Een huis voor de prijs van een astra
Een huis in Detroit, de hoofdstad van General Motors, kost minder dan een Opel Astra. Dat is de pijnlijke realiteit vandaag. In de buurt van Opel Antwerpen is dat voorlopig nog wel even anders. In Merksem betaal je gemakkelijk twintig keer meer om een huis op de kop te tikken. Dat is positief voor de huiseigenaars, maar niet voor onze economie. Want zelfs binnen de zakdoek die Vlaanderen groot is, creëert ons woonbeleid te weinig mobiliteit. Het pint mensen vast op plekken waar er geen werk is. De crisis is ondertussen zo diep dat - het is een verplicht cliché - ze ook een geweldige opportuniteit vormt. In dit geval om onze Vlaamse honkvastheid overboord te gooien. Een crisis mag je niet verspillen.
Wereldwijd woedt er een harde strijd voor welvaart tussen een aantal superregio's. Een interessant artikel van Richard Florida in The Atlantic Monthly beschrijft hoe veertig megaregio's in de wereld verantwoordelijk zijn voor twee derde van de economische output en tekenen voor negen van de tien geoctrooieerde innovaties. Professor Robert Lucas, winnaar van de Nobelprijs economie, wijst clusters van talent en hun kennis-spillovers aan als de hoofdreden van economische groei. Hoogopgeleide professionals en creatieve talenten die dicht bij elkaar wonen en samenleven in een ecosysteem, genereren ideeën die sneller tot producten en diensten leiden dan getalenteerde professionals op plekken waar een dergelijke densiteit niet bestaat.
In Europa en in ons land gebeurt net hetzelfde, op een andere schaal. Ook in Vlaanderen bestaan er groeiregio's met een tekort aan arbeidskrachten op een steenworp van plekken met een teveel aan potentieel personeel. Toch vertikken we het collectief om te verhuizen naar die plaatsen in ons land waar er jobs zijn, alhoewel we er allemaal beter van kunnen worden. Zeg nu zelf, zou u als Limburger overwegen om naar West-Vlaanderen te verhuizen voor uw werk? Neen, dan zoekt u liever een andere baan. Zelfs verkassen van Leuven naar Brussel, twintig kilometer, is voor de meesten onder ons een probleem.
Die honkvastheid is cultureel, maar ook financieel. Eenmaal een huis gekocht, krijg je nog gemakkelijker een berg verplaatst dan een Belg verhuisd. Dat is jammer, want we moeten net snel kunnen inspelen op de vraag naar en het aanbod van talent op onze mini-arbeidsmarkt. De overheid heeft steeds gepromoot dat zoveel mogelijk mensen eigenaar van hun eigen stek konden worden. Uit sociale redenen. Nu moeten we ons durven af te vragen of dat nog wel slim beleid is. Want terwijl onze overheden er alles aan doen om de economische motor aan te zwengelen, leidt het woonbeleid ertoe dat mensen blijven wonen op plekken waar geen werk is.
Door het feit dat de overheid fiks verdient aan de registratierechten, zijn we nog minder geneigd om te migreren. Een huis verkopen en opnieuw aankopen kost je een pak geld aan registratierechten en notariskosten. Tijd dus voor een verhuispremie. Elke Belg die zijn hebben en houden verhuist om in ons land een nieuwe baan te beginnen, heeft recht op cash. Niet alleen zouden we besparen in de sociale zekerheid met minder werklozen. We zouden eraan verdienen doordat onze groeibedrijven sneller de juiste mensen vinden. Bovendien zouden we minder files hebben wanneer iedereen zou wonen in de buurt van de plek waar hij werkt en zou ook zo het milieu beter af zijn. Iedereen gelukkig.
donderdag 19 februari 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
