Paradox van Parys: 2012!
Komkommertijd in het nieuws rond oud en nieuw betekent een onafwendbare en schier oneindige litanie van cijfertjes die terugblikken op het voorbije jaar. Hoeveel personen De Lijn vervoerde in 2011, het aantal SMS berichten verstuurd op oudejaarsnacht en het recordaantal elektronische betaaltransacties in de aanloop naar kerstmis 2011. Interessant maar grotendeels irrelevant. Een lijstje dat wel intrigeert, blikt vooruit en laat zien dat de wereld er in 2012 anders zal uitzien.
Libië snelste groeier
The Economist maakte een voorspelling van de snelst groeiende economieën in 2012. En als u denkt dat China de hoogste prijs wegkaapt, slaat u de bal behoorlijk mis. Dat land figureert maar op plaats tien in de rangschikking die Libië, Mongolië, Macau, Angola en Irak aanvoeren. Gevolgd door Nigeria, Qatar, Oesbekistan, Bhutan en uiteindelijk China. Krimpers zijn Soedan, Griekenland, Portugal, Swaziland, Italië en Luxemburg. Afsluiters van die weinig benijdenswaardige top tien zijn Nederland, Spanje, Duitsland en Ierland.
Oorlogen, dictators en verre vrienden
Enkele lessen uit bovenstaande reeks? Een oorlog en dan vooral het einde ervan is goed voor economische groei. De kop van de lijst, Libië, is een land waar investeerders - gelukkig ook Vlaamse - hard hun best doen om een stuk van de wederopbouwkoek op hun rekening te kunnen schrijven. Nu het Kadhaffi tijdperk ten einde is verwachten ze daar een economische groei van 25%. Angola en Irak zijn andere voorbeelden waar er na een gewapend conflict wordt geïnvesteerd in een nieuw land. Zeker als zo'n land grondstoffen heeft waarvan de prijs in 2012 de hoogte zou kunnen ingaan, zien de vooruitzichten er goed uit.
Chinezen
Een tweede les is dat verre vrienden, voor zover het Chinezen zijn, renderen. China mag dan maar net bij de top tien horen met een 8% groei, nauwe banden met het land leveren een flink dividend op. Mongolië, Macau, Oesbekistan maar ook Nigeria en Angola onderhouden sterke economische banden met het Rijk van het Midden en dat zorgt voor groei.
Democratie?
Een derde les is dat het principe dat democratie en groei hand in hand gaan, nu definitief in de prullenmand mag. Libië, Macau, Angola, Niger, Qatar, Oezbekistan en China zijn niet bepaalde voorbeelden van participatieve democratie. Toch behoren ze bij de spurters van het economisch peloton. Een vierde les voor het rijtje van groeiers is dat 25% groei in Libië in absolute termen niet te vergelijken is met een 8% groei in China. Hoe kleiner de noemer, hoe groter de relatieve groei. Toch blijft het vreemd dat landen als Brazilië en Indië zich niet in de top tien konden nestelen.
Krimpers delen Euro
En de laatste les is dat de meeste landen met een negatieve groei de euro delen. De munt had zich wellicht een andere tiende verjaardag gewenst. Want de krimp zit hier, de dynamiek ergens anders en de voorspellingen dat de euro het jaar niet uit doet zijn niet van de lucht. Sarkozy, Merkel en Van Rompuy kunnen geen duidelijkere nieuwjaarsboodschap op hun bord krijgen. Nu maar hopen dat ze niet Oostindisch doof blijven en verder verstrikt raken in de touwen van hun eigen Babylon. En ook van onze regering is er meer nodig. Meer snoeien om te groeien, zeker. Maar ook een echt perspectief voor zij die hier nog willen ondernemen, investeren en werken. Kwestie dat we 2012 beginnen met elkaar goed te verstaan. En de belangrijke lijstjes van de triviale kunnen scheiden.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 06 januari 2012
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
