Gekkenwerk
Onze werkomgeving is de jongste decennia een pak veiliger geworden en we zijn er flink op vooruit gegaan wat onze algemene gezondheidstoestand betreft. Toch is bijvoorbeeld het aantal vrouwen dat langer dan een jaar arbeidsongeschikt is, in tien jaar tijd met 61 procent gestegen. Psychische stoornissen zijn de belangrijkste oorzaak van die spectaculaire toename. Ondertussen zijn de invalide Belgen al met 278.000, en daar komen er elke dag nog eens 35 bij, tegen een kostprijs van 3 miljard euro per jaar. Dat is zonder de 411.000 Belgen gerekend die minder dan een jaar arbeidsongeschikt zijn, want dat aantal is in acht jaar tijd met 100.000 gestegen. De inspecteur Clouseau in mij zegt dat hier iets niet klopt.
Communicerende vaten
We maken de werkloosheidscontrole strenger, We verhogen de pensioenleeftijd en we schaffen het brugpensioen af. Met als resultaat dat het aantal arbeidsongeschikten en invaliden stijgt. Een geval van communicerende vaten in ons beleid. Al is het maar de vraag of de betrokken beleidsdomeinen met elkaar communiceren.
Back to Work
Dat proberen ze in ieder geval wel, maar daarbij verzanden ze in zo'n kafka-achtige wirwar dat de nieuwe maatregelen hun doel volledig missen. Zo bedacht de federale regering bijvoorbeeld een plan om invaliden te herscholen, een samenwerking tussen de regio's, het Riziv en de ziekenfondsen. Het plan heet ‘Back to Work', maar zou zijn naam best eens op zichzelf toepassen. Nu kun je met dat initiatief als invalide niet alleen gratis een nieuwe opleiding volgen, je wordt betaald om dat te doen en je krijgt een premie als je slaagt. Dat initiatief is nieuw en nog niet alle cijfers zijn beschikbaar, maar als je weet dat in 2011 maar 525 van de 278.000 invaliden zich inschreven, acht van hen een traject hebben afgerond en zes zijn geslaagd, dan vrees ik voor de 30 miljoen besparingen die de regering via die weg wil realiseren in 2012.
Wortel en stok
Als we meer dan 0,001 procent deelnemers aan dat herscholingstraject willen zoals vandaag, dan zal de overheid iets moeten ondernemen om ervoor te zorgen dat wat je kan verliezen als je deelneemt, niet groter is dan je winst, of voor een grotere stok zorgen. Vandaag moet je zes maanden na je herscholing langs bij de adviserend geneesheer en die kan bepalen of je verdienpotentieel zo gestegen is dat je niet langer recht hebt op invaliditeit. Aangezien hij dat kan beslissen onafhankelijk of je werk hebt of niet, bestaat de kans dat je van de invaliditeit in de werkloosheid belandt. Van het ene communicerende vat in het andere dus. Je moet dus echt een beetje gek zijn om, zonder ertoe verplicht te zijn, in dit project mee te stappen.
De ene invalide is de andere niet
Het wordt pas helemaal te gek als je weet dat de criteria om ‘invalide' te zijn verschillen voor de werkloosheid, de regeling voor personen met een handicap, arbeidsongevallen of het leefloon. Wil de overheid dus alstublieft even met zichzelf aan tafel gaan zitten en één definitie uitwerken, zodat we vermijden dat mensen die uit één uitkeringsstelsel verdwijnen, vervolgens in een ander opduiken zonder gegronde reden?
Onrecht
Alleen zo kunnen we een echt onrecht de wereld uit helpen. Want mensen met een reële arbeidshandicap verdienen een serieuze tegemoetkoming. Wij doen echter het omgekeerde en betalen hen een uitkering die nergens anders in de club van Oeso-landen lager ligt. Dat is een schande, want geloof me, met 34 euro per dag breek je geen potten. Dat komt omdat de plotse toename in het aantal invaliden zo'n groot deel van het budget oppeuzelt dat er voor al de mensen die terecht in het systeem zitten, geen hogere uitkering in zit.
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
vrijdag 27 juli 2012
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
Mjah, eiegnlijk vind ik dat ook wel zo fraai. Ik heb bij mij eiegnlijk ook geen fratsen aan staan. Ik zit wel nog hard te twijfelen over het Twitter stuk (feed) .Maarre, ik vind hem prima zo hoor
geschreven door Waw op donderdag 23 augustus 2012