HLN 20 mei 2010: Homokoppels vooral op zoek in illegaliteit
'Geen wettelijke problemen.' 'Kind is van u van bij de geboorte.' 'Betaalbare prijs, te combineren met een vakantie op Kreta.' Steeds meer buitenlandse fertiliteitscentra prijzen het ouderschap aan als een koopbaar product, baby's op bestelling. Met homokoppels als interessante klandizie. Van de VS over Oost-Europa tot Indië. "Het is een miljoenenbusiness geworden", zegt Lorin Parys (Open Vld). "Maar over de drama's die ze veroorzaken, zwijgen ze."
Homokoppels vooral op zoek in illegaliteit
Tonny Verhaeghe
Gisteren pakte deze krant uit met het schrijnende verhaal van de kleine Samuel, die al anderhalf jaar in een Oekraïens weeshuis zit. De jongen is verwekt met zaad van een Belgische vader - een homo met een kinderwens uit Brussel - en een Oekraïense draagmoeder, die de baby meteen na de geboorte afstond. De gevolgen blijken catastrofaal. De kleine Samuel is nergens wettelijk erkend, heeft geen nationaliteit en verkommert zonder ouders in het weeshuis.
Ons land werd al eerder geconfronteerd met drama's na draagmoederschap. Baby Jayden, Baby D.: we kennen ze nog allemaal. Geld verdienen met je baarmoeder, zonder veel na te denken over het kind.
17 gelukkigen
Dat vooral homokoppels zich - zoals de wensouders van Samuel - steeds vaker in de illegaliteit wagen, heeft voor een deel te maken met de aanhoudende problemen met adoptie. Sinds 2006 kan een homokoppel wettelijk een kind adopteren, maar in totaal zijn nog maar zeventien koppels daar effectief in geslaagd. En dan gaat het alleen nog maar om binnenlandse adopties. Buitenlandse adopties zijn helemaal onmogelijk: geen enkel land laat toe dat een kind door een Belgisch homokoppel geadopteerd wordt. "Al wordt er ook niet naar gezocht", zegt Yves Aerts van Çavaria, de overkoepelende holebifederatie. "In Brazilië kan het bijvoorbeeld wél. Maar de Belgische adoptiecentra hebben daar geen contacten en zoeken die ook niet. Het probleem dreigt de komende jaren alleen maar groter te worden. Onderzoeken wijzen uit dat jonge homo's vandaag de dag een even grote kinderwens hebben als hetero's."
Gevolg: veel homo's blijven toch kinderloos, terwijl anderen dóórgaan en zich in een avontuur storten waar niemand beter van wordt. "Ethisch kan je dat niet verantwoorden", zegt Open Vld-politicus Lorin Parys. Hij is zelf homo met een kinderwens, en stootte daarbij op de internationale 'baby-industrie'. "Een vreselijke industrie die je van hieruit niet kan tegenhouden. Maar spijtig genoeg moedigen wij ze nu aan, door adoptie voor homo's zo moeilijk te maken. Als we dat kunnen aanpakken, kunnen we toch al een groot deel van de verwerpelijke handel indammen."
Béétje armoede
Om een idee te krijgen van de omvang van dat circuit, moet je op internet enkel 'surrogacy' (draagmoederschap) intikken, plus een land naar keuze. Je wordt overstelpt door het aanbod. Oekraïne, Oezbekistan, Wit-Rusland, Indië, de Verenigde Staten, maar ook bijvoorbeeld Griekenland. Elk land waar maar een béétje armoede heerst en de wet voldoende grijze zone overlaat, heeft tegenwoordig centra voor draagmoederschap. De slogans lokken klanten. 'Hoge kans op succesvolle bevruchting, betaalbare prijs. En te combineren met een rustgevende vakantie op Kreta', prijst een Grieks centrum zich aan. Het is een business geworden waar vele miljoenen in omgaan. En waarbij homokoppels een gegeerde markt zijn. 'Baby's maken is mogelijk', probeert een Indische site hen te overtuigen. De huwelijkssituatie heeft geen belang, wordt benadrukt.
Oekraïense sites goochelen met wettelijke argumenten. 'De Oekraïense wet is de meest gunstige ter wereld', lezen we. 'Draagmoederschap is wettelijk geregeld. Er is geen enkele toelating van de overheid nodig. Alle combinaties zijn mogelijk. Draagmoederschap, spermadonatie, adoptie van een embryo. De wensouders staan altijd op het geboortecertificaat, wettelijk is er geen enkel probleem.'
Niemandsland
Het verhaal van de kleine Samuel bewijst het tegendeel. De illusie van de kinderwens drijft mensen tot in het absurde. "De situatie is echt schrijnend", weet Lorin Parys, die nu pleegouder is voor kinderen in een problematische gezinssituatie. "Het zijn materniteitsfabrieken waar je een kind op bestelling haalt. In de VS betaal je er 100.000 dollar (80.000 euro, red.) voor, in Oost-Europa of Indië kan je al voor 15.000 tot 25.000 dollar (12.000 tot 20.000 euro) aan een eigen kind geraken. Slechts een fractie daarvan gaat naar de draagmoeder, het grote geld is voor de dokters en zakenmannen die de centra runnen. Je hoeft je zelfs niet meteen ter plaatse te begeven. Voor een extra bedrag komen ze je sperma hier ophalen, vervoeren het met dezelfde zorg als transplantatieorganen en bevruchten er ter plaatse een draagmoeder mee. Maar los nog van het moreel verwerpelijk aspect, blijf je altijd met een wettelijk probleem zitten: het kind kan nauwelijks legaal erkend kan worden als je eigen kind. Ook al omdat er geen moeder bestaat. De wensouder zit in juridisch niemandsland, het kind nog veel meer."
Buitenlandse fertiliteitscentra
exploiteren kinderwens via internet
donderdag 20 mei 2010
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
