdeling van de Waalse vervoersmaatschappij TEC en schatbewaarder van de PS in Bergen daar de meest geschikte kandidaat is, is onduidelijk.
Potentieel pervers
Mama Durez illustreert trouwens perfect het potentieel pervers effect van quota in overheidsbedrijven: dezelfde vrouwen die overal opduiken en zo disproportioneel veel invloed vergaren. Durez is niet enkel bestuurder bij de CBFA maar ook bij Belgacom en bpost. En regent bij de Nationale Bank.
Nee, bedankt
Quota zijn beledigend voor vrouwen en zetten de deur open voor nog meer overheid waar die niet thuis hoort. Slimme bedrijven weten al lang dat diversiteit werkt, maar mogen ze alstublieft zelf beslissen hoe ze hun bedrijf leiden? Of wordt het nu afwachten tot de eerste man naar het Hof voor de Rechten van Mens trekt. Om discriminatie in te roepen.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 04 maart 2011
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Verplichte quota opleggen verandert niets aan de bron van de ongelijke vertegenwoordiging. Quota trekken enkel een façade op zodat het probleem niet meer zichtbaar is, en daardoor voor sommigen ook niet meer zou bestaan.
Een goed team is gebalanceerd, en van nature hebben ook vrouwen daar hun plaats in omwille van hun capaciteiten, niet louter omwille van hun geslacht. Deze quota sporen aan tot benoemingen om de totaal foute redenen, en waar staan we dan? Zoals je zegt, hoeveel autoriteit kan een vrouw dan nog hebben binnen een raad van bestuur? Droevig en kortzichtig voorstel.
geschreven door Pieter op zaterdag 05 maart 2011
Mijn Tweet
eenfrisseblik (als ex-CFO van 2 beursgenoteerde bedrijven)
@alexanderdecroo @ceysens
Genderreporting entire Cy level in Annual Report more efficient than obliged mixed gender boardrooms or quota
geschreven door Frederic Convent op vrijdag 04 maart 2011