De politieke markt lijkt steeds meer op de financiële markt
De Paradox van Parys - Nu de verkiezingen achter de rug zijn, kunnen de nabeschouwingen van start gaan. En wat mij opvalt, is dat de politieke markt steeds meer op de financiële markt lijkt. Dat hoeft niet te verwonderen, want wij zijn zowel kiezer als aandeelhouder. Maar wat wel verbaast, is dat de aandeelhouder in ons maar weinig lessen aan de kiezer in ons leert. Met andere woorden: enkele oorzaken van de financiële malaise, zoals een buitensporige personencultus, ongefundeerde hypes en hypervolatiliteit, duiken nu ook op in de res publica. En dat is geen goede zaak.
In de wereld van de fondsen zijn de fondsbeheerders sterren. Wij kennen ze misschien niet, maar Bill Miller, die de S&P500-index vijftien jaar na elkaar wist te verslaan, of Chris Davis die meer dan 60 miljard dollar beheert, zijn er absolute sterren. Ondertussen weten we tot welke excessen zo'n cultus kan leiden. Bernard Madoff is zo'n beruchte Wall Street-ster die zijn klanten de hemel beloofde, maar de hel afleverde. Hij slaagde erin zijn klanten meer dan 50 miljard dollar afhandig te maken in een piramidespel. Hij beloofde het feitelijk onmogelijke: onveranderlijk stabiele opbrengsten van rond de tien procent. Toch haastte iedereen zich om zijn geld bij de man te beleggen, met gekende gevolgen. Het mysterieuze aureool, de naam en het charisma van de man namen zelfs de meest rationele investeerder op sleeptouw.
Ook politiek is een personencultus geworden. Kiezers kiezen persoonlijkheden. Leiders die geloofwaardig zijn, strijdvaardig en competent. Het persoonlijke succes van Kris Peeters, Bart Dewever, Jean-Marie Dedecker en Guy Verhofstadt heeft meer te maken met hun persoonlijkheid dan met hun partijprogramma. Gisteren publiceerde politicoloog Dave Sinardet een stukje in deze krant dat deze tendens perfect illustreert. Tijdens een bezoek aan Kontich, waar erg veel mensen op N-VA hebben gestemd, bleek het volgende: 'De vraag naar het waarom van een N-VA-stem leidde telkens tot een opsomming van kwaliteiten van Bart, zoals daar zijn sympathiek, grappig, geloofwaardig. [...] Of men er nu voor stemde of niet, volstrekt niemand wist dat de partij voor een onafhankelijk Vlaanderen staat.' De kop doet het dus, ook in de politiek. En net zoals op de financiële markt, zal wat erachter zit ons soms worst wezen.
Niet enkel de personencultus vormt een gelijkenis tussen de financiële en politieke markt. Op beide marktplaatsen gaat het soms over niets. Zo maakten sinds 2000 de befaamde CDO's of Collateralized Debt Obligations hun opmars op de beurs. CDO's werden een echte hype. Kort samengevat zijn dit financiële producten die bestaan uit verschillende herverpakte leningen met als resultaat dat niemand nog wist wat hij eigenlijk kocht. In de laatste kiescampagne wisten we ook niet waar het over ging bij gebrek aan een thema, en weten we ook niet wat we nu eigenlijk gekocht hebben.
Ten slotte lijkt de kiezer even volatiel als de aandeelhouder. Die aandeelhouders deden de beurzen vorig jaar miljarden verliezen om ze nu, tijdens een grote crisis, fantastisch te doen presteren. En sinds kort gaat het in de politiek net zo. De kiezer twijfelt en beslist in het stemhokje. Het resultaat is een wisselend landschap. Een nieuwe partij zoals LDD leek een paar weken voor de stembusgang uit te komen op 16% in de peilingen, om te stranden op 7,6%.
We weten waar ongebreidelde personencultus, gebrek aan kennis en instabiliteit toe geleid hebben op de financiële markt. We hoeven ons geen twee keer aan dezelfde steen te stoten als de aandeelhouder en de kiezer in ons een goed gesprek hebben.
Bron: Paradox van Parys - De Standaard http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=8J2BBDAO&kanaalid=336
vrijdag 12 juni 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
