Nul. Nada. Rien
Nul. Nada. Rien. Dat is hoeveel medailles we vandaag op het Belgische palmares mogen schrijven. Dat weten we allemaal al. Wat ik nog niet wist, was wat de gemiddelde man in de straat daarvan vond. Tot ik gisterenochtend een reportage op de radio te horen kreeg waarin de vox pop breed aan bod kwam. Wat bleek? Niemand, maar dan ook niemand, zag daar graten in. Het was allemaal zo slecht niet, iedereen had zijn best gedaan en was het ook niet de fout van de overheid? Enfin, geen man over boord. De twaalfde plaats, dat was toch ook al iets? En die 204de plaats op de wereldrangschikking, daar lag ook niemand wakker van.
Kijk, van zulke reacties word ik echt kwaad. Ze zijn het beste bewijs dat onze sportprestaties direct gerelateerd zijn aan hoe we samenleven. Een logisch verlengde van de alomtegenwoordige middelmatigheid en onverschilligheid. Want het ontbreekt ons aan elke vorm van ambitie. Bij wijze van experiment heb ik de voorbije week een aantal frappante voorbeelden daarvan bijgehouden.
We starten bij mij thuis, alwaar de loodgieter mijn douchekop op perfecte hoogte voor een gemiddelde dwerg installeerde en dankzij lekkende leidingen fungi kweekt op vers gepleisterde muren. Van iemand die zijn brood verdient met het correct plaatsen van sanitaire toestellen, verwacht je beter. Maar verbouwen blijkt als vissen te zijn. Elk verhaal wordt voorbijgestoken door een straffere versie van een buur, kennis of verre neef. Ik dacht recht van spreken te hebben, maar mijn ervaring blijkt klein bier in vergelijking met de aannemer die in het midden van de werken op de fles gaat, de pleisteraar die nooit is komen opdagen, of de schilder die de hele gevel per abuis in het knalgeel steekt.
Mijn bankbediende hoeft niet onder te doen voor de loodgieter. Gevraagd naar de interestvoet van mijn spaarrekening moest die niet thuis geven. Even informeren naar de Euribor-interestvoet bleek geen oplossing. Niemand binnen het provinciale hoofdkantoor had namelijk toegang tot die snelweg van verderf, het internet. Stel u voor. En de krant (met de Euribor-rentevoet van gisteren) bleek zoek. Ik kon de volgende dag desgevallend terugbellen. En een van mijn collega's hing deze week van 11 uur tot 3 uur aan de lijn met een groot telefoonbedrijf dat ook internet verkoopt. Vier keer moest hij opnieuw vertellen wat er scheelde met zijn inbox. In het callcenter werd de telefoonlijn één keer onderbroken waardoor hij zijn calvarie opnieuw kon starten en kon hij één keer rekenen op een vriendelijke dame die de telefoon gewoon inhaakte. Fijn.
Waarom zijn zo weinig mensen trots op hun job? Een echte kunstenaar is iemand die passie in zijn beroep legt. De kassabediende die een praatje maakt, de postbode die goedemorgen zegt, en de schrijnwerker die een offerte binnen de beloofde termijn opstuurt. Die bestaan, maar zijn zeldzaam.
Maar wat mij meest tegen de borst stuit, is dat de echte pineut van al dit geklungel niemand minder dan wijzelf zijn. Want stel dat ik strijdvaardig besluit zoveel incompetentie niet langer te slikken en van bank te veranderen, mijn loodgieter in het midden van de werken te ontslaan en dat mijn collega zijn internetverbinding opzegt, dan zijn we een paar dagen zoet met administratie, liggen de bouwwerken stil en krijgt hij geen mail meer. We worden dus getraind om onze schouders op te halen en ons zo weinig mogelijk te ergeren aan het schrijnende gebrek aan kunstenaars rondom ons.
In donkere dagen is er gelukkig nog altijd het lichtpunt van onze elektricien. Die man loopt met ons van de ene winkel naar de andere, beantwoordt elke mail binnen de 24 uur en geeft deskundig advies met de glimlach. Van mij krijgt hij een gouden medaille, niet voor innovatie maar voor appreciatie om de basisvereisten van zijn job met plezier in te vullen.
donderdag 21 augustus 2008
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
