Absurdistan bij de sp.a: loon van managers
Deze morgen heb ik me verslikt in mijn koffie. 'De toplonen van de bankiers moeten dringend aan een norm onderworpen worden, en bij uitbreiding de toplonen van elke sector die overheidssteun krijgt. Het is al te gemakkelijk dat een ceo tweehonderd mensen op straat zet en daar nog voor beloond wordt ook. Voor ons moet er een band gecreëerd worden tussen het aantal ontslagen en het loon van een topmanager: hoe meer hij er ontslaat, hoe minder hij verdient', zegt Caroline Gennez in een gesprek met De Standaard.
Laat ons beginnen met het begin. De overheid heeft niets te zoeken in de interne keuken van een bedrijf. De aandeelhouders, die de eigenaars zijn van een bedrijf, moeten uitmaken wie ze hoeveel van hun zuur geïnvesteerde centen willen uitbetalen. Dat is een goed principe. Want stel je even voor dat de overheid zich als expert zou moeten mengen in de manier waarop een bedrijf wordt gerund in de de tapijtindustrie, in hoogtechnologisch voedselbedrijven of advocatenkantoren. Schoenmaker blijf bij je leest. Eigenaars van bedrijven runnen bedrijven, de overheid runt het overheidsapparaat. Wat mij betreft is aan dat laatste nog genoeg werk.
Mevrouw Gennez heeft een punt dat wanneer de overheid geld toestopt aan bedrijven, geld dat van ons komt, ze toezicht moet houden op de goede besteding van dat geld. Dus indien een bank door ons wordt gesubsidieerd hebben wij als burger-belastingbetaler-aandeelhouder van zo'n bank het recht om mee de belangrijke beslissingen te nemen. En dus kunnen we mee beslissen over het loon van het top management. Logisch allemaal.
Maar een link maken tussen het aantal mensen die ontslagen worden en het loon van een manager is niet slim. Want op zo'n manier zet je een manager aan om zo veel mogelijk mensen binnen het bedrijf te houden terwijl dat op langere termijn de jobs van nog meer mensen zou kunnen kosten. Moedige beslissingen ontmoedigen omdat ze op korte termijn geen eenvoudig politiek antwoord geven is niet wat we nodig hebben. Het zou paradoxaal zijn dat wanneer bedrijven eindelijk hun belonings-systemen zouden aanpassen en bonussen niet langer op korte termijn winst afstemmen maar op de lange termijn gezondheid van een bedrijf dat de politiek dan weer net het omgekeerde zou doen. En een maatregel invoeren die een korte termijn politiek aanmoedigt, véél mensen houden alhoewel dat bedrijfseconomisch onverantwoord kan zijn, ten nadele van de lange termijn financiële gezondheid van een bedrijf is een boomerang. Want één keer de gezondheid van een bedrijf in gevaar komt, zullen er nog meer mensen moeten afvloeien. En zal de sp.a er opnieuw staan om weer aan de alarmbel te trekken om de belangen van de (kleine) aandeelhouder en bediende te verdedigen. Terwijl hun voorgestelde maatregel net het pervers effect zou kunnen hebben om het jobverlies te vergroten en de financiële gezondheid van een bedrijf te verkleinen.
woensdag 20 mei 2009
Vind je dit interessant? Deel het met anderen.
