Papieren bos
Groot nieuws begin deze week: onze staatsboekhouding ontspoort en de volgende generatie betaalt. Niet echt verwonderlijk. We zijn met meer dan tien miljoen Belgen en werken met minder dan drie en een half miljoen in de privésector. Dat betekent dat 35% van onze landgenoten inkomsten moet genereren voor zes en een half miljoen medeburgers. Een snelle rekensom. Van onze zeven miljoen potentiële arbeidskrachten haken er 2,3 miljoen gewoon af. Daarnaast geniet 12% van onze bevolking van een uitkering, goed voor 1,2 miljoen mensen. Trek daar een miljoen Belgen van af die onze welvaart administreren maar zelf niet creeëren. Dan blijft er een flinterdun deeltje van onze bevolking over dat effectief de taart bakt. Met zulke cijfers zou je denken dat we alles in het werk stellen om medeburgers die wat willen ondernemen het leven gemakkelijk te maken. Hieronder drie anekdotes die vooral het tegendeel bewijzen.
Stel: je wilt investeren in Vlaanderen en een logistiek centrum bouwen. Dat ging zo. Bij de bouwaanvraag voor het logistiek centrum bleek één van de negentien (!) adviezen negatief. Dat lag aan het feit dat de betrokken adviseur van mening was dat er een bos stond op het industrieterrein waar de loods zou komen. Een zonevreemd bos dus, maar een bos niettemin. En om dat bos te rooien heb je een kapvergunning nodig. Enig probleem was dat er op het terrein in heinde en verre geen bos te bespeuren was. Je nodigt de ambtenaar uit voor een eenvoudig plaatsbezoek om het misverstand de wereld uit te helpen, maar dat was buiten de principes van de man gerekend. Die weigerde 'af te stappen', want dat deed hij voor geen enkel dossier. Wat doe je dan na ettelijke dagen en uren geredeneer? Een kapvergunning aanvragen.
Of neem nu het recente reglement dat een niet nader genoemde Vlaamse centrumstad net heeft aangenomen. Dat regelt hoe het vaststellen van leegstand in zijn werk gaat. Dat gebeurt als volgt. De bevoegde ambtenaar stapt in zijn auto en rijdt willekeurig rond. Bij elk gebouw met een bordje 'te huur' of 'te koop' gaat hij uit van een vermoeden van leegstand. Aangezien die beambte niet kan vaststellen of er effectieve leegstand is, stuurt hij dan maar een 'akte van leegstand-vaststelling' op naar de eigenaar, de taks volgt automatisch. Die eigenaar moet dan maar bezwaar aantekenen als het gebouw wel betrokken is. Enkel de ambtenaar die eerder de leegstand vaststelde, heeft ook de macht om die 'vaststelling' ongedaan maken. Resultaat van deze weldoordachte regelgeving is dat bedrijven die actief hun onroerend goed verhuren of verkopen gestraft worden. Wie echte leegstaande gebouwen bezit, hoeft zich geen zorgen te maken.
En ten slotte nog deze. Na een aantal onbeantwoorde mails en telefoons naar een lokale Dienst Economie besloot een collega-ondernemer om zijn vraag persoonlijk te gaan stellen. Ook dat bleek niet gemakkelijk, want hij had zich niet tijdens het spreekuur aangemeld. Dan maar opnieuw bellen. Zijn eerste telefoon bleef onbeantwoord, zijn tweede werd opgenomen door een assistente in het landschapskantoor dat perfect zichtbaar was door het raam aan de straat. Gevraagd naar de dossierbehandelaar bleek die niet beschikbaar. Ofschoon die wel gewoon voor zijn computer zat. Toen mijn collega de assistente daar attent op maakte, schrok de dame even. Na intern overleg, makkelijk te volgen door het raam, kreeg mijn collega de bevoegde persoon niet aan de lijn. Bleek dat hij had gebeld tijdens één van de telefoonvrije uren.
Als we meer dan drie en een half miljoen Belgen aan de slag willen om de pensioenen te betalen, schieten we onszelf in de voet als we alles zo moeilijk te maken.
donderdag 26 maart 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
