It’s the schools, stupid!
Ik zal niet lang genoeg op de schoolbanken hebben gezeten, maar ik snap werkelijk niets van de plannen die het katholieke onderwijs deze week bekendmaakte om ons secundair onderwijs te hervormen. Die plannen lijken mij tot meer eenheidsworst te leiden, terwijl de toekomst net meer onderwijs op maat is. En ze zijn zo complex dat je ze aan een gemiddelde toehoorder zonder hoger diploma niet uitgelegd krijgt. Dat is jammer, want net ons onderwijs is de sleutel voor het oplossen van onze huidige problemen. Terwijl regeringsleiders in Europa en in ons land zich het hoofd breken over hoe ze groei kunnen stimuleren met een lege overheidskas, is het antwoord misschien een stuk eenvoudiger dan we denken. Hieronder mijn versie van een simpel plan dat focust op het Franstalige onderwijs in Brussel.
Zwak Franstalig onderwijs in Brussel
Eerst het slechte nieuws. De Oeso, die met de bekende Pisatests het onderwijsniveau in verschillende landen meet, concludeert dat het Franstalige onderwijs in onze hoofdstad onder het gemiddelde van de andere Oeso-landen ligt. Op een weinig benijdenswaardige statistiek scoort het Franstalige onderwijs wel relatief hoog: in weinig andere onderwijssystemen is de afkomst van je ouders zo bepalend voor je succes op school. Vrij vertaald betekent dat dat als je ouders hoger opgeleid zijn, de kans dat je het goed doet op school veel groter is dan als je ouders lager op de sociale ladder staan. Met andere woorden, het Franstalige onderwijs doet net het omgekeerde dan waar het voor uitgevonden is.
Kloof dichten = economisch groeien
Maar elk nadeel heeft zijn voordeel. De kloof tussen het Franstalige onderwijs en het Vlaamse onderwijs op de befaamde Pisa-tests bedraagt veertig punten. Als we erin slagen die kloof te dichten, creëren we haast vanzelf economische groei. Een hoger opgeleide bevolking zorgt voor meer toegevoegde waarde en inspireert de economie. Onderzoek toont aan dat een verhoging van de Pisa-score met veertig punten leidt tot een economische groei van 0,9 procent voor een land of regio. Het verbeteren van het algemeen onderwijsniveau in dit land kan ons dus een groei opleveren die voor banen zorgt. In tijden van nulgroei en recessie trekt niemand daar zijn neus voor op.
Geluk bij een ongeluk
Nu denkt u natuurlijk dat we eerst pakken euro's, die we niet hebben, in dat onderwijs zullen moeten investeren vooraleer we enig resultaat zien. Dat hoeft niet. Twee consultants van het adviesbureau McKinsey kwamen tot de vaststelling dat het onderwijsbudget per leerling in het Franstalige onderwijs in het Brusselse hoger ligt dan het gemiddelde in de Oeso-landen. Dat is een geluk bij een ongeluk. We investeren dus nu al meer dan gemiddeld voor een resultaat dat onder het gemiddelde ligt, maar meer geld is niet meteen nodig voor een beter rendement. Het veranderen van de manier waarop schooldirecties werken en het aantrekken van de beste leerkrachten levert enorme winst op. Een directeur als pedagogische coach en niet als administratieve bediende dus. Een goede leerkracht is ook veel belangrijker voor het niveau van het onderwijs dan de grootte van de klas. Uit de onderzoeken blijkt dat kleinere - en dus duurdere klassen - geen groot effect op de onderwijsresultaten hebben. Hoe goed de leerkrachten zijn, is wel doorslaggevend.
Focussen op grootste noden
Allemaal tips waar we in Vlaanderen best ook nog iets mee kunnen aanvangen. Als we daar nu mee starten alvorens de middelmaat te promoveren tot de norm met een nieuwe en onbegrijpelijke hervorming. Maar het wegwerken van het verschil tussen het Franstalige Brusselse onderwijs en dat in Vlaanderen kan ons een ontzettend grote economische groei opleveren. Zelfs zonder extra middelen. Er is dus werk aan we winkel, maar waar een wil is, is een weg.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 11 mei 2012
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
What a great resuroce this text is.
geschreven door Adonica op woensdag 28 november 2012
Ik mis het argument van de grote hoeheelveid klapstoeltjes die er opgeborgen staan in het hok. Voor zo ver ik weet is er niemand die er een probleem mee heeft als die te voorschijn gehaald worden. Het klagen over de stoelen in de docentenkamer is wat minder relevant wat mij betreft, al zet het wel weer de typische trend van de blogposts voort.
geschreven door Huy op donderdag 19 juli 2012