Paradox van Parys: Busje komt zo
Help. Mijn verstand is te klein. Ik heb echt geprobeerd aandachtig naar de meneer van de socialistische vakbond te luisteren om te kijken of ik er ook maar een fragment van een goed argument in kon vinden om het land plat te leggen. Want bijna een half miljoen landgenoten heeft vandaag zijn plan moeten trekken omdat 900 spoorwegambtenaren mogelijks overgeplaatst worden. Ik zeg wel ‘mogelijks' want daarover is nog niets beslist, al is het wel al zeker dat het zonder loonverlies zou zijn. De vakbonden bij het spoor zijn van de onderhandelingstafel weggelopen omdat ze vinden dat ze te weinig informatie krijgen. Of net te veel. Of te veel verschillende informatie. Want ze hebben daar al zeker veertig keer over vergaderd. En toen waren ze het beu.
Nu, een beetje gek toch de reizigers gijzelen terwijl het conflict over de goederenafdeling gaat? Leest u even met mij mee wat de vakbondsleider daarover zei in een andere krant: "Het goederenvervoer platleggen? Dat gaat niet. We hebben dat één keer geprobeerd. Gevolg: tal van schadeclaims van privéfirma's die hetzelfde spoornet gebruiken." Pardon? Staat dat er echt? U gebruikt de weerloze pendelaar als pasmunt omdat het u anders te veel centen kost? Ik wil óók dat spoornet gebruiken. En ik doe u ook met plezier een schadeclaim aan uw broek.
Diezelfde vakbonden pretenderen solidair te zijn. Maar de vraag is met wie? Niet met de 400.000 werknemers die toevallig niet bij de spoorwegen werken maar er wel gebruik van maken om op hun werk te raken. Niet me hun vakbondsbroeders bij Opel Antwerpen, waar meer dan 3.000 mensen enkel kunnen dromen van overplaatsing. En waar vandaag geen enkele auto op de rails is gezet. En in ieder geval ook niet met de rest van Vlaanderen. Dat zit ondertussen in de file en in een diepe economische crisis en. Een ontwrichting van zijn personen- en goederenverkeer kan het missen als kiespijn. Het lijkt er dus op dat de bonden vooral solidair zijn met zichzelf. Solidariteit met enkel jezelf heeft een andere naam. Maar of de bonden zelfs daar in slagen is nog maar de vraag.
De spoorwegen opereren natuurlijk niet in het luchtledige. Als je de productiviteit van een spoorwegwerknemer berekent per verkochte kilometer vervoer dan is die vorig jaar met meer dan tien procent afgenomen. De lonen van de 37.000 NMBS mensen kosten dit jaar 2 miljard euro of 70% van het budget. Daar kan niets aan gedaan worden omdat het over statutair benoemd personeel gaat. Het is dus o.a. de klant die met hogere prijzen zal moeten opdraaien voor de hoge personeelskosten. En als bedankje krijgt diezelfde klant, bij het minste conflict tussen bonden en directie, ook nog eens de factuur gepresenteerd in de vorm van een staking. Sommige bonden willen er al een wekelijkse gewoonte van maken. Waarom ze niet gewoon de trein gratis laten rijden en zo hun bazen pijn doen terwijl ze de reizigers sparen, is een raadsel.
De houding van de bonden doet me denken aan die van Joëlle Milquet en haar collega's die uit een nostalgische voorliefde voor ons land denken er verstandig aan te doen om elke politieke toegeving te blokkeren. En zo ongewild hun geliefde België naar de afgrond richten. Binnenkort wordt de goederenmarkt immers vrij. Dan zal de concurrentie, die met veel minder mensen werkt, pas echt zijn effect laten voelen. En als B-Cargo daar niet klaar voor is omdat de kosten te hoog zijn en het personeelsbestand te groot, zou het gevolg wel eens het verlies van alle banen kunnen zijn.
Het ultieme argument van de bonden is dat er wel eens echt banen verloren zouden kunnen gaan bij de spoorwegen. Dat vrees ik ook. Maar ik heb het gisteren nog eens gecheckt bij de NMBS, elk jaar zijn ze daar van plan om ongeveer 2.000 extra mensen aan te nemen. En dat voor de volgende negen jaar. Met een beetje goede wil en training vind je dan toch plek voor mensen die elders weg moeten? Enfin, ik wacht voorlopig op mijn bus.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 06 november 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
