Paradox van Parys: de OnUniversiteit
Ik heb onderwijs nooit in de weg laten staan van mijn vorming. Dat zei Mark Twain. Maar hij is vandaag al lang niet meer de enige die kritische bedenkingen maakt bij het onderwijs. Wij gaan er allemaal van uit dat hoe langer je studeert, hoe beter. Maar is dat wel zo? Deze week kwam het onderwijsbeleid van de Vlaamse regering voor de allerkleinsten onder vuur te liggen. Ook voor de allergrootsten worden er kritische vragen gesteld over de waarde en het nut van hoger onderwijs in het algemeen. Voorlopig is het vooral een internationaal fenomeen.
20 onder 20
Zo wordt op het einde van de maand de eerste 20 gegadigden van een nieuwe beurs bekend gemaakt. Die beurs heet "20 onder de 20" en beloont jongeren onder de twintig die beloven niet naar de universiteit of hogeschool te gaan maar wel met een bedrijf te beginnen. . De vraag om zo'n beurs binnen te rijven is vrij simpel: "Vertel ons iets over de wereld waarvan jij gelooft dat het waar is maar de meeste mensen niet geloven." De prijs is 100,000 dollar met daar bovenop coaching door een resem prominente Silicon Valley ondernemers. Het initiatief komt van de Duitse Peter Thiel en dat is niet de eerste de beste. Thiel is de man achter PayPal. Hij wordt ook vertolkt in de film The Social Network omdat hij de eerste investering in Facebook heeft gedaan. En hij is ook de gemenerik die Eduardo Saverin bij Facebook met een truukje de laan heeft uitgestuurd. Thiel is eveneens de man die de dot com bubbel zag aankomen, correct tegen de huizenmarkt in de Verenigde Staten heeft gewed en nu gelooft dat de volgende bubbel die van het hoger onderwijs is.
Theorie en praktijk
Dale Stephens is dan weer iemand die iets aan het probleem van het hoger onderwijs gedaan heeft. Hij vindt dat de kloof tussen theorie en praktijk op geen enkele manier overbrugd wordt en heeft daarom de OnUniversiteit ingericht. De 19-jarige Amerikaan groepeert studenten die zichzelf vormen. Het online platform kost 100 dollar per maand en geeft je toegang tot een aantal mentors en contact met collega's. De website verkondigt dat "de helft van de wereldbevolking onder de 30 is, en dat je dus jezelf moet onderscheiden om te slagen. Met 70% van de middelbare school studenten die naar de universiteit gaan in de V.S. is dat niet langer het geval." En "scholen benadrukken het volgen van orders, terwijl zelf gestuurd leren creativiteit en innovatie stimuleert."
Onstudenten beslissen zelf wat hun huiswerk is, welke punten ze krijgen en wanneer ze afgestudeerd zijn. Al moet je om af te studeren wel 15 projecten hebben afgewerkt in drie verschillende domeinen. Niet echt ideaal voor een opleiding als dokter of tandarts, maar volgens Dale wel prima geschikt voor andere studierichtingen. Natuurlijk ligt het probleem in de Verenigde Staten ook bij de kostprijs voor zo'n vorming. Die loopt al gauw op tot enkele tienduizenden euro's en het totaal aan schulden die studenten in de V.S. hebben is nu bijna één triljoen dollar.
Goede investering?
En bij ons? Bijna één op zes Vlamingen kiest na het afwerken van het secundair onderwijs voor het hoger onderwijs. Maar is dat nog wel een goede investering? Op het eerste zicht wel. Want, zeg nu zelf, met minder dan 600 euro per jaar mag je jezelf master noemen. En als je krap bij kas zit kost het inschrijvingsgeld maar 80 euro per jaar. Daar tegenover staat dat met een bachelor diploma op zak mag je rekenen op een salaris dat 13% hoger is dan het Belgische gemiddelde. Masters mogen daar zomaar eventjes de helft bijtellen.
Dus op het eerste zicht blijft het op persoonlijk vlak een goed idee. Toch twee bedenkingen. Een, die 600 euro is niet wat het aan de maatschappij kost om iemand te laten studeren. Dus eigenlijk zouden we de volledige kostprijs moeten weten om die afweging echt te kunnen maken. En twee, bij het afstuderen zijn we nog minder geneigd om zelf een bedrijf op te starten dan voor we aan hoger onderwijs begonnen en ook daar staat een kost aan de maatschappij tegenover.
vrijdag 06 mei 2011
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
