Bonjour Jérôme,
Mijn pen tintelde vorige week al om je mijn felicitaties over te maken. Het gebeurt niet elke dag dat een doodgewone makelaar bij een bank met een klinkende naam als Société Générale 50miljard euro op het spel zet. Nu je deze week voor het eerst zelf de muur van stilte hebt gesloopt, moeten me toch een aantal dingen van het hart.
Eerst en vooral: proficiat. Je bent het levende bewijs van wat de kracht van een vindingrijk individu vermag. Wij horen namelijk steeds van onze vele regeringen dat ze weinig tot geen enkel vat hebben op de grote golven van de mondialisering en de ondoorgrondelijke bewegingen van de globale markten. Dankzij jou weten we nu dat niets onmogelijk is zolang we groots denken. Je was vroeger een dikkerdje, las ik gisteren in de krant. En er werd nogal smalend over je carrière gedaan door je ambtsbroeders. Trek je daar maar niets van. Je geeft je ex-collega's toch maar mooi het nakijken met al die persaandacht. En is er al een van hen even vernuftig gebleken in het opzetten van financiële constructies? En dan hebben we het nog niet over je toekomstige lucratieve loopbaan. Je advocatenkosten zullen ongetwijfeld verbleken naast de inkomsten uit je tell-all memoires.
Maar je schranderheid beperkt zich niet tot ingenieuze financiële transacties. Je slaagt er ook in om de linkerzijde in Frankrijk te doen supporteren voor jezelf, een beursmakelaar. En daarbij speel je het klaar om een rechtse president op linkse gedachten te brengen. Knap.
Ik verklaar me nader. Een dikke week geleden riep weldenkend links je, bij monde van La Libération, uit tot een echte held. Even was je een hedendaagse Don Quichote die ten strijde trok tegen het grote financiële systeem en zijn excessen. Jammer dat ze bij die krant de drukpersen niet konden stilleggen om je verhoor af te wachten. Daarin gaf je ootmoedig toe dat je enkel uit was op een grotere bonus. Exit Robin Hood.
Terwijl het journaille ter linkerzijde jou per abuis tot nationale held uitriep, lijkt rechts Frankrijk verkeerdelijk een linkse president te hebben geïnstalleerd. En we zinspelen hier niet op de vrijgevochten Première Dame, maar op Le Omniprésident Même. Want de gemoederen in menig Parijs petit café raken dezer dagen danig verhit over het lot van Frankrijks op één na grootste bank, je ex-werkgever. Door jouw eenvoudige toedoen is het nu een overnamedoelwit. En niets jaagt onze zuiderburen zo in de gordijnen als een Frans kroonjuweel dat mogelijk in de handen van barbaren zou vallen. Monsieur Sarkozy spreekt dan over de noodzaak om Franse nationale kampioenen te beschermen. Dat deed hij al met het industrieconcern Alstom, waar hij als minister van Economie een belang in nam zodat het uit Duitse handen bleef. Pepsico durfde in 2005 zelfs geen bod uitbrengen op Danone -een andere (plotse) Franse trots- na dreigende regeringstaal. Hetzelfde gebeurt nu met SocGen, waarvan premier Fillon in het parlement zei dat het een 'grote Franse bank is en blijft'. Zou het kunnen dat het onrechtstreekse belang van de Franse regering in de helft van de veertig grootste Franse beursgenoteerde bedrijven meespeelt?
Alleen vreemd dat de Galliërs hun principes selectief toepassen. Zelf blijken je landgenoten geen graten te vinden in het overnemen van andermans nationale trots, denk maar aan Electrabel. De Oeso pleit voor een halt aan het contraproductief economisch nationalisme, maar uw Hyperprésident zegt niet onder de indruk te zijn. Nochtans maakt het ons op termijn collectief armer. Doordat bedrijven worden afgeschermd van de competitie, hebben ze bijvoorbeeld minder de neiging om te innoveren. En hebben ze vaak nog meer bescherming nodig om te overleven. Totdat geen enkel medicijn meer helpt.
Wat jij allemaal klaarspeelt in een paar weken tijd, Jérôme, daar is maar één woord voor: chapeau.
donderdag 07 februari 2008
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
