De crisis als excuus
Gisteren werd ik wakker met een mevrouw van de vakbond in mijn radio. Die was boos. De banken zouden de crisis als excuus aanwenden om nutteloze besparingen te realiseren. Bij KBC moet je een jaar langer rondrijden in je bedrijfswagen en wordt je kantoor nu maar twee keer in de week gepoetst. Bij Dexia is het wachten tot sint-juttemis voor er teambuilding en afdelingsfeestjes worden georganiseerd. Zakenreizen zijn er wel nog, maar dan met bestemming vergaderzaal op het einde van de gang. Daar kan je via teleconferenties je gesprekspartners ontmoeten op het scherm. Het contract met de plantendienst: afgeschaft. Het order voor spiksplinternieuwe bureaus: ingetrokken. De verwarming: een graad lager. En bij ING doet het echt pijn want daar verminderen ze bonussen, bijdragen voor langdurig zieken en pensioenspaarpremies. Bij één bank verandert er niets: bij Fortis.
De reden dat de bonden boos zijn, is dat banken de crisis zouden aangrijpen als smoes om voordelen voor hun werknemers af te bouwen. Een scenario dat al lang in de kast gelegen zou hebben en waarvoor ze nu eindelijk een voorwendsel hebben gevonden: de crisis.
Ik vraag me af of die mevrouw uit de radio thuis ook het journaal volgt en de krant leest. En of ze af en toe de beurskoers checkt van Dexia en KBC. Want dan weet ze dat wat ooit onze grootbanken waren, vandaag geen blakende bedrijven zijn met geld op overschot. Besparen op bureaus lijkt me klein bier in vergelijking met de putten die moeten worden gedempt. Maar ik vond het positief dat er eerst bespaard wordt op extra's vooraleer er bespaard wordt op extra mensen. Wedden dat onze bankbedienden liever een job hebben op het einde van de maand dan een plant op hun bureau? Terwijl de wereld rondom ons met de snelheid van het licht verandert, is het misschien tijd dat wij mee nadenken of die ficus hoogst noodzakelijk is voor ons functioneren. Op die manier kunnen we samen de crisis aan en banen redden. Want ook voor mensen die niets willen veranderen, kan de crisis een handig excuus zijn. Maar een gezonde dosis scepsis is nodig. Zo zijn er nu bedrijven die onder een aantal getekende contracten trachten uit te raken. U raadt het al. Met de crisis als excuus. Zo beweert Dow Chemical voor de rechtbank dat de crisis gelijk staat met overmacht. Het chemische concern beweert dat het contract van 15,4 miljard dollar, dat dateert van vorige zomer, om een ander chemisch bedrijf over te nemen niet meer geldig is. Niemand had immers de crisis kunnen voorzien, luidt de redenering. En de crisis is dus een geval van abnormale en onvoorziene omstandigheden die partijen ontslaan van hun verbintenissen. Als het bedrijf deze rechtszaak wint, winnen in ieder geval de advocaten van duizenden andere partijen die graag hun contract willen aangepast zien aan de huidige omstandigheden.
Het zijn niet alleen bedrijven die behendig gebruik maken van de economische toestand. Sommige landen willen de crisis als excuus gebruiken om strenge milieunormen af te zwakken. Andere staten willen graag, onder het mom van de crisis, opnieuw staatssteun toekennen aan noodlijdende bedrijven. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Aan de andere kant van de plas hebben vijf staten van de Verenigde Staten, onafhankelijk van elkaar, plannen om de doodstraf af te schaffen. De reden? De crisis. De staat Maryland heeft becijferd dat het proces en de eventuele executie van iemand die op death row belandt, drie keer duurder is dan een proces waarin geen doodstraf wordt gevraagd. De totale kostprijs om iemand ter dood te veroordelen, is 3miljoen dollar belastinggeld. Een proces dat uitmondt in levenslang kost 1miljoen dollar. Gouverneur Richards van New Mexico vindt het economische argument tegen de doodstraf valabel in deze crisistijden. En er zijn, volgens hem, goedkopere manieren om de misdaadcijfers naar beneden te halen. Of hoe de crisis ook beschaving brengt bij onze trans-Atlantische vrienden.
donderdag 05 maart 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
