Paradox van Parys: De muur in ons hoofd
Ik ben gefascineerd door de val van de Berlijnse Muur. Een heel ander soort wereld, zo ver weg en toch heel dichtbij. Mijn vader vertelde me verhalen over hoe hij als student met de auto naar Oost-Europa was getrokken. En was vastgehouden aan de grensovergang. Waarom was niet meteen duidelijk. Wat ze wilden weten was dat na een paar uur in een kil achterafkamertje wel. Een geüniformeerd exemplaar van een staatsambtenaar legde mijn vader urenlang op de rooster over zijn geboortestad Mechelen. Hoe hoog was de Sint-Romboutstoren? Waar huisde Margaretha van York? En wie was Rembert Dodoens? De lui, die er niet voor terugdeinsden om hun eigen volk af te knallen als dat het communistische paradijs wilde ontvluchten, waren argwanend geworden over de nationaliteit van mijn pa. Aanleiding was een nietje in zijn paspoortfoto dat twee keer was aangebracht. De grenswachters van de brave new world verdachten hem er dus van een Ossie te zijn en zich als Belg uit te geven.
Leren van de DDR
En dan kom je al gauw bij die geweldige paradox van de muur die naar beneden is gehaald om dezelfde reden dat hij werd gebouwd: Oost-Duitsers te verhinderen naar het Westen te vluchten. Het communisme, de muur en de wereld die erachter lag, dienen als aandenken aan de aanblik van een maatschappij die zijn burgers verbiedt nieuwe ideeën te ontwikkelen, creatief te zijn en te ondernemen. Het is goed om daar nog eens aan te denken wanneer we vandaag de fouten in ons systeem zo duidelijk blootleggen. Ik ben dus geen fan van het vroegere Oostblok. En toch kunnen we iets opsteken van die Deutsche Demokratische Republik.
Helden
Niemand heeft immers beter de nood aan nationale helden ingezien dan Oost-Duitsland op zijn toppunt. In het land van de absolute gelijkheid was er niemand minder gelijk dan de sporthelden die de DDR, soms letterlijk, kweekte. De DDR is erin geslaagd om tijdens twintig jaar deelname aan de Olympische Spelen 110 gouden, zilveren en bronzen plakjes te verzamelen. Daarmee bekleedt ze de tiende plaats in de landenrangschikking. Wij, de Belgen, haalden op de vorige Spelen welgeteld twee medailles en in 110 jaar tijd minder dan 150 medailles.
Iedereen gelijk
Ons totaal onvermogen om nationale helden te vieren, zit daar voor iets tussen. Dat is niet erg verstandig van ons want nationale helden definiëren een natie. Ze doen een volk boven zichzelf uitstijgen en zenden een duidelijke boodschap naar het kleine grut dat niets onmogelijk is. Ironisch genoeg is onze boodschap vooral dat iedereen hier gelijk is, ook onze helden die net als iedereen achteraan in de rij mogen gaan staan. Yanina Wickmayer en Xavier Malisse moeten, zelfs na tegenovergesteld advies van de procureur, hun racket een jaar aan de haak hangen voor een administratieve fout. Daarmee laten we weer eens aan de rest van de wereld weten dat we de strengste van de klas zijn. Dat onze helden er niet van moeten dromen op een beetje inschikkelijkheid te rekenen. En dat we met de zeis klaarstaan bij elk hoofd dat boven het maaiveld uitsteekt. Twee voetbalploegen laten hun spelers vaccineren omdat ze vinden dat daar reden toe is. Het halve land staat op zijn kop.
Sloopwerk
Wat zegt dat over ons? Ik pleit dus voor een beetje meer ongelijkheid voor mensen die bovenmenselijke prestaties neerzetten en ons land meenemen naar ongekende hoogtes. Die meer doen om ons op de kaart te zetten dan een advertentiecampagne ooit zal vermogen. Alleen moeten we ons daarvoor bevrijden van het juk dat iedereen altijd gelijk wil maken. Omdat we daar heimelijk misschien wat Schadenfreude om hebben. Tijd dus om de muur in ons hoofd te slopen.
De Paradeox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 13 november 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
met veel plezier taddy!
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op vrijdag 18 juni 2010
Bedankt voor uw site! Ik heb hier gevonden schat aan waardevolle informatie, niet alleen voor mijn werk als een blogger, maar ook voor mijn dagelijks leven! Dank u ve ry veel voor een dergelijke kwalitatieve bron!
geschreven door taddy op maandag 14 juni 2010