Karoshi
Iedereen heeft het druk, druk, druk. Te weinig tijd voor sport, ontspanning en gezin. De reden is steeds weer een overvolle werkagenda met uitpuilende activiteiten en vergaderingen waar je aanwezigheid absoluut onontbeerlijk is. Gevraagd naar hoe het gaat, moet 'druk' zowat het meest geformuleerde antwoord in onze contreien zijn.
Want je hoort het nu eenmaal ontzettend druk te hebben om ontzettend belangrijk te zijn. In onze cultuur kan iemand die een paar keer per week aan de schoolpoort staat om zijn ukkepuk op te pikken onmogelijk een maatschappelijk belangrijke functie uitoefenen. Want zo iemand heeft het eenvoudigweg niet druk genoeg.
Japan
Het neemt bij ons stilaan hallucinante proporties aan maar er is altijd extremer. Onze Japanse vrienden hebben zelfs een term uitgevonden voor het leger loonslaven dat jaarlijks letterlijk bezwijkt aan overwerk: karoshi .Meestal gaat het om een hartaanval of hersenbloeding door stress op het werk. In 2007 stierven bijvoorbeeld 190 Japanners aan karoshi. De regering betaalt dan een flinke jaarlijkse som uit aan de familie van de slachtoffers en sommige bedrijven doen er zelfs tot een miljoen euro bovenop. Een postume bonus voor overwerk zeg maar.
De meest vooruitziende ondernemingen grijpen in voor de Japanner er het bijltje bij legt. Zo limiteerde Toyota het aantal overuren tot maximum 30 per maand. En een Japanse bank lanceerde een programma dat werknemers tot drie uur vroeger naar huis liet gaan. Van de 7.000 werknemers tekenden er exact 34 op in.
Druk op pensioen en op vakantie
Ondertussen viseert de 'druk druk druk' ethiek ook de laatste bastions gewijd aan het niets doen. Heeft u recent al eens aan een gepensioneerde gevraagd hoe het nog is? Ik raad het u aan maar kan u nu al vertellen dat hij of zij het buitengewoon druk heeft. Net zo met vakantie. In de Middeleeuwen installeerde de kerk 90 dagen per jaar zonder oorlog en zonder werk, om niets te doen of te feesten. De overwaaiende vlaag protestantisme zette daar flink de bijl in en vandaag zijn onze vakanties haast even druk bezet als een werkweek.
Er moet gefietst, gezeild en gekajakt worden en elk van debezienswaardigheden in een omtrek van 100 kilometer moet gefotografeerd. Uiteraard moet iedereen zich aan de strakke planning houden. Anders kunnen we bij terugkomst niet opscheppen over hoe druk het wel niet was.
Herenboer
Wat een verschil met de ceo die ik vorige week ontmoette. De man leidt een bedrijf met duizenden werknemers en vestigingen in meer dan tien landen. Tijdens onze twee en half uur durende vergadering in zijn bureau zonder papieren of dossiers, rinkelde zijn telefoon niet één keer. Niemand klopte op de deur en als er e-mails binnenstroomden heb ik daar niets van gemerkt. Het was er muisstil.
'In het leven, Lorin, moet je streven naar de status van herenboer,' vertelde hij me. Dat klinkt een beetje fout maar er zit wel een grond van waarheid in: als je goed georganiseerd bent, hoef je het niet constant verschrikkelijk druk te hebben. Die hele drukte om druk bezig te lijken, is een portie drukdoenerij.
Prioriteiten en kwaliteiten
Want in essentie zijn er maar twee verklaringen voor mensen die het altijd druk hebben. Of ze hebben moeite om de juiste prioriteiten te stellen waardoor ze steeds tijd te kort hebben. Of ze zijn gewoon slecht in het afhandelen van hun werk binnen een redelijk tijdsbestek. Iemand die in twee uur klaart wat een collega in vijf uur klaart heeft het niet minder druk maar is gewoon beter.
Druk is so last year
De volgende keer als iemand me vraagt of ik het druk heb, antwoord ik 'neen'. 'Druk' is so last year. Tijd op overschot is het nieuwe statussymbool.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 18 mei 2012
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
‘Druk druk’ is inderdaad trendy. De veelheid aan activiteiten verhult echter niet zelden een soort innerlijke leegte, een onzekerheid, een angst niets te doen te hebben. Maar wat een diepte schuilt in niets doen, een meer bewuste appreciatie van elk moment. Een contemplatie van onze werkelijke natuur… Het is echter makkelijker zich te conformeren aan het oppervlakkige beeld van ‘happiness’ dat we dagelijks via de media te zien krijgen en dat in hoge mate op steeds nieuwe bezittingen en ‘ervaringen’ stoelt. Maar maakt iets externs echt gelukkig? Steeds weer blijkt van niet, waardoor we het dan zoeken in een nog betere ervaring, een nog grotere bezitting, een nog boeiender job. De bevrediging hiervan geeft een kortstondige tevredenheid, niet omdat men iets verworven heeft, maar wel omdat men even zonder verlangen is… Waarom dan niet gewoon even stoppen en de aandacht naar binnen keren… Dit leven is zo snel voorbij, blijven we ons die korte tijd enkel identificeren met die zogenaamde drukte?
Naast deze algemeen menselijke beschouwingen, is deze drukte ook in economische termen inderdaad niet efficiënt. Het is niet omdat men meer uren werkt, dat men ook meer doet, integendeel vaak… Concentratie op 1 enkele taak en die afwerken, is beter dan continu tegelijk emails checken enz. Dan kan worden vastgesteld dat veel efficiënter wordt gewerkt. NIet het aantal uren is de parameter…
Deze concentratie, aandacht blijkt overigens de sleutel. Wordt de aandacht steeds meer in het moment gehouden, dan maakt het in wezen zelfs niet uit hoe druk men het heeft in de buitenwereld. Binnenin blijft iets onaangeraakt, die drukte is enkel een spel aan de oppervlakte. Golven in de zee. Diep onder de oceaan is het echter stil. Of nog: de blauwe lucht verandert niet door voorbijgaande wolken… Geniet van dit alles, maar besef wie je werkelijk bent. Wees stil, ook in de drukte…
geschreven door .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit email adres te bekijken) op zaterdag 02 juni 2012